Een second opinion redde het leven van Sarahs dochter

In één klap verdween de roze wolk

“Bij de 20 wekenecho kreeg ik te horen dat mijn baby een ernstige hartafwijking had. De bedoeling was dat ik te horen kreeg of het een jongen of meisje zou worden. Niet dat het maar de vraag was of mijn baby het zou redden. Ik werd in één klap van mijn roze wolk afgegooid.

Het voelde alsof ik midden in een oceaan werd gedumpt. Ik voelde alleen nog maar onzekerheid, angst en wanhoop. Alles waar ik me tijdens mijn zwangerschap druk om had gemaakt, viel ineens volledig in het niet.

“We denken vaak dat een ziekenhuis, een arts of een hoofdcardioloog het altijd bij het juiste eind heeft. Maar helaas worden er ook fouten gemaakt”

Sarah

“Ze gaan haar niet behandelen”

Het moment dat voor altijd op mijn netvlies staat, is vlak na de geboorte van onze dochter Hiba. De hoofdcardioloog vertelde ons dat ze haar niet zouden behandelen, omdat haar hartafwijking te ernstig en te complex was.

Ik wilde het niet geloven. Dit kon toch niet het einde zijn? Ik vroeg direct om een second opinion in een ander ziekenhuis. Eerst kreeg ik te horen dat ook daar niets meer voor haar gedaan kon worden. Toch bleef ik voet bij stuk houden. Ik vond dat ik recht had op een second opinion. Uiteindelijk werden we met de ambulance overgebracht naar een ander ziekenhuis. Daar veranderde alles.

Blijven vechten voor mijn dochter

Hiba was in eerste instantie opgegeven. In het andere ziekenhuis werd ze vrijwel direct geopereerd. Daarna volgden nog meerdere levensverlengende operaties. Inmiddels zit ze alsnog in een behandeltraject waarvan eerder werd gezegd dat het onmogelijk was.

Deze ervaring heeft mij geleerd dat je altijd voor je kind moet opkomen en naar je gevoel moet luisteren. We denken vaak dat een ziekenhuis, een arts of een hoofdcardioloog het altijd bij het juiste eind heeft. Maar helaas worden er ook fouten gemaakt.

Ons leven is voorgoed veranderd

Tot op de dag van vandaag is ons leven intens. Inmiddels hebben we drie kinderen. Onze oudste dochter is 5 jaar en Hiba en haar jongere broertje schelen precies één jaar. Tussen alle ziekenhuisopnames, operaties en zorgen door proberen we ons gezin draaiende te houden.

Onze omgeving is ook veranderd. Vriendinnen die ik ooit had, spreek ik niet meer. Ook met verschillende familieleden heb ik geen contact meer. Juist op de momenten dat mijn dochter op de intensive care vocht voor haar leven, kon ik niet op hen rekenen. Dat heeft veel pijn gedaan.

“Als ik de glimlach van mijn dochter zie, heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aankan”

Sarah

Ik kijk nu heel anders naar het leven

Als ik nu terugkijk, hebben deze gebeurtenissen mij compleet veranderd. Alle zorgen en stress waarvan ik vóór deze zwangerschap dacht dat ze belangrijk waren, zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Als ik de glimlach van mijn dochter zie, heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aankan.

Aan alle ouders die ook hebben moeten vechten voor hun kind wil ik zeggen: je kind mag ontzettend blij zijn met een ouder zoals jij. Blijf vertrouwen op je gevoel en blijf voor je kind opkomen, ook als anderen zeggen dat het geen zin meer heeft.”

Dit is een ingezonden verhaal van Sarah.