Blog header image

Ik was mezelf niet meer

Depressieve klachten, migraine, een kort lontje naar mijn gezin enz...

Een beetje spannend om deze persoonlijke blog te schrijven, maar ik ga het toch doen. Omdat ik heel graag herkenning en erkenning wil creëren rondom hormonale klachten en mijn ervaringen wil delen.


December 2022. Ik ben al weken mezelf niet meer. Ik heb regelmatig last van duizelingen en hoofdpijn, kan mezelf vaak niet motiveren om wat te doen in het huishouden en koken doe ik omdat het moet voor mijn gezin. Ik vraag me soms af wat de zin is van het leven en de dagen zijn vaak grijs, terwijl de zon regelmatig nog flink schijnt hier in USA. Mijn cyclus is opeens nog maar 3 weken, terwijl die afgelopen zomer mooi in balans was ongeveer 9 maanden na de tweede. En mijn lontje is eigenlijk net iets te vaak te kort naar mijn jongens en man.


Ik baal er zelf ook van, maar vind het lastig te doorbreken. Er is zoveel op ons af gekomen met de grote verhuizing en het heeft weken (of maanden) geduurd voor mijn peuter gewend was in een nieuwe omgeving en op een nieuwe school. Omdat de kindjes vaak ziek zijn en ik nog geen oppas heb, heb ik heb mijn werk volledig neergelegd en ik mis het stukje creativiteit, kennis en passie wat ik daar in kwijt kan. Ik mis tijd voor mezelf en vind het lastig om echt te ontspannen.


Bijna niemand weet hoe ik me voel, iedereen geeft complimenten over hoe ik het doe als moeder, maar het komt niet binnen en het advies "geef het de tijd" komt zo'n beetje mijn keel uit. Ik besluit om een afspraak te maken bij de dokter en deel mijn verhaal met mijn beste vriendinnetje in NL.


De dokter doet wat testjes vanwege de duizelingen, maar koppelt dit al snel aan de hoofdpijn en legt uit dat dit een vorm van migraine kan zijn. Daar krijg ik medicatie voor en ook adviseert hij bloedonderzoek en gesprekjes met een therapeut.


Vanaf dat moment staat voor mij vast dat er iets moet veranderen, anders wordt mijn tijd in USA geen leuke tijd. Ik ga weer meer schrijven in mijn dagboekje om te ontdekken wat er bij mezelf speelt en wat ik nodig heb. In het weekend wisselen we af en toe wat uurtjes af, zodat ik even alleen kan gaan wandelen of zwemmen of soms ga ik gewoon in een eettentje zitten. Ik benader diverse NL contacten in onze omgeving en zo komen we aan 2 ochtenden per week oppas. Want die wachtlijst voor kinderopvang wordt voorlopig nog niet kleiner...


Wat betreft mijn klachten, weet ik stiekem best waar het aan ligt. Ik roep altijd dat stress de grootste boosdoener is voor je hormonen en helaas werken al jaren lang gebroken nachten ook niet mee. Sinds de verhuizing en anders eten hier, speelt mijn prikkelbare darm vaak weer op en met diarree is het logisch dat voedingsstoffen minder goed worden opgenomen. Uit het bloedonderzoek kwam dat mijn vitamine D aan de lage kant is, dus dat neem ik nu wat extra in combinatie met een aantal andere supplementen om de cyclus te ondersteunen. In mijn eerste postpartum periode heb ik dat ook gedaan en daar voelde ik me toen veel beter bij.


En nu 1,5 maand later sta ik er al zo anders in! Tijdens onze kerstweek in NL had ik helemaal geen klachten, ondanks een super drukke week met weinig slaap. Daardoor besefte ik ook hoe eenzaam ik me eigenlijk voel en ik echt behoefte heb aan sociale contacten. Die probeer ik nu hier echt bewust op te bouwen. En omdat er eindelijk meer rust is bij de kindjes en ik wekelijks oppas heb, merk ik ook meer rust bij mezelf.


Ik heb weer zin om te koken, heb meer energie en veel meer geduld als moeder. De hoofdpijn is niet meer wekelijks en ik heb vaak zin om aan de dag te beginnen, zelfs na een nacht wat minder slaap. Ik ben weer gestart met werken en haal daar heel veel plezier en voldoening uit, ook al voelt het soms nog als weinig uurtjes. Ik begin gewoon klein, omdat ik weet dat het per week weer anders kan lopen met zieke kindjes, maar ik heb al podcasts opgenomen en een cursus over de cyclus gemaakt. Ook ben ik een nieuw Instagram account over postpartum hormonen gestart, omdat ik echt voel dat daar nog zoveel meer bekendheid over mag komen.


Kortom: ik merk dat ik eindelijk mijn plek hier begin te vinden en dat er weer een nieuwe balans komt in mijn leven als moeder, vrouw en ondernemer. Ik kijk uit naar wat 2023 mij verder gaat brengen, er staan in ieder geval al wat mooie reisjes op de planning.


Maak nu je account aan op Mamaplaats & maak 3x kans op een DEPLAY Tablet t.w.v. €180! 🎁

Le
5 dagen geleden

Hai, ik had al eens eerder gereageerd, maar ze hebben bij jou in de buurt ook heel veel activiteiten voor kinderen waarbij je ouders leert ontmoeten. Ik probeer de verhalen van mijn aupair gezin terug te vinden, maar kan alleen haar boek, blonde haren onder een cowboyhoed vinden. Wij woonden in Vienna, vlakbij de dmv en the mall. Ze heeft, met terugwerkende blik, heel veel herkenbare dingen geschreven voor expatouders. Misschien kun je daar wat uit halen! Hopelijk blijft 2023 jouw jaar en ga je er keihard van genieten, want het is daar super leuk (kan er superleuk zijn)! Veel geluk!

5 dagen geleden

Haha zie dat ik telkens hetzelfde schrijf! Sorry, was bedoeld als hart onder de riem, maar na 5x hetzelfde te benoemen, komt dat vast niet zo over! Sorry! Veel geluk daar!!

6 dagen geleden

Heftig Martine.... Gelukkig gaat het nu beter met je. Veel liefs!

Wat dapper dat je dit schrijft, Martine! Moet flink pittig zijn geweest, maar fijn dat het inmiddels iets beter gaat. Het is geweldig dat je in het diepe bent gesprongen door naar de usa te gaan. 2023 wordt een knaljaar! Veel liefs en hou ons op de hoogte! Liefs, Laura