Sanne: “De dag dat mijn zoon diabetes type 1 kreeg, veranderde alles”

Toen alles veranderde

Achteraf gezien waren de signalen er al eerder. Toen Levay bijna 3 was, sliep hij slechter, huilde meer en werd vaker boos. We dachten dat het een fase was, maar op zijn derde verjaardag was hij de hele dag boos en aan het huilen. Ik werd zelf ook boos. Zo sneu.

Twee weken later begon hij steeds meer te drinken en alles wat hij dronk plaste hij direct weer uit. De luiers waren niet meer te houden. Normaal vond hij water vies, maar nu dronk hij het zonder moeite. Na meerdere gebroken nachten hebben we de huisarts gebeld. Op 4 augustus gingen we langs. Ik gaf aan dat ik dacht aan diabetes, maar de huisarts zei dat dat niet kon, hij was te jong. Ik vroeg om een vingerprik, maar dat wilde hij niet doen. We gingen naar huis zonder duidelijkheid.

De volgende ochtend werd er wel een vingerprik gedaan. Na de uitslag liep de huisarts weg en stonden er ineens meerdere artsen. We moesten direct naar het ziekenhuis. Zijn bloedsuiker was 28, waar normaal 4 tot 8 is. Binnen twee uur lag hij op de intensive care. Ik voelde complete paniek. Ik dacht alleen maar, ik raak hem kwijt. Er werden meerdere infusen geprikt, vaak mis. Hij huilde en was overstuur. Uiteindelijk kreeg hij een roesje. Toen we terugkwamen, was hij wakker maar afwezig. Hij keek ons niet aan. Dat beeld raak ik nooit meer kwijt.

Ik ben nog even naar een aparte kamer gelopen en heb een vriendin gebeld. Ik kon alleen maar huilen en bleef zeggen dat ik bang was dat hij dood zou gaan.

“Als de kinderen op bed liggen, kan ik niet ontspannen. Ik moet naar boven om te kijken of ze nog ademen”

Sanne

Angst die blijft

Sindsdien leef ik met een constante angst. De angst om hem kwijt te raken. En die angst stopt niet bij hem. Inmiddels hebben we nog twee meiden gekregen, maar ook bij hen voel ik diezelfde onrust. Je bent als ouder altijd bang om je kind te verliezen, maar bij mij is die angst alles gaan overnemen.

Als de kinderen op bed liggen, kan ik niet ontspannen. Ik moet naar boven om te kijken of ze nog ademen. Soms wel tien keer per nacht. Hoor ik een kuchje, dan ga ik meteen kijken. Word ik wakker, dan voelt het alsof ik móét controleren. Zelfs als ik wil gaan slapen, moet ik van mezelf nog één keer kijken.

Ik ben eigenlijk de hele nacht bezig met controleren of mijn kinderen nog leven. Het is dwangmatig geworden en het breekt me op. Ik ben moe. Moe van mezelf en van de constante angst dat ze in hun slaap overlijden.

“Laat je niet zomaar wegsturen als je voelt dat er iets niet klopt. Dat is iets wat ik achteraf anders had willen doen”

Sanne

De impact

Het heeft enorm veel impact gehad. Vooral op ons als gezin. De angst en onzekerheid zijn altijd aanwezig. Maar het heeft ook laten zien hoe sterk mijn partner en ik samen zijn. We zijn echt een team geworden. Ook op werk heeft het invloed. Ik moet altijd bereikbaar zijn en altijd ‘aan’ staan. Dat kost energie, zeker als je ’s nachts al nauwelijks rust krijgt.

Wat ik heb geleerd

Als ik nu terugkijk, heeft dit mij veranderd. Het heeft me sterker gemaakt, maar ook laten inzien hoe kwetsbaar alles is. Dat je echt elke dag moet genieten, omdat het morgen zomaar anders kan zijn.

Ik wil andere ouders vooral meegeven dat ze zich bewust zijn van signalen en symptomen. Laat je niet zomaar wegsturen als je voelt dat er iets niet klopt. Dat is iets wat ik achteraf anders had willen doen. Aan ouders die dit herkennen wil ik zeggen: het komt goed! Ook al voelt het soms uitzichtloos en zwaar, het komt echt goed.

Dit is een ingezonden verhaal van Sanne.