Linda’s dochter heeft botkanker: “We dachten dat het een knieblessure was”

Een knieblessure

“Op maandagmiddag 23 februari om 16.00 uur hadden we een afspraak op de afdeling radiologie, omdat Britt veel pijn had aan haar knie. De huisarts vermoedde een breuk of een scheurtje. Nog onwetend van wat er zou komen, zaten mijn dochter en ik samen in de wachtkamer te wachten tot ze werd opgehaald.

‘Ja, het is zover,’ zei de verpleegkundige. Britt ging met haar mee, terwijl ik in de wachtkamer achterbleef. Na de röntgenfoto moesten we weer even wachten, omdat een radioloog de beelden nog moest beoordelen. Ongeveer vijftien minuten later kwam de verpleegkundige terug met een rolstoel. Ze vertelde dat er iets op de foto te zien was en dat Britt niet meer op haar been mocht staan. Nog steeds hadden we geen idee wat er precies aan de hand was. We moesten direct door naar de afdeling orthopedie.

“‘Mam… heb ik misschien kanker?’ Die vraag kwam zo hard binnen”

Linda

Toen alles veranderde

Aangekomen bij de orthopedie werden we meteen binnengeroepen. Alles ging zo snel dat ik het nauwelijks kon bijhouden. De dokter keek ons aan en zei: ‘Ik val maar meteen met de deur in huis… het is helemaal foute boel.’ Op dat moment begreep ik het nog niet. Britt en ik keken elkaar even aan. Hij zei dat hij de foto erbij pakte en vertelde dat er veel bot weg was. Het klonk allemaal zo onwerkelijk. En toen zei hij het ineens: ‘Dit… dit is een tumor.’

Mijn hart zakte weg. ‘Een tumor… weet u dat zeker?’ vroeg ik nog. Maar hij knikte. Op dat moment draaide mijn maag om en voelde ik de tranen opkomen. Ik kon ze niet tegenhouden. Britt zag mij, keek me aan en begon ook te huilen. Dat moment brak me.

Een rollercoaster

Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Er moest zo snel mogelijk een MRI komen. We moesten kiezen naar welk ziekenhuis we gingen. Britt mocht niet meer op haar been staan. De kans dat het zou breken was te groot. We liepen de kamer uit, allebei verslagen. Alsof de wereld even stilstond, maar tegelijk ook doordraaide zonder ons.

Britt begon weer te huilen en keek me aan met zoveel angst in haar ogen. ‘Mam… heb ik misschien kanker?’ Die vraag kwam zo hard binnen. Ik slikte en zei: ‘Ja lieverd, die kans was er, maar we wisten het nog niet zeker.’ Daarna ging alles ineens zo snel. Het voelde alsof we in een rollercoaster zaten waar we niet meer uit konden stappen. We moesten thuis gaan vertellen wat er aan de hand was, maar alles voelde nog zo onwerkelijk.

“De tranen stroomden over mijn wangen. ‘We hadden zo anders gehoopt'”

Linda

Na onderzoeken en wachten kwam het nieuws: het was een osteosarcoom. Kwaadaardig. Ik kreeg dat telefoontje alleen in de auto. De arts zei het meteen. Op dat moment leek alles stil te vallen. De tranen stroomden over mijn wangen. ‘We hadden zo anders gehoopt,’ hoorde ik mezelf zeggen.

Sterk blijven voor je kind 

We zitten er nu nog middenin. Je probeert sterk en positief te blijven, vooral voor je kind. Ik weet nog niet wat dit met mij heeft gedaan of hoe het mij heeft veranderd. Misschien komt dat later. Wat ik wel weet, is dat je als ouder doorgaat, hoe zwaar het ook is.”

Wordt vervolgd.

Dit is een ingezonden verhaal van Linda en Britt.