Lisa: “‘We maken gewoon een grapje.’ Toch ging ik steeds vaker huilend naar huis.”

Ik lachte maar mee

In het begin lachte ik om alles mee. Er werden flauwe grappen gemaakt en iedereen leek elkaar een beetje op de hak te nemen. Maar na een tijdje merkte ik dat ik steeds vaker zelf het onderwerp van die grappen werd.

Als ik een foutje maakte, hoorde ik: ‘Zo, dat wordt weer een functioneringsgesprek.’ Als ik een keer serieus keek, zei iemand: ‘Zo, daar heb je onze dramaqueen weer.’ En als ik ergens iets van zei, kreeg ik steevast terug: ‘Jeetje, je maakt ook overal een ding van.’

Iedereen lachte. Dus ik lachte ook maar mee, terwijl ik me vanbinnen steeds ongemakkelijker voelde.

‘Je kunt ook nergens tegen’

Op een middag zei ik tegen een collega dat ik sommige opmerkingen eigenlijk helemaal niet zo grappig vond. Ik dacht oprecht dat hij niet doorhad hoe het bij mij binnenkwam. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘We maken gewoon een grapje. Je kunt ook nergens tegen.’

Vanaf dat moment leek het alleen maar erger te worden. Als ik de kantine binnenliep, hoorde ik: ‘Pas op wat je zegt, straks rent ze weer naar de baas.’ En wanneer ik ergens niet om lachte, zei iemand: ‘Kunnen we nog wel lachen of moeten we eerst jouw toestemming vragen?’ Het voelde alsof ik, juist omdat ik er iets van had gezegd, een nog makkelijker doelwit was geworden.

Iedere zondag buikpijn

Langzaam begon mijn werk me op te breken. Op zondagavond voelde ik de spanning alweer opkomen. Ik sliep slechter, kreeg buikpijn voordat ik naar kantoor ging en hoopte iedere ochtend dat ik die dag gewoon met rust gelaten zou worden.

Thuis hield ik me groot, maar steeds vaker barstte ik in tranen uit. Mijn partner vroeg wat er aan de hand was en ik hoorde mezelf zeggen: ‘Misschien stel ik me wel aan.’ Achteraf vind ik dat misschien nog wel het ergste. Dat ik aan mezelf begon te twijfelen.

De druppel

Tijdens een teamoverleg maakte een collega opnieuw een opmerking over mij. Ik had een voorstel uitgewerkt waar ik veel tijd in had gestoken. Nog voordat ik klaar was met praten, zei iemand: ‘Zo, pak er maar vast popcorn bij.’ De hele ruimte lag dubbel.

Ik voelde mijn gezicht warm worden, maakte mijn verhaal af alsof er niets aan de hand was en liep na de vergadering direct naar het toilet. Daar heb ik alleen maar gehuild. Op dat moment besefte ik dat ik zo niet meer wilde werken.

Lees ook

Het Huishoudboekje van Eva: “Mensen schrikken als ze horen hoeveel zakgeld onze kinderen krijgen” 

Ik trok aan de bel

Na lang twijfelen ben ik toch naar mijn leidinggevende gegaan. Ik vond het doodeng, want ik wilde absoluut niet bekendstaan als degene die niet tegen een grapje kan.

Hij luisterde aandachtig en zei dat hij zich niet had gerealiseerd hoeveel impact de sfeer op mij had. Er zijn gesprekken gevoerd binnen het team, maar eerlijk gezegd veranderde er niet ineens alles. Sommige collega’s deden alsof ze niets verkeerd hadden gedaan, anderen werden juist afstandelijker. Ik voelde me nog maanden ongemakkelijk op kantoor.

Uiteindelijk besloot ik ergens anders te gaan werken. Niet omdat ik mijn baan niet leuk vond, maar omdat ik mezelf was kwijtgeraakt. Nog steeds hoor ik soms die woorden in mijn hoofd: ‘We maken gewoon een grapje.’

Maar als een grap ervoor zorgt dat iemand iedere zondag met buikpijn naar zijn werk gaat en steeds vaker huilend thuiskomt, dan is het voor mij allang geen grapje meer.

Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.