“Je zou als meisje, als vrouw, gewoon zonder angst alleen in het donker over straat moeten kunnen”

Tegen twaalven ging ik naar huis. Het was donker, en ik merkte dat ik ertegenop zag om dat stuk naar mijn auto te lopen. Anderhalve straat. Ik vroeg iemand om met mij mee te lopen.

In de auto, onderweg naar huis, dacht ik terug aan de discussies die ik vroeger als puber met mijn ouders had. Zij vonden dat ik niet alleen in het donker moest gaan fietsen, en ik vond dat dat gewoon moest kunnen.

En dat vind ik nog steeds.

Je zou als meisje, als vrouw, zonder angst in het donker over straat moeten kunnen.
Maar dat kan niet.
En daar vind ik wat van.

Als meisje.
Als vrouw.
Als dochter.
Maar vooral: als moeder van een dochter.”