Deel 1 – Door de zorg voor haar zoon met autisme belandde Jill in een depressie

Anders 

“Al vrij vroeg merkten we dat James zich anders ontwikkelde dan andere kinderen van zijn leeftijd. Ik denk vooral omdat mijn man uit een medische familie komt en daardoor met een andere blik naar een kindje kijkt dan veel ouders doen. Rond James zijn eerste verjaardag zaten wij al bij de kinderarts. Niet zozeer vanwege zijn spraak, maar omdat hij erg in zijn eigen wereld zat, geen contact kon maken en slecht tegen prikkels kon.

Elke avond reden wij urenlang in de auto om James in slaap te krijgen. Elke prikkel en iedere familiebijeenkomst was al snel te veel voor hem. Ik was de enige bij wie hij rust vond. Daardoor kwam er veel op mijn schouders terecht. Ik had een kindje dat alleen mij in zijn buurt wilde hebben en alleen door mijn aanwezigheid kon ontprikkelen of in slaap kon komen.

“Steeds voelde ik de behoefte om James te verdedigen door te vertellen wat hij wél kon. Ik wilde nog niet accepteren dat hij anders was”

Jill

Altijd ‘aan’ staan 

24 uur per dag stond mijn leven in het teken van James. Dit brak mij na ongeveer 2,5 jaar op, waardoor ik in een depressie terechtkwam. Ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en heb ook geen vangnet van familie dat mij helpt met James. Daar ben ik nooit echt open over geweest, maar ik vind het belangrijk om te delen. Een depressie is niet iets waar je je voor hoeft te schamen of waardoor je moet denken dat je faalt als ouder.

Toen James op zijn derde naar een kinderdagcentrum ging, kreeg ik eindelijk wat meer ademruimte. Ik had iedere dag een paar uur om tot rust te komen en met behulp van therapie aan mezelf te werken. Nu is James 5 jaar en voel ik me de beste versie van mezelf. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld als nu.

Het rouwproces van een diagnose 

Het traject naar een diagnose was zwaar. Je voert gesprekken, ondergaat onderzoeken en ziet hoe onbekende mensen vooral opschrijven wat je kindje niet kan en waarin hij achterloopt. Daar begon voor mij het rouwproces.

Steeds voelde ik de behoefte om James te verdedigen door te vertellen wat hij wél kon. Ik wilde nog niet accepteren dat hij anders was en hield diep van binnen vast aan de hoop dat alles uiteindelijk goed zou komen.

Mijn man heeft toen thuis een belangrijk gesprek met mij gevoerd. Hij zei dat deze mensen er juist waren om ons te helpen en dat ik eerlijk moest zijn over hoe zwaar we het soms hadden en over de uitdagingen waar James tegenaan liep. Tijdens de gesprekken verbloemde ik veel, omdat ik voortdurend in tweestrijd zat. Voor mij was James de slimste, leukste en liefste dreumes die er bestond. Tegelijkertijd wist ik diep van binnen ook dat hij achterliep in zijn ontwikkeling en worstelde met dingen die voor andere kinderen vanzelfsprekend leken.

Accepteren 

Toen het eindverslag kwam met een voorlopige diagnose, voelde ik naast verdriet ook boosheid. Boosheid omdat er vooral werd benoemd wat niet goed ging. Ik miste de dingen waarin hij juist uitblonk: hoe lief hij was, hoeveel emotie hij in zijn gezicht liet zien en hoeveel liefde hij kon geven.

Na uitgebreide genetische onderzoeken in het Sophia Kinderziekenhuis werd er geen lichamelijke oorzaak gevonden. Uiteindelijk bleef vooral de conclusie over: autisme. Dat vond ik moeilijk te accepteren.

“Een depressie is niet iets waar je je voor hoeft te schamen of waardoor je moet denken dat je faalt als ouder”

Jill

Hoop

Na die diagnose bleef ik zoeken naar manieren om James te helpen. Ik ben me gaan verdiepen in alternatieve geneeskunde en zocht contact met artsen in het buitenland voor aanvullende bloedonderzoeken. Ook liet ik James ontstoren via een homeopaat en onderzocht ik mogelijkheden om zijn lichaam te ondersteunen met detoxbehandelingen. Daarnaast verdiepte ik me in behandelmethoden en therapieën die in Nederland nog weinig worden aangeboden. Dagenlang las ik boeken en zocht ik naar antwoorden. Ik besef daarbij ook hoe dankbaar ik mag zijn dat wij financieel de ruimte hebben en ik niet hoef te werken, waardoor ik de tijd had om dit allemaal uit te zoeken.

Inmiddels gaat James naar een behandelcentrum waar de therapieën worden aangeboden waar mijn man en ik in geloven. En het mooiste van alles: we zien hem groeien. Stap voor stap maakt hij prachtige ontwikkelingen door en dat geeft ons iedere dag opnieuw hoop.”

In deel 2 vertelt Jill hoe James haar in een drukke Bijenkorf verraste met één woord waar ze jarenlang op had gewacht.

Dit is een ingezonden verhaal van Jill.