Opgebiecht: “Ik hield mijn adem in bij de uitgang, met een gestolen trui onder mijn jas”

Ik loop al maanden, misschien wel langer, in dezelfde kleren. Dingen die eigenlijk al versleten zijn, maar die nog nét kunnen. Soms krijg ik iets cadeau van vriendinnen, daar ben ik heel erg blij mee en dankbaar voor, maar het is niet iets dat ik normaal voor mezelf zou kopen. Vroeger, toen ik nog geld had, had ik een uitgesproken stijl. Die ben ik al heel lang kwijtgeraakt. Alles wat ik nu heb, gaat naar mijn kinderen en daar heb ik meestal vrede mee.

Toen ik weer kleding voor de kinderen aan het afrekenen was (nieuwe broeken, een paar shirts, sokken, echt nodig, niks geks), liep ik daarna toch even naar de damesafdeling. En daar zag ik een trui. Mooi en een beetje alternatief, echt precies mijn stijl van vroeger. Ik keek naar die trui en ik kon midden in die winkel wel in huilen uitbarsten. Dit was ik ooit.

Ik pakte hem van het rek en trok hem even aan. Hij zat perfect. Voor heel even voelde ik me weer mezelf, in plaats van alleen maar moeder. Natuurlijk zat er een flink prijskaartje aan en heb ik hem teruggehangen.

Maar die trui bleef in mijn hoofd zitten. Ik dacht er elke dag aan, echt elke dag. Niet eens alleen aan de trui zelf, maar aan hoe ik me voelde toen ik hem aanhad. Twee weken later liep ik diezelfde winkel weer binnen. Ik weet niet eens precies waarom. Misschien hoopte ik dat hij weg zou zijn, zodat de keuze voor me gemaakt was. Maar hij hing er nog en ik pakte hem weer. Mijn hart ging meteen sneller. Ik wist dat ik hem nog steeds niet kon betalen. En toch kon ik hem niet meer loslaten.

En toen, echt in een opwelling, deed ik iets wat totaal niet bij me past. Ik verstopte de trui onder mijn jas en liep de winkel uit. Ik liep naar de uitgang, mijn hart in mijn keel. Bij de poortjes hield ik mijn adem in. Maar er gebeurde niets. En voor ik het wist, stond ik buiten.

Toen ik thuis was, heb ik hem meteen aangetrokken. Ik stond voor de spiegel en dacht: dit is zo fout, maar ook zo fijn. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet alleen maar praktisch. Niet alleen maar bezig met iedereen behalve mezelf. En tegelijk voelde ik me schuldig. Want dit ben ik niet en dit wil ik ook niet zijn. Ik weet dat het niet oké is wat ik heb gedaan. Maar ik weet ook hoe het voelt om jezelf zo lang op de laatste plek te zetten dat je bijna vergeet dat je er zelf ook nog bent.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.