Snap
  • Mama

Emoties na ontucht op een BSO

Het nieuws over het misbruik door een medewerker op een BSO maakt bij iedereen veel emoties los. Ik wil daar voorzichtig iets over kwijt.

Kinderopvang

Door het vreselijke nieuws over ontucht op een BSO laait de discussie over kinderopvang weer op. Logisch natuurlijk, het is een onderwerp waar veel emoties bij komen kijken en wat toch bij veel ouders een grote angst is. Toch moeten we uitkijken dat emoties niet de overhand krijgen. Er wordt geschreven dat er overal camera’s moeten hangen. Vier ogen regel geldt niet voor een BSO en dat vinden mensen schandalig. Ook moeten er geen mannen in de kinderopvang werken, dat is toch vragen om problemen? Mamaplaats vraagt zich hardop in een blog af of we onze kinderen onnodig risico laten lopen omdat wij zo nodig moeten of willen werken.

Emoties

Al die reacties, voortkomend uit de emoties die dit nieuws oproept, zijn te begrijpen. Toch denk ik dat we na onze eerste reactie de nuance weer moeten opzoeken. Camera’s in de kinderopvang, oké en dan? Waar nog meer? Op school? Op de sportclub? Bij de knutselclub? In het buurthuis? Bovendien: Hoeveel BSO’s en kinderdagverblijven zijn er? En op hoeveel vestigingen gebeuren deze dingen? Het is nieuws omdat het zo weinig gebeurt. Maar ook: hoe vaak komt zoiets voor in een gezin, familie, bij kennissen, kortom: in een vertrouwde omgeving? Door een persoon die het volste vertrouwen heeft van iedereen, net als deze medewerker?

Mamaplaats

De vraag van Mamaplaats of we onze kinderen onnodig risico laten lopen doordat wij werken en onze kinderen naar de kinderopvang laten gaan, vind ik niet terecht. Nog los van de vraag of dat een vrije keuze is. Natuurlijk, het is niet de eerste keer dat het gebeurt in de kinderopvang. Moeten we daarom thuisblijven, omdat we niemand meer vertrouwen? En ons kind zoveel mogelijk binnenhouden, zodat het niet in contact kan komen met verkeerde mensen?

Amsterdamse Zedenzaak

Ook ik ken de Amsterdamse Zedenzaak. Zelf werkte ik op dat moment op een kinderdagverblijf. Op de babygroep waren we weleens alleen, aan het begin of eind van de dag. Op de groepen boven waren er zoveel ramen dat je van de ene naar de andere groep kon kijken. Zo had je altijd zicht op elkaar. De verschoonruimte werd gedeeld. De BSO was een open ruimte, zonder deur. Ouders konden de hele dag binnenkomen, brengen en halen op allerlei tijden. We hadden geen vaste tijden voor ouders. Toen er een keer een man kwam invallen had een moeder zich huilend bij de manager gemeld dat ze haar kind niet wilde achterlaten. Die heeft toen beloofd dat hij haar kind niet zou verschonen.

Conclusie

Mijn manager zei destijds dat de eigenaar van het kinderdagverblijf de dader de gelegenheid had geboden. Ik zei dat hij volgens de politie geen verdachte was. Zij had haar eigen conclusie getrokken en droeg dat uit naar team, ouders en potentiele klanten. Ik had daar moeite mee. Ik begrijp dat ze het denkt, maar je kunt dat niet zomaar zeggen. Nou ja als privé persoon misschien wel, maar niet als manager van een kinderdagverblijf. Die mening werd mij niet in dank afgenomen. Ze is nu manager in een pand waar onder een vorige eigenaar Robert M. werkte. Een bizar detail.

