Beeld: Persoonlijk

Nova Mulder

Redacteur

Vijf jaar geleden begon voor Tashiana (30) een zoektocht die haar leven volledig veranderde. Haar zoontje paste niet binnen de reguliere kinderopvang en al snel volgden onderzoeken, zorgen en moeilijke keuzes. Terwijl ze vocht voor de juiste hulp voor haar kind, zag ze ook haar eigen carrière en toekomstplannen veranderen. Toch vond ze een manier om werk en zorgouderschap te combineren, al is de zoektocht naar passende dagbesteding nog altijd niet voorbij.

Het gedrag is te intens. We trekken het niet meer en over twee maanden stopt de opvang vanwege de veiligheid van de andere kinderen

Tashiana (30)

De dag waarop de kinderopvang stopte

“Vijf jaar geleden werd mijn leven compleet op zijn kop gezet. Een leven dat ik nooit had verwacht. En vijf jaar later is het nog steeds niet helemaal in balans.

Vijf jaar geleden begon mijn reis als zorgmoeder. Er volgden veel onderzoeken om te achterhalen waarom mijn zoontje niet binnen de reguliere kinderopvang paste. Dat vond ik spannend en soms ook beangstigend, omdat zijn ontwikkeling anders verliep dan gebruikelijk. Daar stond ik dan, niet wetend wat de toekomst voor ons in petto had en welke uitdagingen ons nog te wachten stonden. Ik had geen idee welke weg we zouden bewandelen en wat het zorgouderschap van mij zou vragen.

Als ouder begon ik aan mezelf te twijfelen. Had ik iets anders kunnen doen? Had ik signalen eerder moeten zien? Die vragen bleven door mijn hoofd spoken, terwijl ik zocht naar antwoorden die ik niet altijd kon vinden.

Een moment dat ik nooit zal vergeten, was het gesprek met de kinderopvang. Ze zeiden: “Het gedrag is te intens. We trekken het niet meer en over twee maanden stopt de opvang vanwege de veiligheid van de andere kinderen.”

Die woorden staan nog altijd in mijn geheugen gegrift. Op dat moment voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Mijn kind werd niet meer gezien als het lieve jongetje dat hij was, maar vooral als een probleem waarvoor geen plek meer was.

Ik wist niet wat de toekomst zou brengen, alleen dat er vanaf dat moment een moeilijke zoektocht begon. Het voelde alsof mensen mijn kind als een monster zagen. Alsof ze alleen nog zijn gedrag zagen en niet meer het lieve, bijzondere jongetje dat daarachter zat. Dat deed pijn. Want ik zag een kind dat worstelde, niet een kind dat kwaad wilde doen.

Toen haar eigen dromen op de achtergrond verdwenen

Deze periode had ook veel invloed op mijn werk als verpleegkundige. Ik werd regelmatig gebeld om mijn zoontje tussendoor op te halen, waardoor werken steeds moeilijker werd. Uiteindelijk kon hij niet meer naar de opvang en kwam hij thuis te zitten. Daardoor kon ik niet meer de uren werken die ik gewend was.

Daarnaast had ik als verpleegkundige nog ambities en plannen om me verder te specialiseren. Maar door alle onzekerheid rondom de toekomst van mijn zoontje kwamen die plannen op de achtergrond te staan. Mijn aandacht en energie gingen naar hem en naar het regelen van de zorg die hij nodig had.

Het voelde alsof mijn eigen dromen en doelen tijdelijk stil kwamen te staan, omdat ik simpelweg niet wist wat de toekomst zou brengen en wat er nog van mij gevraagd zou worden als moeder en zorgverlener.

Waarom werken haar houvast werd

Ondanks alles vond ik het belangrijk om te blijven werken. Juist in deze situatie had ik behoefte aan iets dat van mij was, naast het zorgouderschap.

Daarom ging ik op zoek naar een baan die past bij mijn situatie en vooral bij de situatie van mijn zoontje. Een baan waarin werken mogelijk bleef binnen de kaders van wat voor ons haalbaar was.

Hoewel het soms nog steeds lastig is, is werk voor mij belangrijk voor de balans. Het geeft me afleiding en de mogelijkheid om even niet alleen bezig te zijn met het zorgouderschap. Op mijn werk ben ik niet alleen zorgmoeder, maar ook verpleegkundige.

Vijf jaar later is er nog steeds geen passende dagbesteding gevonden voor mijn zoontje. Dat brengt nog altijd uitdagingen met zich mee. Daarom ben ik extra dankbaar dat ik een werkgever heb gevonden die met mij meedenkt en begrip heeft voor onze situatie. Dankzij die flexibiliteit kan ik mijn werk blijven doen en houd ik het, ondanks alles, vol.

Wat vijf jaar zorgouderschap haar heeft geleerd

Deze situatie heeft mij als moeder sterker gemaakt. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven en beter voor mezelf op te komen. Maar bovenal heb ik geleerd om de behoeften van mijn kind voorop te zetten, ook als dat soms betekende dat ik andere keuzes moest maken dan ik oorspronkelijk voor ogen had.

De afgelopen vijf jaar hebben me veerkrachtiger gemaakt dan ik ooit had gedacht. Hoewel het niet de weg was die ik voor mezelf had uitgestippeld, heeft deze reis me geleerd om te vertrouwen op mijn gevoel als moeder en om stap voor stap verder te gaan, ook wanneer de toekomst onzeker is.

De boodschap die zij andere zorgouders wil meegeven

Ben jij ook een zorgouder? Herken jij de uitdagingen van het balanceren tussen werk en privé? Het voortdurend schakelen tussen de zorg voor je kind, afspraken, onderzoeken en tegelijkertijd proberen je werk vol te houden?

Wat ik je graag wil meegeven: geef nooit op. Volg je eigen pad en vertrouw op je gevoel. Jij kent je kind het beste en weet wat werkt voor jullie gezin.

Werken als zorgouder is niet onmogelijk. Soms vraagt het om moeilijke keuzes en een lange zoektocht naar een werkgever die met je mee wil denken en begrijpt wat jouw situatie vraagt. Maar die werkgevers zijn er wel degelijk.

Voor mij heeft werk geholpen om mijn hoofd boven water te houden en een stukje balans te behouden in een leven dat vaak in het teken staat van zorgen. En vergeet vooral niet: je bent krachtiger dan je denkt. Je draagt iedere dag verantwoordelijkheden die veel mensen niet zien. Je toont doorzettingsvermogen, liefde en veerkracht, zelfs op de dagen waarop het zwaar is.”

Dit is een ingezonden verhaal Tashiana.