“Een groep vrouwen, één gedeelde droom”

Het grappige is dat ik nu totaal iets anders doe. Ik ben accountmanager evenementen en op mijn werk ben ik vooral bezig met het organiseren van evenementen zoals grote congressen, recepties en diners. Toch is er een paar jaar geleden een kriebel ontstaan. Mijn eigen ervaring met zwangerschap, geboorte en de postpartum periode heeft ervoor gezorgd dat ik een enorme fascinatie heb gekregen voor deze bijzondere tijd.

Ik ben steeds meer gaan begrijpen dat de uitspraak “it takes a village to raise a child” zo belangrijk is. Vrouwen zouden absoluut niet alleen moeten staan in deze periode van hun leven.

In mijn nieuwe opleiding leer ik alles over de fysiologie van de geboorte, maar ook over het begeleiden van vrouwen tijdens de verschillende fases van de zwangerschap, de bevalling en de periode erna. De kriebel die ik had is alleen maar groter geworden en de gedachte dat ik straks vrouwen mag gaan begeleiden voelt heel bijzonder. En ook super spannend tegelijkertijd.

Ik ben weer student en weer bezig met stages. Dat voelt ergens heel gek, maar ook heel leuk. Zo mag ik binnenkort stage lopen bij de verloskundigenpraktijk waar ik zelf liep tijdens mijn laatste zwangerschap. Alleen dat idee al voelt bijzonder.

Stages lopen, boeken lezen, opdrachten maken. Het houdt me een groot deel van de tijd bezig. Maar het grote verschil met vroeger zit toch vooral in het gevoel dat erbij komt kijken. Vroeger studeerde je omdat je iets wilde leren waarmee je later een goede baan kon krijgen. Nu studeer ik omdat ik de stof zo interessant vind dat het niet eens voelt als studeren. Stiekem kijk ik elke week zelfs uit naar die momenten dat ik mezelf even opsluit in een kamer om volle bak aan de studie te gaan.

En dan de groep waar ik dit mee doe.

We zijn allemaal dankzij Doete van Dubbel Zen bij elkaar gekomen, maar wel vanuit heel verschillende hoeken van het land. Allemaal met ons eigen leven, ons eigen werk en onze eigen achtergrond. Jarenlang hebben we iets heel anders gedaan, maar bij ieder van ons is op een bepaald moment diezelfde spark ontstaan. Dat kriebeltje dat steeds sterker werd en dat ons uiteindelijk hier heeft gebracht: de wens om iets te betekenen binnen de geboortezorg.

We hebben stuk voor stuk andere bevallingen meegemaakt en andere ervaringen met zwangerschap en de postpartum periode. Toch hebben we allemaal hetzelfde voor ogen. Dat de zorg voor vrouwen in deze periode beter mag. Dat er meer afgestemd mag worden op wat een vrouw nodig heeft. Meer tijd, meer aandacht en vooral zachtere begeleiding. En dat is precies waar wij straks om de hoek komen kijken.

Tijdens de live dag merkte je ook meteen dat we allemaal met diezelfde passie aan deze opleiding zijn begonnen. Ondanks dat we een hele dag met elkaar doorbrachten, raakten we niet uitgepraat. Na die eerste bijzondere dag verlieten we allemaal de trainingslocatie met een warm gevoel. Het gevoel alsof we elkaar al veel langer kennen dan een paar weken. Ook de passie waarmee Doete ons alles leert is fantastisch. Ze is net zo enthousiast als wij zijn en ook dat zorgt voor enorme verbinding.

Het is bijzonder dat we deze reis samen mogen maken, elkaar mogen ondersteunen en elkaar mogen motiveren. Want dat doen we zeker. De appgroep van de opleiding licht meerdere keren per week.. wat zeg ik, meerdere keren per dag.. op. We delen van alles met elkaar. Van het ontwerpen van onze flyers tot het vinden van de juiste stages. Alle vragen waar we mee rondlopen, maar ook de twijfels die soms opkomen.

Elke keer word ik weer blij als ik zie dat er nieuwe berichten binnenkomen. Blij als ik lees wat voor leuke reacties iedereen krijgt op een flyer of post. Of juist om te zien hoe enthousiast er wordt gereageerd op mijn berichten.

Ja, de opleiding zelf is heel speciaal. De passie om dit nieuwe pad in te slaan is er. De kriebel om steeds meer te leren over geboorte en herstel was er al, maar is alleen nog maar groter geworden. Maar dit pad mogen bewandelen samen met deze fantastische groep vrouwen… dat maakt deze opleiding misschien wel het allermooiste van alles.

En ergens op zo’n dag besef ik me ook weer waarom ik hier ooit aan ben begonnen. Omdat ik weet hoe het voelt om je soms alleen te voelen in een periode waarin iedereen verwacht dat je op een roze wolk zit. Omdat ik weet hoe overweldigend de postpartum periode kan zijn. Hoe groot de verandering is wanneer je moeder wordt. En hoe weinig we daar soms echt over praten.

Misschien is dat ook wel precies waarom dit pad nu zo goed voelt. Omdat ik niet alleen kennis opdoe, maar ook mijn eigen ervaringen meeneem. De mooie momenten, maar ook de moeilijke. Alles bij elkaar vormt het iets wat ik straks hoop te kunnen geven aan andere vrouwen: steun, begrip en iemand die er gewoon is.

En ja, dat vind ik nog steeds spannend. Soms vraag ik me af of ik het wel kan. Of ik er wel klaar voor ben. Maar ergens diep vanbinnen weet ik ook: deze kriebel is er niet voor niets ontstaan.

Misschien is dit wel precies waar ik moet zijn.