Waarom veel moeders pas maanden na de bevalling vastlopen

Waarom lopen veel moeders pas maanden na de bevalling vast?

In de eerste periode na de bevalling draait alles om overleven. Je staat dag en nacht aan. Je leert je baby kennen, probeert verschillende huiltjes van elkaar te onderscheiden, voedt, troost, verschoont, wiegt en probeert ondertussen ergens tussen de gebroken nachten door ook nog een beetje voor jezelf te zorgen. Veel moeders functioneren in die periode op adrenaline. Hun lichaam en geest schakelen over naar een soort overlevingsstand waarin er simpelweg geen ruimte is om stil te staan bij hoe het écht met hen gaat.

Er moet immers zoveel gebeuren. Er is een baby die jou nodig heeft. Misschien zijn er oudere kinderen die aandacht vragen. Misschien probeer je ondertussen ook nog partner, vriendin, dochter, collega of ondernemer te zijn.

Pas wanneer de eerste hectiek iets afneemt, ontstaat er ruimte om te voelen. En juist dan kan het moeilijk worden. Waar de buitenwereld vaak denkt dat je inmiddels gewend bent geraakt aan het moederschap, begint voor veel vrouwen juist dan de rekening van de afgelopen maanden binnen te komen.

De vermoeidheid die je wekenlang hebt weggeduwd. De emoties waarvoor geen tijd was. De zorgen die je hebt genegeerd omdat er eerst voor anderen gezorgd moest worden. De verwerking van een zwangerschap of bevalling die misschien heel anders verliep dan je had gehoopt.

Waarom heeft slaaptekort zoveel invloed op hoe je je voelt?

Veel moeders vertellen mij dat ze zichzelf maandenlang hebben voorgehouden dat ze nog even moesten doorzetten. Nog even wachten tot de baby beter slaapt. Nog even wachten tot ze hun oude energie terug hebben. Nog even wachten tot werken weer vanzelf gaat. Nog even wachten tot ze zichzelf weer herkennen. Maar het probleem is dat dat moment vaak niet vanzelf komt.

Ondertussen stapelt het slaaptekort zich op. Niet één nacht slecht slapen, maar weken of zelfs maanden van onderbroken nachten. Hoewel slaaptekort vaak wordt weggezet als iets dat er nu eenmaal bij hoort, heeft het een enorme invloed op hoe je je voelt. Op je concentratie, je emoties, je geduld en je vermogen om met stress om te gaan. Waar je vroeger misschien een tegenslag kon opvangen, kan diezelfde situatie nu voelen als de druppel die de emmer doet overlopen.

Waarom voelen veel moeders zich schuldig na de bevalling?

Daar komt nog iets anders bij. Terwijl jij misschien nog midden in een enorme overgang zit, lijken de verwachtingen van de buitenwereld langzaam weer toe te nemen. Mensen vragen wanneer je weer gaat werken, wanneer je weer gaat sporten, wanneer je weer leuke dingen gaat doen of wanneer je weer jezelf bent. Alsof er een moment bestaat waarop alles weer precies wordt zoals vroeger. Maar misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rondom het moederschap.

Je wordt niet weer de vrouw die je vóór de zwangerschap was. Je bent veranderd. Niet omdat er iets mis is gegaan, maar omdat het moederschap je verandert op een manier die moeilijk uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft meegemaakt. Je kijkt anders naar jezelf, anders naar je lichaam, anders naar relaties, anders naar tijd en anders naar verantwoordelijkheid.

Veel vrouwen voelen zich schuldig omdat ze denken dat ze dankbaar zouden moeten zijn. Ze hebben immers een gezonde baby. Ze hebben misschien zelfs bewust gekozen voor dit moederschap. Maar dankbaarheid en worstelen kunnen naast elkaar bestaan. Je kunt intens veel van je kind houden en tegelijkertijd uitgeput zijn. Je kunt dolgelukkig zijn met je gezin en tegelijkertijd verlangen naar rust. Je kunt genieten van het moederschap en tegelijkertijd verdrietig zijn om alles wat er veranderd is. Die gevoelens sluiten elkaar niet uit.

Wat als je een traumatische bevalling hebt meegemaakt?

Voor moeders die een traumatische bevalling hebben meegemaakt of terugkijken op een moeilijke zwangerschap, kan dit proces nog ingewikkelder zijn. Soms zijn er gebeurtenissen die tijdens de eerste maanden nauwelijks aandacht krijgen, omdat alle focus naar de baby gaat. Pas later ontstaat er ruimte om terug te kijken naar wat er eigenlijk is gebeurd. Naar de angst die je hebt gevoeld. Naar het verlies van controle. Naar de teleurstelling. Naar het verdriet. Wanneer die gevoelens maandenlang worden weggestopt, verdwijnen ze niet vanzelf. Ze wachten vaak geduldig op een moment waarop er ruimte ontstaat om alsnog gevoeld te worden.

Dus als jij merkt dat je baby inmiddels een paar maanden oud is en je juist nú steeds emotioneler wordt, sneller geïrriteerd bent, vaker huilt, slechter slaapt of jezelf niet meer helemaal herkent, weet dan dat je niet gek bent. Je bent niet zwak. En je faalt al helemaal niet als moeder. Sterker nog, je reactie is vaak heel begrijpelijk wanneer je bedenkt hoeveel je de afgelopen maanden hebt gedragen. Het feit dat je vastloopt, betekent niet dat je tekortschiet. Het betekent vaak juist dat je veel langer hebt volgehouden dan eigenlijk gezond voor je was.

Lieve mama, je hoeft niet te wachten tot het écht niet meer gaat voordat je hulp mag vragen. Je hoeft niet eerst volledig uitgeput te raken. Je hoeft niet eerst maandenlang door te blijven lopen terwijl je diep van binnen voelt dat je ondersteuning kunt gebruiken. Je verdient hulp op het moment dat je merkt dat je het nodig hebt. Niet pas wanneer je op bent.

Wat kun je hier als moeder uit meenemen?

Moederschap is prachtig, maar ook intens. Het is heel normaal dat de mentale belasting na de bevalling zich pas maanden later laat zien. Juist wanneer de buitenwereld denkt dat alles weer “normaal” is, kunnen vermoeidheid, emoties en onverwerkte ervaringen naar boven komen.

Probeer daarom niet alleen goed voor je baby te zorgen, maar ook voor jezelf. Je gevoelens mogen er zijn, ook als je een gezonde baby hebt. En merk je dat je vastloopt? Wacht dan niet tot het te veel wordt. Hulp vragen is geen teken van zwakte, maar juist een stap richting herstel. Want ook jij verdient dezelfde zorg en aandacht die je iedere dag aan anderen geeft.

Heb je na het lezen van deze blog een hulpvraag, loop je ergens tegenaan of wil je gewoon eens je verhaal delen? Stuur mij gerust een e-mail via info@froufroubegeleiding.nl. Ik ga je hiermee helpen!