Terug
Blog header image

Een postnatale depressie

We hebben allemaal weleens van een postnatale depressie gehoord, over hoe of wat weten we niets. Terwijl elke vrouw het kan krijgen.
mamablogster
6 jaar geleden

Ik leef met je mee. Ik heb tot 2x een postpartum psychose gehad en dan is de lijst nog beangstingerder. Ik leef met je mee <3 En sterkte meis! Je bent niet alleen

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Dankje wel<3 Zelfs 2x ik had eigenlijk stiekem gedacht dat je er de tweede keer wat meer tegen bestand bent, maar dat is dus niet zo. Gaat nou verder alles goed met jou? En hoe ben jij er uit gekomen?

mamablogster
6 jaar geleden

praten, opname, eerlijk zijn en acceptatie

Anoniem
6 jaar geleden

Ik wil alleen zeggen je bent niet alleen.. En er al over durven bloggen is ook al een goede stap..ik heb zelf veel gehad aan de tekst 2 stappen vooruit 1 achteruit is er toch mooi 1 vooruit! Heel veel sterkte en het wordt beter. Gun het de tijd!!

Mamavanliam_
6 jaar geleden

ik denk ook dat het het inzien een belangrijk ding is. Zolang je dat niet ziet zal je de hulp ook niet accepteren. Hoe gaat het nu met jou dan?

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Dat is inderdaad een hele goeie. Gelukkig krijg ik het nu een beetje onder controle.

Anoniem
6 jaar geleden

Hoi Hoi medemama, ik herken je verhaal. En ik zit nog in een postnatale depressie. Gelukkig gaat het al een heel stuk beter. Al die symptomen herken ik...helaas... ik ben blij dat steeds meer moeders het durven te uitten,.durven te vertellen. Want het is echt niet niks.. sterkte! Je kunt het! Groetjes Susan

Anoniem
6 jaar geleden

Helaas veel herkenbaar en ga ook niet naar dokter voor diagnose.Er zijn nu belangrijkere ernstigere dingen in mn leven.heel goed dat je erover schrijft en t inziet.Sterkte!!!ook een moeder van een Liam

Anoniem
6 jaar geleden

Herkenbaar helaas en waar ik zo ontzettend bang voor was bleef gelukkig uit bij ons derde moppie een flinke depressie al in de zwangerschap (dan geef je de hormonen nog de schuld) maar dit zette door na de zwangerschap ik ben met behulp van antidepresiva weer op de been gekomen en kon dit na 1.5 jaar rustig afbouwen ... en daar waren de angsten weer dus een goede psycholoog ingeschakeld die mij top heeft begeleid om mijn gevoelens te herkennen maar nog belangrijker te erkennen ... ik ben blij dat je er open en eerlijk over schrijft het zou geen taboe meer moete zijn!

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Er heerst nog teveel een taboe op. Zelf durfde ik er eerst niks over te zeggen omdat ik bang was dat ik nagekeken zou worden door mensen op straat of dat ze me voor gek verklaren. Jij komt er ook helemaal bovenop... X

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Ik heb nu toch besloten om wel naar de dokter te gaan omdat ik inzie dat mijn familie en gezin er aan onder door gaat... Je kunt het. X

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Ik was bang dat ik nagekeken zou worden door mensen op straat of dag mensen zouden zeggen dat ik gek ben. Ik durfde er eerst ook niks over te zeggen. Maar heel veel moeders kampen hiermee. Ik heb nu toch besloten om naar de dokter gegaan

Anoniem
6 jaar geleden

Ook een postnatale depressie gehad. Heb altijd wel schommelingen gehad met mn psyche en toen mijn man na de geboorte tegen me zei dat hij merkte dat ik niet mezelf was gingen de alarmbellen meteen af. Na lang twijfelen naar de dokter gegaan en een aantal gesprekken gehad met een praktijkondersteuner daar. Vooral tips en trucs voor beheersing, relativeren en controle. Compromissen sluiten met jezelf en vooral veel rust! Wat de andere vrouwen hier ook zeggen; tijd! Voelde me na een paar sessies als herboren en nu na een half jaar durf ik te zeggen dat ik het heb overwonnen. Hoewel je altijd wel je momenten hebt van onzekerheid en zoeken naar controle, zo'n kleintje laat zich toch ook niet altijd regisseren. Sterkte! En je bent nooit alleen, al voelt dat misschien soms wel zo.

