Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

Iedereen om me heen roept hetzelfde. “Je moet ook een beetje aan jezelf denken.” Alsof dat zo makkelijk is. Alsof ik mijn tas pak, mijn kind afzet bij opa en oma en vervolgens fluitend een terrasje op loop. Maar eerlijk? Ik krijg al buikpijn bij het idee alleen.

“Ze moet ook aan anderen wennen”

Dat hoor ik zó vaak dat ik het inmiddels zelf bijna ben gaan geloven. Mijn schoonmoeder vraagt regelmatig wanneer ze eindelijk eens mag oppassen. Mijn vriend snapt het ergens ook niet helemaal. Hij zegt dat het goed is voor ons om samen tijd te hebben. Dat hij mij mist. En ergens mis ik hem ook wel.

Maar zodra iemand zegt: “Ga maar lekker weg, wij redden het wel”, schiet mijn hoofd meteen in complete paniekstand. Wat als ze midden in de nacht wakker wordt en mij zoekt? Wat als ze ontroostbaar is? Wat als er iets gebeurt en ik er niet ben?

Mensen doen vaak alsof ik overdreven ben. Alsof het ongezond is dat ik haar zo dichtbij wil houden. Misschien hebben ze ergens gelijk, maar het voelt voor mij gewoon niet veilig.

Ik vertrouw vooral mezelf

Dat klinkt harder dan ik het bedoel. Het is niet dat ik denk dat anderen slecht voor haar zorgen. Absoluut niet. Mijn ouders zijn lief, mijn schoonouders ook. Maar niemand kent haar zoals ik haar ken.

Ik weet precies welk geluidje ze maakt voordat ze moet huilen. Ik zie aan haar ogen wanneer ze moe wordt, ook al rent ze nog vrolijk rond. Ik weet hoe ze haar banaan wil, welke beker ze pakt als ze zich niet lekker voelt en hoe ze alleen in slaap valt als iemand zachtjes over haar rug wrijft.

Dat loslaten voelt alsof ik een stukje controle verlies. En ja, misschien bén ik controlerend geworden sinds ik moeder ben. Voor mijn zwangerschap was ik totaal niet zo. Ik was spontaan, ging vaak weg, sliep overal en nergens en vond vrijheid heerlijk. Nu voelt vrijheid soms vooral als onrust.

Soms lieg ik er zelfs over

Het ergste? Ik verzin soms smoesjes. Dan zegt iemand: “Breng haar zaterdag maar, dan passen wij op.” En dan zeg ik dat ze verkouden is. Of dat we al plannen hebben. Terwijl de waarheid gewoon is dat ík het niet trek.

Laatst zouden mijn vriend en ik eindelijk samen uit eten gaan. Mijn moeder zou oppassen. Ik had mezelf wekenlang moed ingepraat. Maar een uur voordat we weg moesten, voelde ik mijn hart bonken en kreeg ik tranen in mijn ogen.

Ik zei dat ik migraine had. Mijn vriend keek me alleen maar aan en zei zacht: “Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor.” En juist daarvan moest ik bijna huilen.

Ik ben bang dat mensen me gek vinden

Online zie ik moeders die een weekend weggaan zonder hun kinderen, festivals pakken, citytrips doen, hotelnachtjes boeken. En echt: ik gun het ze zó. Soms ben ik zelfs jaloers op hoe makkelijk dat lijkt te gaan.

Bij mij voelt een middag Ikea zonder mijn dochter al alsof ik de helft van mezelf thuis heb achtergelaten.

Misschien groeit het nog. Misschien komt er ooit een moment waarop ik haar met een gerust hart ergens achterlaat en denk: heerlijk, even tijd voor mezelf. Maar nu? Nu ben ik daar gewoon nog niet. En misschien mag dat ook even zo zijn.