Beeld: Canva
Opgebiecht: deze opmerking van mijn dochter blijft maar door mijn hoofd spoken
Mijn dochter is nog maar negen en je zou niet zeggen dat ze al aan het puberen is. En toch voel ik dat ze steeds meer afstand van me neemt. Nog geen jaar geleden deelde ze alles met me: wat er op school gebeurde, welke kleur haar veters moesten hebben, met wie ze ruzie had.
“Het voelt alsof ik haar aan het verliezen ben. Wat heb ik fout gedaan? Waar schiet ik tekort?”
Een paar weken geleden vroeg ik haar tijdens het avondeten hoe haar dag was geweest. Ze haalde haar schouders op en zei: “Dat hoef je niet altijd te weten.” Het was geen ruzie en ze zei het niet eens onaardig. Maar die opmerking blijft maar door mijn hoofd spoken.
Ze trekt zich terug en zit het liefst op haar kamer. Ze komt niet meer vanzelf knuffelen. En als ik vraag wat er is, haalt ze alleen maar haar schouders op. Ik probeer luchtig te blijven en haar ruimte te geven, maar het breekt mijn hart. Want ik merk gewoon dat ze niet lekker in haar vel zit en het voelt alsof ik haar aan het verliezen ben. Wat heb ik fout gedaan? Waar schiet ik tekort?
Misschien is het gewoon een fase. Maar ik had het niet zo vroeg verwacht en dat maakt het verwarrend. Is dit dan al de puberteit? Kan dat? Of is er meer aan de hand? Er is niets bijzonders gebeurd in ons gezin. Ik ben gelukkig met mijn man, we maken weinig ruzie. Ze is enig kind en ik weet dat ze graag een broertje of zusje had gehad. Maar dat is nooit meer gelukt en ik weet dat ze dat jammer vindt.
Ik heb me daar lang schuldig over gevoeld. Zou het daarmee te maken hebben? Dat ze geen leeftijdsgenootje heeft om mee te praten? Om samen over papa en mama te zeuren? Misschien heeft ze dat nu gewoon nodig. Maar ik kan haar dat niet geven.
Toch blijf ik dichtbij, al is het in stilte. Al is het vanaf de gang, terwijl ze haar deur net iets te hard dichttrekt. Want ik hou zo ontzettend veel van haar. Hopelijk lukt het me binnenkort om haar weer te bereiken. Maar ik wil haar ook niet wegduwen door te veel te pushen. Het is een tweestrijd: ik wil vragen wat er is, maar telkens als ik dat doe, lijkt ze alleen maar verder van me af te glijden. Dus voor nu blijf ik gewoon dichtbij mijn kleine meisje dat al veel te snel groot wordt.
De blikken van andere mensen deden Amelia soms meer pijn dan de diagnose zelf
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: Ik tel de dagen af… maar om een heel andere reden dan mijn zoon
Ava: “Ik nodigde mijn moeder uit bij de bevalling, maar haar telefoon verpestte het moment”
Bibi: “Mijn oma kan de naam van mijn kind niet uitspreken en verzon haar eigen versie”