Tijdens haar zwangerschap kreeg Angela een diagnose die haar hele toekomst op zijn kop zette

Alle vertrouwen

“Op een vrije dag zag ik tijdens het aankleden ineens een gek deukje in mijn borst. Omdat we bezig waren om zwanger te worden, dacht ik meteen: het is gelukt, ik ben zwanger! Ik wist dat het nog te vroeg was om te testen, maar ik had er alle vertrouwen in.

Toch bleef er een stemmetje in mijn hoofd zeggen dat ik het voor de zekerheid door de huisarts moest laten controleren. Mijn oma had vroeger borstkanker gehad, maar zij voelde een duidelijke knobbel. Ik had alleen een deukje, dus ik was ervan overtuigd dat het met een zwangerschap te maken had.

Diezelfde middag kon ik al terecht bij de huisarts. Die maakte zich geen zorgen, maar omdat ik 31 was, moest ik volgens protocol wel een röntgenfoto laten maken om alles uit te sluiten. Ik plande die afspraak pas drie weken later. Tegen die tijd zou ik ook weten of ik zwanger was. Als dat zo was, zou de röntgenfoto worden vervangen door een echo.

“De roze wolk waarop we zaten, veranderde in één klap in een donkere donderwolk”

Angela

Alles veranderde

Een week voor de afspraak testte ik positief. Omdat ik een half jaar eerder een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had gehad, durfde ik nog niet te juichen. Eerst wilde ik zeker weten dat alles goed zat. Een dag voor de borstcontrole kreeg ik bij de verloskundige te horen dat het vruchtje goed in mijn baarmoeder zat. Ik was vijf weken zwanger en dolgelukkig.

De volgende dag ging ik vol zelfvertrouwen alleen naar het ziekenhuis voor de echo van mijn borst. Maar terwijl ik op de onderzoekstafel lag, sloeg de sfeer ineens om. Er kwamen steeds meer artsen meekijken en er werden vragen gesteld over borstkanker in mijn familie. Ik probeerde het nog luchtig te houden en vroeg of het gewoon door de zwangerschap kwam. Niemand glimlachte.

Ze vroegen wie ik had meegenomen. Toen ik zei dat ik alleen was, stuurden ze me naar huis. Ik moest die middag terugkomen met mijn partner.

‘Je hebt kanker’

Die middag hoefden we niet eens in de wachtkamer plaats te nemen. We werden meteen meegenomen naar een aparte kamer. Er werden biopten afgenomen en uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: ‘Je hebt kanker.’

De roze wolk waarop we zaten, veranderde in één klap in een donkere donderwolk. Vanaf dat moment ging alles in een sneltreinvaart. Omdat ik zwanger was, werd ik doorverwezen naar het Erasmus MC, dat gespecialiseerd is in kanker tijdens de zwangerschap.

Mijn tumor bleek 3 bij 3 centimeter groot en stadium 3. Het behandelplan bestond uit een operatie, chemotherapie tijdens mijn zwangerschap en na de bevalling uit bestralingen en hormoontherapie.

Zeven uur aan het infuus

De chemotherapie vond ik het zwaarst. Ik bleek allergisch voor de chemo en raakte bij iedere minimale toediening in een anafylactische shock. Dat was levensbedreigend voor mij en mijn baby. Daarom kreeg ik veel prednison en moest de chemo heel langzaam worden toegediend. Waar een behandeling normaal anderhalf tot twee uur duurt, lag ik iedere keer zeven uur aan het infuus.

Toch was er ook een lichtpuntje. Na iedere chemobehandeling kreeg ik een echo en mocht ik ons meisje weer even zien. Dat gaf me iedere keer nieuwe moed.

“Bij deze vorm van borstkanker is het niet de vraag of het terugkomt, maar wanneer. Die angst zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen”

Angela

Dankbaar voor elke dag

Tot 36 weken zwangerschap kreeg ik chemo. Met 37 weken werd onze prachtige, sterke dochter geboren. Ze maakte het gelukkig helemaal goed. Na de bevalling stelde ik de bestralingen een maand uit, zodat ik eerst rustig van haar kon genieten. Daarna begon ik alsnog aan twintig bestralingen en volgde de hormoontherapie.

We kwamen langzaam in rustiger vaarwater terecht en konden alles gaan verwerken. Mijn oncoloog zei ooit: ‘Een kankerpatiënt ben je niet voor even, dat blijf je je hele leven.’ Bij deze vorm van borstkanker is het niet de vraag of het terugkomt, maar wanneer. Die angst zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen.

Toch geniet ik meer dan ooit van mijn gezin. Mijn vriend is mijn steun en toeverlaat geweest en ik ben iedere dag dankbaar dat ik hen heb. Deze ervaring heeft me zachter gemaakt. Het klinkt misschien cliché, maar ik geniet echt veel meer van de kleine dingen in het leven.”

Dit is een ingezonden verhaal van Angela.