Rondleidingen

Ik gaf rondleidingen aan ouders die mogelijk interesse hadden in een plek op het kinderdagverblijf. Die vroegen ook hoe wij zorgden dat het bij ons niet kon gebeuren. En dan zei ik: “Helemaal voorkomen kun je het nooit.” Ik wilde daar eerlijk in zijn. Vervolgens vertelde ik dan wat wij deden om dat risico zoveel mogelijk te beperken. Toen ging het om een invalkracht. Die stonden sowieso niet alleen bij ons. Maar deze keer gaat het om een vaste kracht. Hoe voorkom je dat? Hij had een VOG. Hij was erg geliefd bij collega’s, kinderen en ouders. Toch gebeurt het. Camera’s kunnen dit ook niet helemaal voorkomen. Je kunt niet elk hoekje in beeld brengen.

Psychologisch onderzoek

Er wordt ergens gepleit voor een psychologisch onderzoek bij mensen die in de kinderopvang willen werken. En het onderwijs dan? En al die clubjes waar kinderen na schooltijd komen? En al die andere volwassenen die je kind opvangen of met ze op stap gaan of waar het over de vloer komt? Ik weet allemaal zo goed hoe het niet moet. Hoe dan wel? Ik denk zelf dat het belangrijkste is dat je kind weet welk gedrag van een volwassene niet normaal is. Een echte oplossing is er niet. Onrecht is er en zal er blijven. Leer kinderen om ‘Nee’ te zeggen, of om weg te lopen. Leer kinderen dat sommige dingen echt niet kunnen en mogen en dat ze dat nooit hoeven toe te laten.

Pedagogisch Medewerker

Nu gaat het over seksueel misbruik, maar wat als een juf of een pedagogisch medewerker tegen kinderen schreeuwt? Nare dingen zegt? Je kind hard beetpakt of aan haar arm trekt omdat het niet luistert? Wat als een kind op het kinderdagverblijf in een donkere slaapkamer wordt opgesloten omdat het maar moet leren niet altijd achter een leidster aan te kruipen? Als een kind overstuur in bed moet blijven liggen omdat het voor de leidsters nog geen tijd is om de kinderen uit bed te halen? Wat denk je van een kind dat door zijn moeder geslagen wordt omdat ie niet dooreet? Of een meester die tegen een kind zegt dat ie kotsmisselijk van hem wordt? Is dat geen misbruik?

Misbruik van macht

Wat ik eigenlijk bedoel is dat er op meer plaatsen en door verschillende volwassenen misbruik gemaakt wordt van hun positie. Kinderen zijn afhankelijk en dus kwetsbaar. Dat door dit soort berichten iedereen gefocust is op ontucht, maar dat er ook andere dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen. Het zal niet altijd slecht bedoeld zijn. Soms zijn mensen zich er niet eens van bewust dat ze schade kunnen veroorzaken met hun gedrag naar een kind toe. Maar ik denk ook dat we realistisch moeten blijven. Camera’s, onderzoeken, mannen uitsluiten van de kinderopvang, het zal nooit het probleem volledig oplossen. Mensen die doelbewust misbruik maken van een kind vinden wel een manier, hoe en waar dan ook.

Verontwaardiging

De verontwaardiging is terecht. Natuurlijk, mensen moeten van kinderen afblijven. Het is verschrikkelijk dat het gebeurt. Vreselijk voor de kinderen en hun ouders. Ook heel erg voor de collega’s die hier geen idee van hadden. Maar ook voor de andere kinderen die ineens een medewerker kwijt zijn, die ze vertrouwden. Al zo jong hun vertrouwen beschaamd. Er zijn in een dergelijke situatie meer slachtoffers dan je in eerste instantie denkt.

