Sam: “Ik dacht dat mijn vrienden me ghostten. De echte reden maakte me alleen maar bozer”

Van de ene op de andere dag stil

Wij hadden een groepsapp met zes vrienden. Geen drukke app, maar wel eentje waarin we regelmatig iets leuks planden, zoals etentjes of uitjes met onze kinderen. Tussendoor deelden we gewoon gezellige berichtjes. Van de ene op de andere dag hoorden we helemaal niets meer van één stel. In het begin vond ik dat helemaal niet vreemd. Iedereen heeft het weleens druk. Misschien waren ze een weekend weg of hadden ze gewoon even geen zin om te appen.

Steeds meer zorgen 

Na drie weken begon ik me echt zorgen te maken. Ik stuurde privéberichten, probeerde het via sms en zelfs via e mail. Er kwam helemaal niets terug. Op dat moment ga je automatisch doemdenken. Ik dacht dat één van hen misschien in het ziekenhuis lag. Of dat er iets veel ernstigers aan de hand was. Zelfs de gedachte dat iemand overleden zou kunnen zijn, schoot door mijn hoofd.

Tegelijkertijd begon ik ook aan mezelf te twijfelen. Had ik iets verkeerd gezegd? Had ik iemand onbedoeld gekwetst? Ik bleef maar terugdenken aan eerdere gesprekken om te bedenken waar het mis kon zijn gegaan.

Schuldgevoel

Dat schuldgevoel werd uiteindelijk zo groot dat ik een excuusbrief schreef. Waarvoor precies wist ik eigenlijk niet eens. Toch stuurde ik die samen met een cadeaubon van vijftig euro. Ik dacht, als ik iets verkeerd had gedaan, wilde ik het graag goedmaken. Pas daarna kreeg ik eindelijk een reactie.

De waarheid 

Wat bleek: een van hen had een antibioticakuur gehad vanwege een luchtweginfectie. Ze was gewoon thuis geweest. Ze had niet in het ziekenhuis gelegen, geen longfoto’s gehad en er was niets waardoor een kort berichtje onmogelijk was geweest. Ik wist echt niet wat ik hoorde.

Drie weken lang had ik me de ergste scenario’s voorgesteld, terwijl een simpel appje met: ‘Ik ben ziek, ik reageer later’ alle zorgen had kunnen wegnemen. Ik heb daarna ook gezegd dat ik het fijn had gevonden als ze gewoon even iets hadden laten weten. 

Sindsdien kijk ik anders naar groepsapps

Sindsdien ben ik veel voorzichtiger geworden met groepsapps. Ik snap best dat je ziek kunt zijn of even geen energie hebt, maar één kort berichtje had voor mij het verschil gemaakt tussen wekenlang piekeren en gewoon weten waar ik aan toe was. Achteraf voelde ik me niet alleen bezorgd, maar ook geghost. Dat gevoel is ook eigenlijk niet meer verdwenen. 

Ook bij Anouk zorgde één WhatsApp-moment voor een gesprek waar haar gezin nog helemaal niet klaar voor was. Lees hier hoe een nieuwe profielfoto alles veranderde.

Ook iets meegemaakt in een appgroep, via social media, een datingapp, of via je telefoon? Meld je App Drama hier (anoniem) aan, en wie weet verschijnt je verhaal binnenkort op Mamaplaats!