Romy begon door zwangerschapsvergiftiging te hallucineren: “Ik zag overal slingerapen”

Een fijne zwangerschap

“Zwanger van mijn eerste kindje, wat een geluk. De zwangerschap verliep zonder al te veel grote complicaties. Rond de 36 weken begon ik het wel zwaarder te krijgen, maar wat wil je? Het was hoogzomer en buiten vielen de mussen van het dak.

Tijdens de wekelijkse controle bij de verloskundige, toen ik 38 weken zwanger was, bleek mijn bloeddruk veel te hoog. Ook werden er eiwitten in mijn urine gevonden, wat wees op zwangerschapsvergiftiging. Ik werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik medicatie en werd ik langzaam ingeleid.

“Alles gebeurde in een roes. Was ik nu echt bevallen? Ik had geen weeën gevoeld, geen pijn, geen emoties. Niets”

Romy

Overal slingerapen

Na drie dagen werden mijn vliezen gebroken en kreeg ik weeënopwekkers. Het ging zo snel dat mijn lichaam het niet aankon. Mijn bloeddruk schoot omhoog, ik bleef overgeven en ineens begon ik te hallucineren. Ik zag overal zwarte slingerapen in de kamer. Het voelde alsof ik midden in een jungle zat.

Toen ik dat vertelde, stond de kamer binnen no-time vol met artsen. Ik kreeg een hoop medicatie toegediend en een ruggenprik. Gelukkig verdwenen de apen en de jungle weer, maar ik was ontzettend suf. Ik had het gevoel dat ik er helemaal niet meer bij was.

Een dikke mist

Uren later had ik volledige ontsluiting, maar opnieuw ging mijn lichaam in protest. Er werd besloten om een keizersnede uit te voeren. Op de operatiekamer werden mijn armen vastgelegd. Achteraf hoorde ik dat dit was omdat de combinatie van de medicatie, mijn hoge bloeddruk en de zwangerschapsvergiftiging ervoor zorgde dat ik een verhoogd risico had op een epileptische aanval.

Van de keizersnede zelf heb ik weinig meegekregen. Het enige wat ik nog weet, is dat ik het verschrikkelijk koud had. Mijn hoofd voelde alsof ik al uren in een trip zat. Eerst de slingerapen, daarna alleen nog maar een dichte, grijze mist.

Ik kon mijn dochter niet vasthouden

Toen onze dochter Gianna werd geboren en niet meteen huilde, werd ze direct meegenomen voor onderzoek. Gelukkig bleek alles goed te zijn. Even later mocht ze kort bij mij komen, maar zelf vasthouden kon pas ruim een uur later, toen ik terug was op mijn kamer. Alles gebeurde in een roes. Was ik nu echt bevallen? Ik had geen weeën gevoeld, geen pijn, geen emoties. Niets. Ik voelde me compleet verdoofd.

Na de bevalling moest ik nog een week in het ziekenhuis blijven omdat mijn bloeddruk bleef schommelen. Ook Gianna had moeite met drinken en lag opgenomen op de kinderafdeling. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst: eerst mijn armen niet kunnen bewegen en haar niet zelf kunnen vasthouden, en daarna ook nog eens gescheiden van haar liggen.

“Ik had de geboorte van mijn dochter zo graag anders willen beleven. Niet zo leeg en gevoelloos, verdoofd door alle medicatie”

Romy

Hulp gezocht

Nu, tien maanden later, gaat het gelukkig goed met ons. Gianna eet en drinkt goed en is een heerlijke, vrolijke baby. Zelf heb ik EMDR gevolgd om de bevalling een plek te geven. Dat heeft me enorm geholpen. Ook het opschrijven van mijn bevalling maakte veel los. De emoties en boosheid kwamen er eindelijk uit. Ik had de geboorte van mijn dochter zo graag anders willen beleven. Niet zo leeg en gevoelloos, verdoofd door alle medicatie.

Gelukkig heb ik veel gehad aan mijn partner. Hij is er altijd voor mij en voor onze dochter geweest. De gynaecoloog heeft inmiddels aangegeven dat ik bij een eventuele volgende zwangerschap direct aan de bel moet trekken. Dan krijg ik meteen medicatie en zal het een geplande keizersnede worden.

Mijn advies aan andere ouders is dan ook: zoek hulp, praat erover en schrijf alles op. Zeker als je met zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis ligt. Door alle medicatie was ik ontzettend vergeetachtig. Achteraf ben ik heel blij dat bepaalde dingen waren opgeschreven, zodat ik ze later terug kon lezen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Romy.