Beeld: Eveline

Nova Mulder

Redacteur

Eveline had haar leven in Nederland al opgebouwd, haar kinderen waren volwassen en ze was zelfs al oma. Toch begon ze opnieuw, dit keer in Kinshasa, waar ze als directrice van een school werkt met jonge kinderen.

Haar ervaringen als moeder in Parijs, Nederland en nu Afrika leerden haar één ding dat overal hetzelfde blijft: kinderen hebben geen perfectie nodig, maar echte aandacht.

Oma, moeder en nu schooldirectrice in Congo

“Ik heb zelf al volwassen kinderen en ben bovendien oma van twee kleinkinderen in Nederland. Juist daarom voelt het extra bijzonder dat ik nu, alweer twee jaar in Kinshasa, werk met jonge kinderen als directrice van een school. Met de jaren breng je niet alleen ervaring mee, maar ook rust, geduld en een bepaalde wijsheid die kinderen én ouders feilloos aanvoelen. Die kalme aanwezigheid, het echt kijken naar wat een kind nodig heeft, maakt dit werk voor mij zo waardevol.

Iedere ouder die binnenkwam moest stoppen en luisteren. En dat gebeurde ook

Eveline (57)

Van Parijs tot Kinshasa: opvoeden in verschillende werelden

Mijn eerste zoon werd in 1991 geboren in Neuilly-sur-Seine, in Parijs. Hij ging naar een crèche parentale, een plek die mij tot op de dag van vandaag is bijgebleven. Het was een warme, betrokken maar ook intensieve omgeving waarin ouders actief meedraaiden. Ik werkte toen als model en zijn vader was muzikant bij de groep van Salif Keita, waardoor we allebei flexibel genoeg waren om echt onderdeel te zijn van die opvang. Ouders stonden daar niet aan de zijlijn, maar vormden samen de wereld van hun kind. Mijn carrière heb ik voornamelijk in Parijs opgebouwd.

Mijn tweede kind, Indy-Lynn, is wél in Nederland geboren. Omdat ik graag thuis wilde bevallen, zijn we toen enkele jaren in Nederland gebleven. In die periode heb ik ook het crèche- en schoolleven in Amsterdam van dichtbij meegemaakt. Na drie jaar zijn we weer terugverhuisd naar Parijs.

Na meer dan 25 jaar in Parijs te hebben gewoond en gewerkt, begon een nieuwe fase in mijn leven. Ik hertrouwde en door het diplomatieke werk van mijn man zijn we daarna veel verhuisd. Inmiddels woon ik in Kinshasa.

Andere omgeving maar dezelfde gave

Een van mijn dierbaarste herinneringen komt uit die Parijse tijd. Een peuter zat op de grond met een speelgoedtelefoon en speelde dat hij de directeur was. Iedere ouder die binnenkwam moest stoppen en luisteren. En dat gebeurde ook. Drukke volwassenen, onderweg naar hun werk, lieten zich even meenemen in zijn spel. Er werd gelachen, gereageerd, echt contact gemaakt. Dat moment vat voor mij alles samen: de kracht van een kind om een ruimte stil te zetten.

Wat ik zo bijzonder vind, is dat ik dat overal terugzie. In Parijs, in Amsterdam en nu in Kinshasa. De omgeving verandert, maar kinderen hebben overal dezelfde gave: ze doorbreken haast en brengen je terug naar het moment.

Wat kinderen echt nodig hebben

Wat deze ervaringen mij vooral hebben geleerd als moeder, is hoe belangrijk tijd is. Niet tijd in de zin van alles regelen, maar echte aanwezigheid. Kijken, luisteren, meebewegen. Een kind vraagt niet om perfectie, maar om aandacht.

Ik leerde dat de kleine momenten het zwaarst wegen

Eveline (57)

Beeld: Busy Bees

De kracht van kleine momenten

Doordat we in Parijs zo betrokken waren, werd opvoeden iets heel concreets. Je stond er middenin. Ik leerde dat de kleine momenten het zwaarst wegen: samen zitten, een spel volgen, aanvoelen wat een kind nodig heeft zonder woorden. Daar bouw je vertrouwen mee op.

In Nederland zag ik ouders die hun kinderen op de fiets brachten, vaak gehaast maar met dezelfde liefde. Hier in Kinshasa zie ik weer iets heel anders: kinderen die door nanny’s of chauffeurs worden gebracht. Drie totaal verschillende werelden, maar de essentie blijft hetzelfde. Een kind wil zich gezien voelen.

We onderschatten soms hoe belangrijk die kleine momenten zijn. Een blik bij het afscheid, een hand die je even vasthoudt, een paar rustige woorden. Dat zijn geen details, dat zijn de bouwstenen van emotionele veiligheid. Daar groeit zelfvertrouwen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Eveline.