Ebru kwam vervroegd in de overgang: “Ik durfde niet meer te hopen”

Vijf procent

“24 augustus 2021 staat in mijn geheugen gegrift. De diagnose vervroegde overgang sloeg alles aan diggelen. De kans op een natuurlijke zwangerschap? Slechts 5%. Wat volgde was een uitputtingsslag langs klinieken in binnen en buitenland, maar vooral een gevecht met mezelf. Ik voel me verraden door mijn eigen lichaam en verward door de jaren dat ik de pil slikte om dit juist te voorkomen.

Ik ben bang voor de toekomst, moe van de tranen en soms simpelweg boos op alles en iedereen. Men noemt het een rouwproces, maar hoe rouw je om iets wat je nooit hebt gehad?

“Daar stond ik dan, buiten op de stoep. Verward, verdoofd en totaal niet wetend waar we aan toe waren of wat ons te wachten stond”

Ebru

Wereld op zijn kop

Vijf minuten. Langer duurde het gesprek niet. In die paar minuten tijd werd mijn toekomstbeeld volledig omgegooid: de diagnose POI. Voor de arts was het een medische mededeling, voor mij stortte de wereld in.

Daar stond ik dan, buiten op de stoep. Verward, verdoofd en totaal niet wetend waar we aan toe waren of wat ons te wachten stond. Op die stoep, met de echo van die woorden nog in mijn hoofd, begon onze zoektocht. Een zoektocht die ons langs talloze ziekenhuizen, grenzen en diepe dalen zou leiden.

De diagnose trof niet alleen mij, maar zette onze hele wereld op zijn kop. Het moeilijkste was het totale verlies van controle. Ik had niets meer in de hand en die onmacht vertaalde zich in een allesverslindende boosheid. Boos op mijn lijf, boos op de wereld en soms zelfs boos op de mensen die het dichtst bij me staan. Het is een eenzame strijd waarin je jezelf en je relatie constant tegenkomt. Je probeert koers te houden terwijl de grond onder je voeten blijft wegvallen.

“De strijd opgeven was nooit een optie”

Ebru

Opgeven is geen optie

Vanaf het allereerste moment wisten we: wij gaan dit doen. Hoe zwaar het ook wordt, hoe diep de dalen ook zijn. We hebben tegen elkaar gezegd dat we hiervoor zouden gaan, zelfs als het betekende dat we eraan onderdoor zouden gaan of dat het ons kapot zou maken. Die grens is vaak opgezocht en soms overschreden. Maar de strijd opgeven was nooit een optie. Na vier jaar vechten mochten wij op 17 december 2025 eindelijk onze dochter Elena verwelkomen. Onze droom is uitgekomen.

Dit traject heeft me tot in mijn kern veranderd. Ik ben niet meer de persoon die ik was. Ik ben bang geworden, altijd op mijn hoede. Mijn brein staat non-stop in de overlevingsstand. Na jaren van slecht nieuws is hoop een gevaarlijk iets geworden. Mijn systeem is geprogrammeerd op de volgende klap: ik verwacht de teleurstelling al voordat deze er is. Het is een uitputtende manier van leven, waarbij de angst voor wat er nog kan komen altijd op de achtergrond aanwezig is.

Wat ik andere vrouwen wil meegeven, is dat je niet alleen bent. Ik zie je, ik voel je en ik houd je vast. Mijn belangrijkste les is om te blijven praten met je partner. Weet heel goed wat je wel wilt, maar trek ook je grenzen in wat je niet meer kunt. Het is vechten, het is overleven en het is loodzwaar. Maar houd vol. We dragen dit samen.”

Lees ook

Natascha verloor haar zesjarige zoontje: “Je hart blijft hem zoeken in alles”

Dit is een ingezonden verhaal van Ebru.