Anoniem
6 jaar geleden

Goed van je om er zo open over te praten. Heb t zelf ook meegemaakt en klim nu weer omhoog. Praten is zo belangrijk. Heb er ook een blog over geschreven. Misschien kun je een ppd deskundige inschakelen. Dat heeft mij goed geholpen. Neem een kijkje op kraamtranen.nl heel veel sterkte het gaat over!!!

pjbg
6 jaar geleden

Wat "leuk" om je hier tegen te komen ( Paulien van fb knappe baby's). Ik ga je vanaf nu volgen! Ik heb zelf een normale depressie meegemaakt en tijdens m'n zwangerschap ook anti-depressiva gebruikt. Weinig wisten hier vanaf want je krijgt toch alleen maar kritiek naar je hoofd. Ik ben ook erg bang geweest voor een postnatale depressie. Heb m'n angsten uitgesproken en ben goed begeleid. De eerste dagen had ik totaal geen roze wolk maar gelukkig geen postnatale depressie. Moeders maken elkaar ook gewoon gek met al die mooie verhalen! Er zijn er maar weinig eerlijk helaas, en ook al weet je dat het zwaar zal zijn in het begin, je weet nooit precies wat je te wachten staat. Bij mij kwam die roze wolk gelukkig wel na een aantal weken. Maar wat ik wilde zeggen.. ;) zoek echt hulp! Niks om voor te schamen, er zijn zoveel mensen die kampen met een vorm van depressie maar bijna niemand komt er openlijk voor uit. De buitenwereld ziet niet dat je ziek bent terwijl je eigenlijk alle hulp zou kunnen gebruiken. De anti depressiva samen met gesprekken met een psycholoog zijn echt mijn redding geweest. Anders had ik hier misschien nu niet gezeten met een slapende prachtige dochter op m'n schoot! Heel veel sterkte de aankomen tijd en haal de kracht die je zo ontzettend hard nodig hebt uit je zoontje en je man! Zet m op! x

Anoniem
6 jaar geleden

Na de bevalling van mijn dochter ging het in de kraamperiode allemaal goed. Na tien dagen vertrok de kraamverzorgster terwijl ik er nog helemaal niet klaar voor was om alles 'alleen' te moeten doen, ook al was mijn vriend ook bij huis.... Langzaam ging het beter, maar begon in mijn verlof me steeds meer eenzaam te voelen wanneer ook mijn vriend weer aan het werk ging en de wereld om mij heen gewoon Door draaide. Ik gaf het gevoel alleen ook de aardbol rond te lopen met als enige doel zorgen voor mijn dochter Uiteindelijk ging ik weer aan het werk en toen is het allemaal begonnen. ... Overal zocht ik wat achter, wanneer mensen fluisterden dacht ik dat t over mij ging, Mijn moeder kwam niet meer zo vaak, wat aan mij lag (dacht ik) ik ging berichten anders lezen en zag overal wel wat in wat opa mij berust was . Wanneer ik van en naar het werk reed kwam ik langs het kanaal en steeds vaker kwamen de gruwelijkste gedachten naar boven waarop ik uiteindelijk heb besloten Hulp te zoeken. De huisarts meldde dat ik last had van een leefstijl verandering en verwees me Door naar een psycholoog Na diverse gesprekken ben ik nooit mee heen gegaan.... gaf niet het idee dat het hielp. Uiteindelijk denk ik zelf een postnatale depressie te hebben gehad, wat nooit helemaal over is gegaan aangezien ik nog overal wat achter zoek en alles in mezelf betrek. Om die periode ben ik veel mensen in mijn omgeving kwijt geraakt of verdriet gedaan door wat ik gezegd en/of gedaan heb... heb me nooit begrepen gevoeld Door mijn omgeving. ... Nu ben ik in verwachting van nr twee en ben ik best bang wat dat gaat brengen. Val ik terug of ben ik nu sterker. Maar anyway. .. soms doet het goed om lezen dat je niet de enige bent hoe erg Het ook is als je het hebt of gehad hebt Ik leef met je mee. Wees blij met je man en familie die je steunen. Heel veel sterkte en kracht om hieruit te komen ????

