Iedereen zag een blije moeder, Annemijn zag geen uitweg

“Ik wilde niet meer”

“Mijn copingstrategie is doorgaan, no matter what. “Bij een ander is het veel erger.” “Het valt wel mee.” Dat hield ik mezelf voor. Altijd. Maar uiteindelijk kon ook ik niet meer. Ik belandde bij de crisisdienst van de GGZ. Nou ja.. eigenlijk belandde de crisisdienst bij mij.

Ik huilde en bleef huilen. Ik wilde niet meer. Ik zag het niet meer zitten en schaamde me enorm. Voor alles. Ook voor mijn lichaam. Ik was vier weken geleden bevallen, maar in mijn hoofd moest alles alweer normaal zijn.

Na wéér een heftige ruzie met René pakte ik mijn helm. Ik gaf hem en onze dochter een kus en stond op het punt weg te gaan en nooit meer terug te komen. Hij hield me tegen. “Wij willen jou niet kwijt,” zei hij. “Jij belt nú de huisarts.” Dat deed ik. De assistente hoorde meteen dat het niet goed ging. “Kom maar meteen.”

“Wat zouden mensen wel niet van mij denken? Dat ik een slechte moeder was? Dat ik mijn eigen dochter in de steek liet?”

Annemijn

Moeilijke beslissingen

Na het gesprek met de huisarts mocht ik niet alleen naar huis. René werd gebeld en haalde me op. Diezelfde avond zaten een psycholoog en een psychiatrisch verpleegkundige van de crisisdienst bij ons aan tafel. Later kwam ook de psychiater erbij en werd een opname besproken. Voor mij voelde dat als mijn grootste nachtmerrie. Wat zouden mensen denken? Dat ik een slechte moeder was of mijn dochter in de steek liet? Achteraf weet ik dat die gedachten bij de depressie hoorden. Hulp accepteren is juist ongelooflijk moedig.

Ook medicatie werd voorgesteld: Quetiapine. Maar dat wees ik af, bang om afhankelijk te worden en om niet goed voor Juul te kunnen zorgen als ik niet wist hoe ik erop zou reageren.

Postnatale depressie

Ik hield van mijn dochter, maar voelde het niet. Later hoorde ik dat ik een postnatale depressie had. Op dat moment stond ik volledig uit. Het moeilijkste is misschien wel dat ik geen trots voelde. Niet op mezelf, niet op mijn moederschap en zelfs niet op mijn dochter. Dat doet nog steeds pijn. Want Juul is en was het mooiste wat mij ooit is overkomen. Maar een depressie neemt gevoelens over en laat je geloven dat je faalt.

Twee keer per week kwamen een psychiatrisch verpleegkundige en psycholoog bij ons thuis. Uiteindelijk hielpen ze mij bij het vinden van een vaste psycholoog, waar ik nog steeds onder behandeling ben.

Je neemt een depressie gewoon mee

Na veel overwegingen gingen we toch op vakantie met mijn schoonfamilie. Die stond gepland vanwege het robijnen huwelijk van mijn schoonouders. Een liefdevol gebaar waar ik nog steeds dankbaar voor ben. Ook wij hoopten op rust, maar een postnatale depressie neem je mee in je koffer. Het werd geen opladen, maar overleven. Ik was er nauwelijks. Veel herinner ik me niet. Je kunt niet ontsnappen aan een depressie; je hoofd reist met je mee.

Ik verwijt mezelf nog steeds haar eerste jaar

Terugkijkend besef ik hoe belangrijk een betrokken omgeving is, en dat ik dat soms heb gemist. We hebben lieve mensen om ons heen, maar een postnatale depressie is moeilijk te begrijpen als je het niet zelf hebt meegemaakt. Daardoor voelde ik me vaak alleen, niet omdat er niemand was, maar omdat niemand precies wist hoe. Ook denk ik vaak aan René. Terwijl ik overleefde, droeg hij alles. Mij. Juul. Zijn werk en zijn zorgen. Ik had gewild dat ook hij meer steun had gekregen. Maar als je in een depressie zit, weet je vaak niet eens wat je nodig hebt, laat staan hoe je dat moet vragen.

De weken en maanden daarna waren intens: therapie, gesprekken en angst na angst.

Onze dochter is inmiddels bijna anderhalf jaar oud. Terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel van haar eerste jaar heb gemist. Juist omdat Juul eigenlijk een makkelijke baby was, maar ik dat niet kon zien of voelen. Ik was er fysiek, maar mentaal afwezig. Soms kijk ik foto’s terug en voelt het alsof ik naar iemand anders kijk. Een moeder die ik niet herken. Ik heb zoveel momenten niet opgeslagen, omdat mijn hoofd daartoe niet in staat was.

“Soms kijk ik foto’s of filmpjes terug en voelt het alsof ik naar iemand anders kijk. Alsof ik naar een moeder kijk die ik niet herken”

Annemijn

Schuldgevoel

Toch bleef één gevoel: schuld. Schuld richting Juul en richting mijn omgeving, omdat het voelde alsof ik iedereen had laten vallen.

Tijdens mijn depressie verloor ik een deel van mijn sociale leven, simpelweg omdat ik geen energie had om contact te onderhouden. Sommige mensen begrepen dat, anderen niet. Dat doet nog steeds pijn.

Ook mijn lichaam draagt de gevolgen. Ik herken mezelf niet meer, mentaal en fysiek. Tijdens mijn zwangerschap kwam ik ruim dertig kilo aan en daarna nog tien. Na anderhalf jaar, waarin ik vooral binnen zat en van eetbui naar eetbui leefde, betaalde ik de prijs: obesitas, pijn en verdriet.

Ik ben er nog niet

Ik schaam me dagelijks voor mijn lichaam, niet alleen hoe het eruitziet, maar ook omdat het me beperkt in het spelen met Juul. Ik probeer te veranderen, maar mijn lichaam en mijn herstel in mijn hoofd lopen niet gelijk. Misschien is dat wel de belangrijkste les: herstel gaat niet alleen over weer kunnen lachen, maar ook over mild zijn op moeilijke dagen.

Wat het extra zwaar maakt, is het gevoel dat niet iedereen begrijpt wat een postnatale depressie met je doet. Sommige verwijten doen nog steeds pijn. “Door jou is dit verpest..” Terwijl ik in therapie juist leer om mijn schuldgevoel los te laten, kunnen zulke woorden dat gevoel weer volledig terugbrengen.

Herstel is niet iets wat ineens klaar is. Maar als ik terugkijk naar de vrouw die met haar helm in haar hand wilde vertrekken, zie ik ook hoeveel er veranderd is. Ik kan weer lachen. Ik geniet weer meer. Ik zie mijn dochter echt. En hoewel ik er nog niet ben, ben ik zóveel verder dan ooit.

Als jij dit leest en jezelf hierin herkent: je bent niet zwak, niet alleen en geen slechte moeder. Blijf praten. Hoe uitzichtloos het soms ook voelt, er komen weer momenten waarop het lichter is. Niet altijd, niet elke dag, maar ze zijn er wel. En vergeet tijdens het zoeken naar jezelf niet dat je nu ook al iemand bent.

Dit is een ingezonden verhaal van Annemijn.