Mylène kreeg na haar tweede postnatale depressie eindelijk een diagnose

Eindelijk een naam 

“Drie kinderen. Eenendertig jaar. De tweede postnatale depressie. En de zoveelste psycholoog. De diagnose viel rauw op mijn dak. Autisme. Een woord dat altijd ergens buiten mij leek te bestaan, tot het ineens mijn eigen verhaal werd.

Als kind was ik al verlegen. Het stille meisje dat vaker keek dan meedeed. Ik had vaak last van angsten, zonder dat ik wist waarom. Emoties herkennen en begrijpen kwam (en nu nog) altijd wat later binnen bij mij. De blauwe plekken op mijn voorhoofd, de krassen in mijn gezicht. Ik was niet lastig, het waren dus meltdowns. Ik dacht dat het vanzelf wel over zou gaan en dat ik mijn ‘handleiding’ ook zou vinden. Sommige dingen verdwijnen dus niet, wel kreeg ik een route naar mijn handleiding. En dat moment kwam pas veel later. Na mijn tweede postnatale depressie werd ik getest op autisme en ADHD. Mijn route naar mijn handleiding kreeg een naam: autisme. Hoewel het ergens dingen verklaarde, voelde het soms verdrietig en eenzaam. Alsof mijn hele verleden ineens in een ander licht kwam te staan.

“Kinderen zijn eerlijk en direct, ze zeggen wat ze bedoelen en hebben geen dubbele agenda. Dat geeft rust in mijn hoofd”

Mylène

Moederschap en autisme

Moederschap en autisme, het vormt toch een bijzondere combinatie. Niet onmogelijk, maar soms wel erg intens. Geluiden komen harder binnen, vragen stapelen zich wat sneller op, dagen kunnen vol voelen nog voordat ze begonnen zijn. Op drukke dagen vergeet ik soms zelfs te eten. En als ik dan wel eet, zijn mijn ‘safe foods’ vaak de enige optie die nog lijkt te lukken. Ook weten de meeste mensen dat ik mij op WhatsApp weken kan verstoppen, want sociaal doen kost dan echt te veel moeite.

Daarnaast is er ook iets dat juist klopt. Kinderen zijn eerlijk en direct, ze zeggen wat ze bedoelen en hebben geen dubbele agenda. Dat geeft rust in mijn hoofd, in een wereld die voor mij vaak onduidelijk is. Tegelijk zijn er momenten waarop alles te veel wordt. De drukte, het lawaai, het constante “mama”. En dan hebben we het nog niet eens over mijn overvolle agenda. Dan voel ik mezelf vollopen, alsof mijn hoofd geen ruimte meer heeft en ik vastloop. Vroeger dacht ik dat ik gewoon niet goed tegen drukte kon, maar nu weet ik dat ik overprikkeld ben.

Wachten en zelf zoeken

We zitten ondertussen in een tussenfase. We wachten op een gezinsbegeleider die ons gaat helpen om meer balans te vinden in het dagelijks leven. De wachtlijst zou zes maanden zijn, maar die termijn is inmiddels verstreken en voorlopig ben ik nog niet aan de beurt. In de tussentijd verzamel ik zelf wat informatie in de hoop dat ik ergens op Google mijn ‘op maat gemaakte handleiding’ tegenkom. In plaats van mijn handleiding begon ik met een boek van Bianca Toeps, echt een aanrader. En ondanks dat dit mij wat verder heeft geholpen, is dit niet hetzelfde als echte begeleiding, maar zelf informatie verzamelen is in ieder geval beter dan stilstaan. We blijven zoeken.

“Ik probeer ondertussen mijn kinderen iets mee te geven wat ik zelf pas laat leerde: dat je mag luisteren naar jezelf”

Mylène

Ruimte

De diagnose heeft mij geen ander mens gemaakt, maar het heeft me woorden gegeven voor wat er al was, de woorden die ik vroeger niet kon vinden. En misschien nog belangrijker: toestemming om mijn grenzen serieus te nemen. Om rust niet te zien als luxe, maar als noodzaak. Om te erkennen dat ik geen slechte moeder ben als ik mij even moet opladen. Tegenwoordig ga ik ook anders om met situaties die mij te veel energie kosten. Vooral op sociaal vlak heb ik best wat mensen op afstand gehouden. Mensen die steeds over mijn grenzen gaan, dat is iets waar ik niet meer mee wil en kan dealen.

Na mijn diagnose begon ik ook met fotograferen. Iets creatiefs, iets van mij. Binnen een half jaar groeide de vraag naar foto’s enorm. Alsof er, tussen alle chaos en overprikkeling door, ook ruimte ontstond voor iets wat energie gaf in plaats van kostte.

Voor mijn kinderen

Ondertussen wordt mijn zoon getest op ADHD en autisme. Dat raakt me ergens wel. Omdat ik herken wat er misschien speelt, maar ook omdat ik hoop dat hij eerder krijgt wat ik zelf heb gemist: begrip. Ik probeer ondertussen mijn kinderen iets mee te geven wat ik zelf pas laat leerde: dat je mag luisteren naar jezelf. Dat “het is me te veel” een zin is die gezegd mag worden. Dat je in je communicatie de plank mag misslaan, zolang je maar de juiste mensen om je heen hebt: jouw mensen, je veilige haven.

En misschien is dát wel de grootste winst. Dat ik mezelf eindelijk beter begrijp. En dat daar, in dat begrip, ruimte ontstaat. Ruimte voor zelfliefde en voor groei. Groei als mens, maar ook als moeder.“

Dit is een ingezonden verhaal van Mylène.