Beeld: Canva
Opgebiecht: “Mijn collega keek me nooit meer hetzelfde aan na wat mijn kind zei”
We zaten aan de keukentafel te avondeten. Mijn man vroeg hoe mijn dag was en ik zuchtte. Het is druk, ik ben gestrest en ik heb vooral irritaties naar een bepaalde collega. Zij is zo iemand die overal tussendoor praat, altijd net iets te aanwezig is en overal een mening over heeft. Ik was er echt even klaar mee en dat vertelde ik aan mijn man.
“Mijn kinderen zaten er ook bij, maar die zijn nog zo jong, ik dacht niet dat het uit zou maken. Nou, famous last words”
Mijn kinderen zaten er ook bij, maar die zijn nog zo jong, ik dacht niet dat het uit zou maken. Nou, famous last words. Ik zei nog iets van: “Zij denkt echt dat ze de baas is.” Ik was het zo alweer vergeten, maar fast forward een paar weken later.
Mijn kind had een halve dag op school, dus we hadden afgesproken dat ik hem ophaalde vanaf kantoor en hem naar de opvang zou brengen. Vervolgens zou ik thuis verder werken. Maar na het ophalen kwam ik erachter dat ik mijn oplader had laten liggen. Die had ik wel écht nodig. Kantoor ligt gelukkig vrij dichtbij, dus ik dacht: ik haal hem gewoon nog even snel op.
We lopen binnen en toevallig staat daar net die ene collega. Ze ziet mijn zoon en begint meteen enthousiast: “Hé, wat gezellig! En wie ben jij?” Mijn zoon kijkt haar aan en dan zegt hij, zonder enige twijfel: “Mijn mama zegt dat jij denkt dat je de baas bent.”
Ah. Ik wilde verdwijnen. Echt per direct. Mijn collega verstijfde en ik hoorde ergens iemand z’n toetsenbord stoppen. Die halve seconde stilte voelde als een uur. Ik probeerde nog iets van een lachje te forceren, iets in de trant van “haha, kinderen hè”, en mensen lachten maar beleefd mee.
Ik heb me nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld. Mijn collega heb ik er niet meer over gesproken en zolang zij er niet over begint, vind ik dat echt prima zo. Sindsdien houd ik me toch maar in waar mijn kinderen bij zijn. Want die kleine oortjes pikken echt alles op. En ze kiezen blijkbaar precies het verkeerde moment om het terug te geven.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: “Wat begon als een grapje na mijn scheiding, liep compleet uit de hand”
Deel je verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Tussen de Lakens met Anneke (34): ”We doen het nooit meer en ik mis het niet eens”
Opgebiecht: “Wat begon als een grapje na mijn scheiding, liep compleet uit de hand”
Het Huishoudboekje van Danique (36): “Sinds ik in de ziektewet zit, moeten we echt op alles letten”
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.