Francien vertelde de klas over haar miskraam en kreeg een reactie die ze nooit vergeet

Kwetsbaarheid werkt aanstekelijk

“Mijn lessen gaan over kwetsbaarheid. Dus als ik zelf niets deel, zullen leerlingen dat ook niet doen. Daarom begin ik mijn lessen altijd met iets persoonlijks. Soms vertel ik over online shaming die ik vroeger heb meegemaakt. En toen ik voor de vijfde keer een miskraam kreeg, heb ik dat ook gedeeld.

Het was niet de eerste keer dat ik dit vertelde, maar dit keer stond ik voor meerdere klassen tegelijk. Dan voelt het minder veilig dan in een kleine klas. Toch doe ik het, omdat ik zie wat er gebeurt als ik me kwetsbaar opstel. Dan doen zij dat ook.

“Dat vond ik zo bijzonder. Leerlingen hebben vaak iets te zeggen als ze naar je toe komen”

Francien

De reacties vergeet ik nooit

Wat me altijd bijblijft, zijn de reacties achteraf. Zo kwam ooit de stoerste jongen van de klas na de les naar me toe. Heel netjes zei hij dat hij het enorm vervelend voor me vond dat ik dit moest meemaken en dat hij me veel sterkte wenste. Dat hoef je niet te doen als leerling, maar het raakte me enorm.

Een andere keer kwamen drie meiden naar me toe. Zij vertelden dat hun moeder vroeger ook een miskraam had gehad. Dat vond ik zo bijzonder. Leerlingen hebben vaak iets te zeggen als ze naar je toe komen. Terwijl volwassenen dat soms juist veel moeilijker vinden.

Jongens willen het wel delen

In mijn lessen stel ik veel vragen. Bijvoorbeeld of ouders gescheiden zijn geweest, of iemand een ouder heeft met een burn-out, of een ouder die fysiek of mentaal ziek is geweest. Dan zie ik dat jongens hun vinger vaak wel opsteken. Maar daarna vinden ze het moeilijker dan meisjes om uit te leggen hoe dat voelde.

Ik vraag vaak welke vraag ouders stellen als kinderen thuiskomen. Meestal is dat: “Hoe was je dag?” Maar op die vraag volgt vaak niet meer dan: “Goed” of “Prima”. Bij vaders horen leerlingen vaak antwoorden als: “Druk”, “Best” of “Wat eten we vandaag?”

Ik stel ook vaak de vraag: wie heeft zijn vader wel eens zien huilen? Dan gaan er verrassend weinig handen omhoog. Dat zegt eigenlijk alles. Als kinderen hun ouders nooit verdrietig of kwetsbaar zien, leren ze ook niet dat die gevoelens er mogen zijn. Juist daarom vind ik het belangrijk dat ouders laten zien dat niet iedere dag goed gaat. Als een vader nooit vertelt dat hij verdrietig, bang of onzeker is, wat verwacht je dan van een zoon die naar hem kijkt als voorbeeld?

“Ouders zeggen vaak: ‘Maak je geen zorgen.’ Maar kinderen doen dat toch wel”

Francien

Praat over gevoelens

Kinderen merken vaak allang dat er iets speelt. Bijvoorbeeld als een ouder ziek is of als het thuis niet goed gaat. Toch zeggen ouders vaak: “Maak je geen zorgen.” Maar kinderen doen dat toch wel. Juist door er eerlijk over te praten, leren kinderen dat angst, verdriet en onzekerheid er mogen zijn. Dat geldt ook online. Ik wist vroeger bijvoorbeeld dat ik naar mijn ouders toe kon toen er naaktfoto’s van mij werden verspreid. Toch deed ik het niet, omdat ik bang was voor hun reactie.

Daarom is het zo belangrijk om regelmatig te zeggen: als er iets gebeurt, kom naar me toe. Niet één keer, maar vaker. Bijvoorbeeld als iets in het nieuws komt. Zeg dan: als jou zoiets ooit overkomt, ben ik niet boos. Kom alsjeblieft naar me toe.

Gewoon een beetje lief voor elkaar

Ik hoop vooral dat leerlingen onthouden dat wat je online ziet niet altijd de werkelijkheid is. En dat je door vaker offline te zijn beter ziet hoe het echt met iemand gaat. Niet iedereen hoeft je beste vriend te zijn. Maar voor sommige kinderen is school de enige veilige plek die ze hebben. Dan zou kwetsbaarheid nooit een reden mogen zijn om buitengesloten te worden. Ik hoop vooral dat ze onthouden hoe belangrijk het is om gewoon een beetje lief voor elkaar te zijn.”

Dit is een ingezonden verhaal van Francien.