Beeld: Canva

Toen we begonnen met proberen voor een baby, dacht ik nog: dit gebeurt vanzelf wel. Ik slikte braaf mijn foliumzuur, hield mijn cyclus bij en fantaseerde al over hoe ik het hem zou vertellen als ik eindelijk een positieve test in handen had. Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder en voelt seks vooral als een verplicht nummertje met een kalender erbij.

Hij doet alsof er niets aan de hand is

Mijn man is lief. Echt. Hij zou een geweldige vader zijn. Geduldig, grappig, zorgzaam. Juist daarom voel ik me zó schuldig over deze gedachte.

Maar ondertussen ben ik degene die alles doet.

Ik ben gestopt met alcohol. Ik slik supplementen waar ik misselijk van word. Ik heb onderzoeken gehad, bloed laten prikken, inwendige echo’s gehad en uren zitten huilen in wachtkamers. Iedere keer kwam eruit dat alles er “goed” uitziet.

Bij hem? Nog niets.

Iedere keer als ik voorzichtig begin over een vruchtbaarheidsonderzoek bij hem, kapt hij het af. “Het komt wel.” Of: “We moeten gewoon ontspannen.” Alsof ontspanning ineens wonderbaarlijk zaadcellen maakt.

In het begin probeerde ik begripvol te zijn. Ik snap dat het confronterend is. Maar inmiddels begint het me boos te maken.

Ik voel irritatie in plaats van medelijden

Vorige maand had ik weer een negatieve test in mijn handen. Ik zat huilend op de badkamervloer terwijl hij beneden voetbal zat te kijken alsof het een normale zaterdagavond was.

Op een gegeven moment dacht ik alleen nog maar: misschien wil je het gewoon niet weten.

Misschien is het makkelijker om te doen alsof het vanzelf goedkomt dan om te horen dat er misschien iets mis is.

En daar schrok ik zelf van. Want ineens voelde ik geen verdriet meer, maar irritatie. Soms zelfs woede.

Ik merk dat ik steeds cynischer word. Als vriendinnen vertellen dat ze “per ongeluk zwanger” zijn geworden, moet ik mezelf inhouden om niet iets heel onaardigs te zeggen. Iedereen lijkt kinderen te krijgen behalve wij.

En ondertussen blijft hij zeggen dat ik me niet zo druk moet maken.

Ik durf het tegen niemand te zeggen

Het ergste is misschien nog wel dat ik me hierdoor een slecht mens voel. Want stel dat het inderdaad aan hem ligt? Dan is dat toch ook verschrikkelijk voor hem?

Maar ik voel me zó alleen hierin.

Iedereen vraagt automatisch hoe het met míjn lichaam gaat. Of ík al onderzocht ben. Alsof vruchtbaarheid standaard een vrouwenprobleem is. Soms wil ik door elkaar schudden en zeggen: misschien ligt het helemaal niet aan mij.

Ik heb deze gedachte nog nooit hardop uitgesproken. Zelfs niet tegen mijn beste vriendin.

Want wat voor vrouw denkt dit over haar eigen man?

Toch is het de waarheid. Iedere maand opnieuw kijk ik naar hem en denk ik hetzelfde: als je écht een kindje wilt, waarom wil je dan niet testen?