Toezicht

Ik ben wel voor meer personeel op een groep. Niet alleen om dit soort dingen te voorkomen, maar ook om de hele veiligheid en de rust op een groep te waarborgen. Maar dat heeft een prijs. Personeel moet betaald worden en dus gaan de tarieven omhoog. En daarmee voorkom je nog niet dat kinderen iets overkomt door toedoen van een medewerker van de voetbalclub of de hockeyvereniging. Kortom: in contact blijven met je kind en het leren dat het nee mag zeggen. Of weglopen als er iets gebeurt wat het niet wil. En kritisch blijven naar de mensen die met je kind omgaan. Luister naar je gevoel, want dat heb je niet voor niets! Daarnaast misschien toch een beetje vertrouwen hebben in de mensen die voor onze kinderen zorgen. De meeste mensen zijn namelijk echt goed en lief voor de kinderen. De slechte vormen gelukkig een grote uitzondering.

Henrike Laning's avatar
7 jaar geleden

Dat komt erg overeen met hoe ik het zie. En jouw kind heeft het dus heel goed begrepen. :)

Henrike Laning's avatar
7 jaar geleden

Nee het is zeker geen oplossing, maar nee zeggen en leren dat het niet normaal is, vind ik zelf belangrijk. Er is gewoon geen oplossing om dit helemaal te voorkomen. Met de voorbeelden wil ik zeggen dat er meer nare dingen gebeuren, dat misbruik niet het enige is en dat mannen niet de enige zijn die dingen doen die niet kunnen. Ik heb opgeschreven hoe ik het voel. Gek genoeg krijg ik veel reacties van mensen die mijn blog onderschrijven. Natuurlijk is niet alles even erg, maar ik doe in mijn blog niks af aan de ernst van de situatie.

anoniem2017's avatar
7 jaar geleden

Ik ben niet van de mannen uit de opvang. Zou in het onderwijs graag meer mannen zien. Misbruik kan ook door een vrouw gebeuren. Ze doen er zoveel mogelijk aan om het te voorkomen. Ik leer mijn kinderen mij altijd te vertrouwen en als ze iets niet fijn vinden het ook gewoon te vertellen. Gebeurt er iets waar ik niet bij ben, buiten ofzo, zet het zo hard op een gillen en ren naar huis. ( heeft de jongste perfect begrepen toen ze dacht dat een oudere jongen achter haar aankwam) ( al snapte die jongen er niks van, want die kwam alleen kijken wie er om de hoek stond te gluren bij de speeltuin) . Helemaal voorkomen kun je niks. Zelfs als ik thuisblijfmoeder zou worden zijn ze nog op andere plekken waar ik er niet bij ben.

's avatar
7 jaar geleden

Persoonlijk vind ik het een beetje kort door de bocht. Je zegt leer je kind nee zeggen en jij denkt dat een jong kind een partij is voor een volwassenen? Denk je echt dat zo'n persoon zegt oh sorry je wilt niet, nee oké dan niet...kom op hè. En ik vind ook dat je het niet kan vergelijken met een kindje die in zijn bedje moet blijven ofzo, het ene misbruik is het andere natuurlijk niet, maar een volwassene met een kind laat echt heel veel schade achter, zowel fysiek als psychisch. Alleen dat ben ik wel met je eens, als je zulke bedoelingen hebt, zoek je wel een manier en helaas gebeurd het vooral binnen de huiselijke kring wat helemaal moeilijk op te merken en voorkomen is. En ja je moet in principe ook elkaar kunnen vertrouwen, want er zijn maar een paar rotte appels, aan de andere kant je zal maar net ren rotte appel treffen

Hi! Praat je ook mee met postauthor?

Sharing is caring! Deel ook jouw ervaring of mening over dit onderwerp.

Pssst... Ben je er nog?

Er staan nog meer inspirerende verhalen op je te wachten! Maak nu gratis een account aan of log in om verder te gaan.

Nooit meer iets missen van Mamaplaats?

Schrijf je nu in voor de nieuwsbrief!

Hi! Laat je ook een reactie achter bij Henrike Laning?

Of praat mee en deel direct jouw ervaring of mening!

Heb je ook een verhaal of tips om te delen?

Start dan nu je eerste post! Een story, forumtopic of poll plaatsen kan ook.