Beeld: Canva

Swetlana Spreekt

Serie Blogger

Er is een vraag die ik lang niet hardop durfde uit te spreken omdat ik bang was voor het antwoord. En misschien nog wel banger voor wat anderen ervan zouden vinden.

Wanneer is het genoeg?

Ik ben de moeder van Thera. Zij heeft een beperking en heeft intensieve zorg nodig. Mantelzorg is geen rol die ik koos, het is iets wat ik werd. Omdat je als moeder doet wat nodig is. Omdat je doorgaat tot het moment dat je merkt dat je niet meer kunt.

Iedere mantelmoeder kent dat punt. Dat moment ergens diep vanbinnen waarop je voelt: ik trek dit niet meer. En meteen daarna komt het schuldgevoel. Alsof het niet mág. Alsof jij degene bent die faalt.

In mijn hoofd had ik het allemaal al bedacht. Een soort draaiboek. Thera zou thuis blijven tot ze volwassen was. 18. Want dat is ‘normaal’, toch? Dan gaan kinderen vaak uit huis, misschien studeren. Dus dan mocht ik het misschien ook loslaten. Dat gaf houvast en iets wat ik voor mezelf kon goedpraten.

Maar het universum hield zich niet aan mijn plan. Toen Thera tien was, ging het al niet meer. Ik was leeg. Haar gedrag vroeg alles van me. Haar slaapritme brak me op. Ik leefde op adrenaline en liefde, maar dat bleek niet oneindig.

En toen kwam die stem.

Als je haar nu uit huis plaatst, dan faal je.
Dan heb je het niet goed gedaan.
Welke moeder geeft haar kind zo jong al op?

Die stem was hard en veroordelend. En hij werd gevoed door alles wat ik om me heen hoorde. Andere zorg ouders die zeiden dat zij het wél volhielden.

“Mijn kind is 23 en ik zal hem nooit uit huis doen, ik blijf altijd voor hem zorgen. Dat doen moeders. Die houden vol, ook al gaan ze zelf eraan onder door.”

“Mijn kind is bijna 18 en ze staat op de wachtlijst voor een zorginstelling. Ik ben zo trots dat ik het heb gehaald om haar zo lang thuis te verzorgen.”

Zullen we eens stoppen met vergelijken? Zullen we die moeder maffia uitspraken eens even parkeren? Mantelzorgen voor je kind is geen wedstrijd. Het is geen bewijs van liefde om jezelf langzaam kwijt te raken. En het is geen falen om te erkennen dat je hulp nodig hebt.

Ik had nieuwsgierige vragen nodig, geen oordeel. “Hoe gaat het met jóu en wat vraagt dit besluit van jou?’

Want elke moeder, elk kind en elke situatie is anders. En wat voor de één draaglijk is, kan voor de ander ondraaglijk zijn.

Vragen verbinden.
Vergelijken maakt eenzaam.