Rouw na een abortus: “Je koos er toch zelf voor?” (en waarom het niet zo simpel is)

Maar zo werkt het niet

Een keuze kan óók een verlies zijn

De keuze om een abortus wel of niet te doen is voor iedereen anders. Soms is het een keuze met heel duidelijke redenen. Soms is het een keuze die je maakt terwijl je eigenlijk geen keuze wilt hoeven maken.

Wat je reden ook was: dat betekent niet dat het makkelijk is.

Je kunt achter je beslissing staan en toch verdriet voelen. Je kunt weten dat het toen niet anders kon en toch iets missen.

Dat is geen tegenstrijdigheid. Dat is menselijk.

Waarom rouw na abortus zo’n taboe kan voelen

Rouw na abortus past niet in het simpele plaatje dat mensen graag willen.

Want rouw “hoort” volgens veel mensen bij:

• overlijden
• een ongeluk
• iets wat je overkomt

En bij abortus denken mensen sneller aan:

• keuze
• controle
• verantwoordelijkheid

Alsof verdriet alleen recht van bestaan heeft als je geen invloed had.

Maar rouw is niet zo netjes. Rouw is niet alleen verdriet om wat je is afgenomen. Het is ook verdriet om wat je niet kon vasthouden.

Soms komt het pas jaren later

Sommige vrouwen voelen direct na een abortus verdriet, leegte of twijfel. Anderen voelen vooral opluchting, en pas later komt er iets anders.

Bijvoorbeeld wanneer je opnieuw zwanger wordt. Of wanneer je een kindje krijgt dat wel komt.

Dan kan er ineens een gedachte opduiken die je niet zag aankomen:

Er was ook een kindje dat er niet kwam.

En dan komt er rouw. Of schuldgevoel. Of een stille pijn die je niet goed kunt uitleggen.

Dat betekent niet dat je “spijt” hebt. Het kan ook betekenen dat je hart groter is dan een gevoel tegelijk.

Als je dit herkent

Misschien herken je een of meer van deze dingen:

• je denkt er soms ineens aan, op onverwachte momenten
• je voelt schaamte of schuld, ook al weet je dat je je redenen had
• je merkt dat bepaalde data of periodes je raken
• je voelt verdriet dat je niet goed kunt plaatsen
• je praat er weinig over, omdat je bang bent voor reacties

Als dat zo is, dan wil ik je dit zeggen: je bent niet raar.

Je mag houden van een kindje dat er niet meer is

Soms onderschatten vrouwen wat voor effect een abortus heeft. Niet omdat ze naïef zijn, maar omdat je op dat moment vaak vooral bezig bent met overleven. Met doorgaan. Met regelen. Met “dit moet nu”.

En later, als er meer ruimte komt, kan er liefde boven komen. Verdriet. Gemis.

Je kunt houden van een kindje dat er niet meer is. En je kunt tegelijk dankbaar zijn voor het leven dat je nu hebt.

Het een sluit het ander niet uit.

Tot slot

Rouw na een abortus is moeilijk, gecompliceerd en gevoelig voor oordelen. Maar het bestaat. En het verdient zachtheid.

Als jij ooit een abortus hebt gehad en je voelt hier rouwgevoelens over: dit is heel normaal.

Je hoeft het niet weg te drukken om “sterk” te zijn. Soms is sterk juist: eerlijk worden over wat je draagt.

Liefs, Sabine