Zou Sara op school geaccepteerd worden zoals ze is? Nu weet ik het antwoord

Van thuisonderwijs naar de middenbouw

Aan het einde van groep 2 brak de coronaperiode aan en kregen de kinderen ineens thuisonderwijs. Dat was wennen, maar stiekem ook heel gezellig. We waren veel samen en maakten er het beste van. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten ging Sara naar de middenbouw. Door alle coronamaatregelen kon ik nauwelijks op school komen. Kijkochtenden maakten plaats voor filmpjes via de app en zo vloog er weer een jaar voorbij.

Omdat Sara op een montessorischool zat, bleef ze drie jaar bij dezelfde juf in dezelfde klas. Pas in groep 4 mochten we eindelijk weer op school komen en konden de kijkochtenden weer fysiek plaatsvinden. Groep 4 en 5 waren voorbij voordat ik het doorhad en ineens was daar de bovenbouw.

“Zou ze niet gepest worden? Zouden de andere kinderen haar accepteren zoals ze is?“

Ineens wordt alles serieus

In groep 6, 7 en 8 veranderde er veel. Nog even zwaaien bij het raam? “Ik loop zelf wel hoor”, kreeg ik steeds vaker te horen. Je merkt dan pas echt hoe zelfstandig ze worden. In groep 7 begon ook de voorbereiding op de middelbare school. Sara kreeg een voorlopig schooladvies: vmbo-kader. Dat vond ze lastig, want daarmee kon ze niet naar de school waar ze zo graag naartoe wilde.

Toen groep 8 begon, hoorde ze ineens bij de oudste kinderen van de school. Jongere kinderen keken tegen haar op. We kregen van school terug dat ze het soms wel heel gezellig vond, maar ook hard werkte aan haar doelen. Rekenen bleef een uitdaging, maar telkens zette ze weer door.

Een trots moment

Op een dag mocht ik naar school komen voor haar definitieve schooladvies. Wat was ik trots toen bleek dat ze een havo-advies had gekregen. Ze had er ontzettend hard voor gewerkt en kon nu toch naar de middelbare school waar ze zo graag naartoe wilde.

De laatste maanden stonden volledig in het teken van de eindmusical. Thuis werden de liedjes eindeloos geoefend en langzaam begon het besef te komen dat de basisschooltijd echt bijna voorbij was.

“In mijn hoofd zag ik de afgelopen acht jaar weer voorbijkomen: de eerste schooldag, de lockdowns, nieuwe juffen, meidenruzies, beste vriendinnen en dat ene emotionele slotlied”

Waar zijn die acht jaar gebleven?

En toen was het zover. Mooie kleren aan en voor de allerlaatste keer samen het schoolplein op. Ineens besef je dat je je kind niet meer naar de basisschool brengt. Ze trekt die deur voorgoed achter zich dicht.

De musical was prachtig, maar ook ontzettend emotioneel. In mijn hoofd zag ik de afgelopen acht jaar weer voorbijkomen: de eerste schooldag, de lockdowns, nieuwe juffen, meidenruzies, beste vriendinnen en dat ene emotionele slotlied.

Nu breekt er weer een nieuwe fase aan. We bereiden ons voor op de middelbare school, met nieuwe avonturen, nieuwe vriendschappen en, in ons geval, ook de uitdagingen die misschien op haar pad gaan komen.

Maar eerst genieten we van een welverdiende zomervakantie. En terwijl Sara vol enthousiasme uitkijkt naar alles wat nog komt, vraag ik me stiekem nog één keer af: waar zijn die acht jaar gebleven?

Meer van Melanie? In een eerder verhaal deelt ze hoe het is om als moeder altijd maar beoordeeld te worden vanwege de aangeboren obesitas van haar dochter.