Wekenlang leefde ik met de angst dat mijn drieling te vroeg geboren zou worden

Een extra echo

Met 23,5 week leek Fedde wat minder hard te groeien. Nog niet zorgwekkend, maar wel genoeg reden voor een extra echo een week later. Die viel gelukkig mee, al gaf de gynaecoloog aan dat meten met drie kindjes in een steeds voller wordende buik ook heel lastig is. Ze liggen nooit stil en er is steeds minder ruimte.

Maar bij 27 weken en 4 dagen veranderde het toch. Olivia begon het toch echt moeilijker te krijgen. Er was een verhoogde druk in haar navelstreng, waardoor ze meer moeite moest doen om genoeg voedingsstoffen binnen te krijgen. Daardoor groeide ze ook minder hard.

Twee dagen later bevestigde een extra echo hetzelfde beeld en het advies was heel duidelijk: opname in het ziekenhuis. Dagelijkse monitoring, longrijpingsprikken en voorbereid zijn op een spoedkeizersnede als Olivia het niet meer comfortabel zou hebben in de buik.

Elke dag begon te tellen

Elke dag begon nu echt te tellen. Toen we de 28 weken hadden gehaald, vierde ook de gynaecoloog dit een klein beetje met ons mee. Want 28 weken, dat is echt een grens. Voor mezelf had ik een aftelkalender gemaakt, zodat elke dag ook echt als een mijlpaal voelde. Hierop stond wat de kindjes iedere week hadden behaald. Dit gaf mij zoveel rust, om elke dag weer af te mogen strepen.

“Voor mezelf had ik een aftelkalender gemaakt, zodat elke dag ook echt als een mijlpaal voelde”

Opname in het ziekenhuis

De eerste dagen lag ik alleen op een kamer. Rustig, maar ook echt eenzaam. Ik voelde me helemaal niet ziek, mijn buik groeide gewoon vrolijk door. Dus liep ik dagelijks een rondje door het ziekenhuis en haalde ik een mango-smoothie.

Na een paar dagen werd ik overgeplaatst naar een tweepersoonskamer. Iets waar ik mega tegenop zag. Maar het werd het tegenovergestelde. We hadden meteen een goede klik, we vierden elke dag samen dat onze kindjes nog veilig in de buik zaten en we lagen urenlang samen aan de CTG.

Ook toen ik de zwangerschapsdiabetes-test onderging, sleepte mijn kamergenote mij erdoorheen. Ik ben haar nog steeds dankbaar en we hebben nog altijd contact.

Na twaalf dagen mocht ik ineens weer naar huis, omdat Olivia steeds liet zien dat ze het hartstikke goed bleef doen. Ik had er eerlijk gezegd ook best dubbele gevoelens bij. Ik miste mijn eigen bed enorm, maar de dagelijkse controle voelde stiekem ook wel heel erg fijn.

Dagelijks op en neer naar Zwolle

Bij 31 weken en 2 dagen zagen we tijdens de echo toch weer dat de druk in Olivia haar navelstreng verhoogd was. Opnieuw was het advies om dit dagelijks te gaan monitoren. Maar dit keer kregen we een keuze: opnieuw opname of dagelijks op en neer voor een CTG. Ik koos voor dat laatste, want thuis rustte ik stiekem toch echt meer dan in het ziekenhuis. En mijn eigen bed, dat kon ik gewoon niet meer missen.

Elke dag reed ik samen met iemand naar Zwolle. Enerzijds omdat ik niet meer tussen de stoel en het stuur paste met mijn korte benen en grote buik. Anderzijds omdat er elke dag een mogelijkheid was dat er een spoedkeizersnede plaats zou moeten vinden en ik wilde dan niet alleen zijn.

Meestal ging ik samen met mijn moeder naar het ziekenhuis. Maar wat als onze kindjes ineens gehaald moesten worden? Elke avond in bed sprak ik de kindjes toe dat ze moesten proberen het nog even vol te houden in mijn buik tot de geplande keizersnede.

“Elke avond in bed sprak ik de kindjes toe dat ze moesten proberen het nog even vol te houden in mijn buik tot de geplande keizersnede”

Beeld: Joris Voskamp Fotografie

Spannende controles

Maar ze bleven het gelukkig goed doen. Elke dag een CTG en elke dag prachtige hartfilmpjes. En stiekem was het ook geen straf om in de airco te liggen in het ziekenhuis, want het was echt ontzettend heet. Hoe fijn het ook was om dagelijks de bevestiging te hebben dat ze het goed deden, lag ik tijdens het CTG met heel veel spanning in mijn lijf. “Laat ze het alsjeblieft goed doen.” Elke week kregen we een echo. Elke keer was het spannend, maar gelukkig leek het steeds oké te zijn.

Trots op onze drie kindjes

Elke dag op en neer, hoogzwanger van een drieling. Tot de dag van onze geplande keizersnede: 33 weken en 4 dagen. Ook al had ik heel graag de 34 weken gehaald. We hadden al zoveel gehaald en wat ben ik ongelofelijk trots op onze kindjes. Heb jij ook een ziekenhuisopname gehad tijdens je zwangerschap? En hoe heb jij dat ervaren?