Beeld: Persoonlijk

Nova Mulder

Redacteur

Bij de zwangerschap van haar tweede kindje kreeg Mathia (34) bij 38+3 weken ineens jeuk aan haar handpalmen en voetzolen. Een klacht die veel zwangeren misschien zouden wegwuiven, maar die in haar geval het begin bleek van een medische zwangerschap. Wat volgde was een snelle diagnose, een onverwachte inleiding en de angst om haar kindje te verliezen.

Ergens vaag had ik op een forum gelezen dat dat niet goed was

Een onverwachte uitslag zet alles op zijn kop

Bij de zwangerschap van mijn tweede kindje kreeg ik bij 38+3 weken ineens jeuk aan mijn handpalmen en voetzolen. Ergens vaag had ik op een forum gelezen dat dat niet goed was. De volgende ochtend belde ik meteen de verloskundige.

Diezelfde dag kon ik nog bloed laten prikken in het ziekenhuis. Een dag later kreeg ik de uitslag: mijn galzouten waren te hoog. Ik zou worden overgedragen van de verloskundige naar het ziekenhuis. Ineens was ik medisch.

Die middag werd ik gebeld door de gynaecoloog. Ik moest me de volgende ochtend melden om ingeleid te worden. Ze zouden een ballonnetje plaatsen, want mijn kindje moest zo snel mogelijk gehaald worden.

Een verhoogde kans op een doodgeboren kindje, omdat de galzure zouten schadelijk kunnen zijn voor de baby

De beslissing om direct in te leiden

Bij zwangerschapscholestase is er een verhoogde kans op een doodgeboren kindje, omdat de galzure zouten schadelijk kunnen zijn voor de baby. Dat is natuurlijk het laatste wat je als ouder wilt horen.

Geen haar op mijn hoofd heeft getwijfeld aan de beslissing om de bevalling in te leiden. Natuurlijk is het jammer als het ideale plaatje van je bevalling ineens verdwijnt, maar ik kon me er goed bij neerleggen. Op dat moment telde maar één ding: dat mijn kindje veilig geboren zou worden.

Een ziekenhuisraam vol weersomstandigheden

De inleiding duurde lang. Zo lang zelfs dat ik vanuit mijn ziekenhuisbed bijna alle weersomstandigheden voorbij zag komen. Sneeuw, regen, zon en wind. Alleen onweer ontbrak nog.

Op de een of andere manier is dat beeld me altijd bijgebleven. Terwijl ik lag te wachten op de geboorte van mijn dochter, veranderde buiten steeds het weer. Het voelde bijzonder om dat allemaal mee te maken vanuit dat ziekenhuisraam.

Uiteindelijk werd mijn dochter Lilly gezond geboren. Inmiddels is ze één jaar oud.

De angst bij een volgende zwangerschap

De zwangerschapscholestase had niet direct invloed op mijn omgeving of gezin, maar wel op de vraag of we nog een derde kindje wilden. De kans dat je het bij een volgende zwangerschap opnieuw krijgt, ligt namelijk rond de 60 procent.

Dat voelde toch alsof je je geluk aan het testen bent.

Toch hebben we inmiddels ons derde kindje mogen verwelkomen. Tijdens die zwangerschap heb ik geen zwangerschapscholestase gekregen. Wel heb ik me twee keer laten testen omdat ik dacht dat ik opnieuw jeuk had. Achteraf waren het waarschijnlijk gewoon muggenbulten, maar na wat ik had meegemaakt wilde ik geen enkel risico nemen.

Een belangrijke boodschap voor andere zwangeren

Als ik nu terugkijk, heeft deze ervaring me vooral geleerd hoe dankbaar je mag zijn als je een gezond en levend kindje op de wereld zet. Je denkt vaak dat je lichaam precies doet wat het moet doen, maar soms kan het je ook in de steek laten.

Daarom wil ik andere ouders vooral meegeven: heb je jeuk aan je handpalmen of voetzolen tijdens je zwangerschap, trek dan meteen aan de bel. Laat het liever één keer te vaak controleren dan helemaal niet.

Dit is een ingezonden verhaal van Mathia.