“Waarom geef je haar een ijsje?” Die blikken krijg ik vaker dan je denkt

Altijd bezig met eten

Als je dochter haar lichaam op “eco-stand” staat, kom je voor veel uitdagingen te staan. Maar in het openbaar iets eten terwijl je mensen hun blikken voelt branden? Dat maken wij regelmatig mee.

Sara heeft aangeboren obesitas. Dat betekent dat haar lichaam anders werkt dan dat van de meeste kinderen. Ze komt sneller aan en haar lichaam verbruikt minder energie. Daardoor moet ze veel bewuster omgaan met voeding dan leeftijdsgenootjes, terwijl ze net als ieder ander kind gewoon wil genieten van een ijsje, een traktatie of een etentje.

Uitdagingen

Toen Sara klein was en ze geen babyvoeding meer at, kwamen we voor moeilijke keuzes te staan. Ik worstel zelf ook al mijn hele volwassen leven met mijn gewicht, dus we weten aardig wat af van verschillende diëten. Maar hoe doe je dat met een kind? Wat pas je aan bij een kind dat bepaalde vitamines, eiwitten en koolhydraten juist hard nodig heeft?

Daarbij kwam ook nog de uitdaging van een moeilijke eter om de hoek kijken. Hoe gingen wij hiermee om? Het was vooral veel zoeken. Welke groenten vond zij lekker? Fruit is gelukkig nooit een probleem geweest, maar groenten waren even een uitdaging. Uiteindelijk kwamen we uit op spinazie en broccoli, nog steeds haar favorieten. Die aten we dan ook meerdere keren per week.

“Sara is nu 11 jaar oud en kan als de beste de energietabel achter op een verpakking lezen”

Mag ze ook gewoon kind zijn?

Sara is nu 11 jaar oud en kan als de beste de energietabel achter op een verpakking lezen. Maar wat nu als we eens iets lekkers willen? Als we uit eten gaan of op vakantie zijn? Wij hebben altijd geprobeerd de balans te zoeken tussen kind laten zijn en streng op voeding letten. Sara moet altijd op haar voeding letten en dat kan frustrerend zijn.

Al vanaf het moment dat ze wat besef kreeg, leerde ze over voedingswaarden, calorieën en wat een goede marge is om op te zitten. Waar veel kinderen gedachteloos iets uit de kast pakken als ze uit school komen, is dat voor Sara anders. Ze komt iedere dag rond 14.15 uur thuis en heeft dan natuurlijk trek. Maar een koekje, liga of cracker zit er voor haar meestal niet in. In plaats daarvan kiest ze voor aardbeien, blauwe bessen of komkommer.

Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Maar als je dag in dag uit bewust met voeding bezig moet zijn en altijd op je calorie-inname moet letten, kan dat soms best frustrerend zijn. Ik denk dat veel mensen onderschatten hoe moeilijk dat voor een kind kan zijn. Natuurlijk baalt Sara daar weleens van.

Wij hebben afgesproken dat ze traktaties in de klas gewoon mag aannemen. Is het snoep of chips, dan gaat het mee naar huis. We gaan ook weleens uit eten en kijken dan meestal naar een wat betere keuze. En ja, Sara eet echt weleens een snoepje, chipje, patatje of ijsje. Maar dat is dan ook echt iets wat we plannen en waarbij ze de rest van de week weer wat strenger op haar voeding let.

“Natuurlijk letten we op wat Sara eet. Maar soms wil ik gewoon dat ze even kind kan zijn”

Wat mensen niet zien

Soms zie je mensen naar ons kijken als we een ijsje eten of lekker op een terrasje zitten in het zonnetje. Wat ze niet zien, is dat wij de andere zes dagen van de week bezig zijn met plannen, afwegen en keuzes maken. Vroeger kon ik daar heel moeilijk mee omgaan. Tegenwoordig kunnen we het gelukkig beter naast ons neerleggen. Gelukkig kan Sara zelf goed omgaan met de blikken van anderen. Ze lacht vriendelijk en we richten ons vooral op onszelf.

Mensen zien niet welke keuzes wij de rest van de week moeten maken. Ze zien alleen dat ene ijsje. Natuurlijk letten we op wat Sara eet. Dat moeten we ook. Maar soms wil ik gewoon dat ze even kind kan zijn. Een ijsje op een zonnige dag. Een frietje op vakantie. Zonder dat iemand denkt te weten wat er achter dat ene moment schuilgaat.