Beeld: Libelle

Nova Mulder

Redacteur

Presentatrice Eline de Ruig deelt in de nieuwe editie van LINDA. openhartig over haar onvervulde kinderwens, endometriose en het zware fertiliteitstraject waar ze samen met haar partner Elwin middenin zit. Al ruim 3,5 jaar proberen ze zwanger te worden en dat begint steeds zwaarder te wegen.

Het niet-lukken breekt je op

Anderhalf jaar geleden werd Eline geopereerd aan endometriose. Tijdens die operatie werden verklevingen en aangetast weefsel verwijderd. Daarna leek er voorzichtig hoop te ontstaan. “Maar dat gebeurde niet, en ook binnen negen maanden niet”, vertelt ze in LINDA. “Ik gunde mijn lijf tijd en bleef hoopvol. Toen een nieuwe MRI weer een heleboel verklevingen liet zien, was de medische boodschap: een vruchtbaarheidsbehandeling is noodzakelijk.”

Inmiddels heeft Eline drie IUI-behandelingen achter de rug. Daarbij moet ze vooraf hormonen spuiten, iets waar haar lichaam heftig op reageert. “Het was alsof ik spierverslappers toegediend had gekregen. Ik was slap als pudding en duizelig, met een heel hoge hartslag.”

Dat zorgt ervoor dat ze soms boos is op haar eigen lichaam. “Te vaak denk ik: dat klotelijf van mij, wat flikt het me nou.” Ook de reactie van haar fertiliteitsarts kwam hard binnen. “Dat de fertiliteitsarts vervolgens opmerkte dat ze zulke heftige bijwerkingen niet vaak ziet, hielp bepaald niet. Waarom reageerde ík dan wel zo heftig op die spuiten? Waarom kon ík dit nou weer niet aan?”

Alles wijst erop dat dit een miskraam was

In het interview vertelt Eline ook over een moment waarop ze dacht eindelijk zwanger te zijn. “Aan alles in mijn lijf voelde ik dat ik in verwachting was. Ik heb dat gevoel dus kort mogen ervaren.” Maar kort daarna ging het mis. “Nadat ik duizelig wakker was geworden, kwam op het toilet met een enorme oerkracht alles eruit en zag ik een stolsel. Alles wijst erop dat dit een miskraam was.”

Ze merkt dat het praten over haar kinderwens helpt om zich minder alleen te voelen. “Het vermindert het isolement.” Tegelijkertijd breekt het traject haar ook op. “Ik zit slechter in mijn vel, de tranen komen vaker.”

Samen met Elwin zet ze nu de volgende stap: IVF in België. Toch blijft de vraag door haar hoofd spoken: “Soms denk ik: hoelang houd ik dit vol? Hoe ver wil ik gaan voor een kind?”