Momo1989
6 jaar geleden

Hoi! Wat goed dat je hierover blogt! Ter voorkoming van een post natale depressie ben ik in therapie gegaan. Dit omdat mijn bevalling erg vervelend begon en ook nog mijn grootouders 2 weken na de geboorte van mijn dochter overleden. Veel te veel in een korte periode en aangezien ik al een keer een flinke depressie heb gehad wilde ik het dit keer gelijk aanpakken. Maar goed ook want ik kwam er niet meer uit zelf, ging erg snel! Ik heb EMDR gedaan en ik kan je vertellen, dat werkt! Het werkt snel en is echt alsof ik weer een beetje meer kan ademen. Ben nog niet klaar maar dit kan ik je zeker aanraden! Heel veel sterkte!! Liefs

Anoniem
6 jaar geleden

Hoi hoi knap van je om er over te praten, Ik heb in 2008 een dochter gekregen en 2 maanden later ging het niet goed met mij, ik was zo bang en dacht dat ik dood zou gaan heel veel bij de dokter geweest maar die zei alles is goed er is niks aan de hand, tot ik in 2012 mijn verloskundige tegen kwam en die zei meteen het is een postnatale depressie, ik dacht eindelijk ik word serieus genomen ik zei tegen mezelf zie je wel je bent niet gek, daarna ben ik Er langzaam uitgekomen met veel moeite en zonder steun van andere om me geen. In 2014 ia ons 2e dochter geboren, en meteen dacht ik als ik het maar niet weer krijg maar gelukkig hadden we nu kraamhulp die greep meteen in toen ze zag dat het niet goed ging, daar was ik blij om anders hadden ze misschien weer niet serieus genomen, ik ben enorm blij met onze mooie meiden en probeer er zoveel mogelijk van te genieten soms heb ik er nog wel moeite mee. Maar hoe gaat het nu met jou? Hoop al een stuk beter. Mijn kraamhulp zei ook altijd tegen mij zet is 11 vrouwen op een rij er zal er niet 1 toegeven dat het slecht gaat en dat ze genieten van de roze wolk.

Anoniem
6 jaar geleden

Jeetje als ik dat lijstje zo af ga, herken ik best veel dingetjes die ik na de bevalling van mijn dochter zo voelde... Best heftig. Wel heel informatief en leerzaam!

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Hee wat leuk:) Dank je wel voor je berichtje. Zoals je misschien al wel gelezen hebt ben ik naar de dokter gegaan. De adviseerde een gesprek met iemand van de GGZ. Zo gezegd zo gedaan, ze adviseerde me om anti depressiva te gaan slikken. Dit ga ik ook doen, ik ben alleen bang dat ik er nooit meer vanaf ga komen. Hoe ging dat bij jou? X

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Wat heftig ook. Ik heb/had ook regelmatig die gedachtes met bomen enz. Ik ga nu anti depressiva slikken maar ben stiekem wel bang dat ik er dan nooit meer vanaf kom. Mij lijkt het met en 2e ook zeker heel eng, daar denk ik nu ook al elke keer over na. Terwijl dit nog helemaal niet aan de orde is. Jij ook heel veel sterkte, en hopen dat dit je heel sterk heeft gemaakt en niet terug zal vallen. X

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Jeetje wat heftig zeg. Er komt dan zeker even veel te veel in een keer op je af. Ik ga nu aan de anti depressiva, hoewel ik wel een beetje bang ben dat ik er nooit meer vanaf kom. Zo lees ik dat dan op forums. Jij ook heel veel sterkte nog X

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Heb je er serieus zo lang last van gehad joh. Dat moet pas super erg zijn geweest. Wel fijn dat je bij de 2e een kraamhulp had die gelijk in greep, Zou er bij een 2e ook echt super bang voor zijn. Ik ga nu vanaf vandaag aan de anti depressiva beginnen, ben alleen een beetje bang dat ik er dan nooit meer vanaf kom. Maar bij een volgende ga ik zeker in mijn kraamtijd alles anders doen.

Mamavanliam_
6 jaar geleden

Ik ging ook eens de symptomen bekijken en schrok daar wel van. Hoe is het verder met jou gegaan?

Blog header image

My family

💜