Beeld: Canva
Opgebiecht: “Je ziet er goed uit”, zei mijn man. Als hij eens wist wat ik écht had gedaan…
Het zat hem in de kleine dingen. Dat ik in de spiegel keek s ochtends. Of dat er een foto werd gemaakt en dat ik dacht: ben ik dit? En die voorhoofdrimpel die maar niet weg leek te gaan. Ik herkende mezelf steeds minder. Ik voelde me wel moeder, maar steeds minder vrouw.
“Maar mijn man liet meteen weten dat hij daar een harde mening over had. ‘Zoiets doe je jezelf toch niet aan? Je hele gezicht verbouwen. Je moet blij zijn met wat je hebt'”
En toen kwam die gedachte steeds vaker. Misschien moet ik er gewoon iets aan laten doen. Thuis gooide ik het een paar keer voorzichtig op tafel. Alsof het een grap was. “Misschien botox?” Maar mijn man liet meteen weten dat hij daar een harde mening over had. “Zoiets doe je jezelf toch niet aan? Je hele gezicht verbouwen. Je moet blij zijn met wat je hebt.”
En ik weet dat hij dat meent. Maar ergens voelde het alsof we het niet over hetzelfde hadden. Want dit ging niet over mooi zijn voor hem, maar over hoe ik me voel als ik mezelf zie. Dus ik liet het weer los. Of nou ja… dat dacht ik.
Tot ik op een dinsdagochtend ineens die afspraak maakte. Zonder er nog met iemand over te praten. De dagen ervoor voelde ik me zenuwachtig, alsof ik iets deed wat niet helemaal mocht. In de kliniek zat ik tussen andere vrouwen. Geen perfecte types, gewoon mensen. Misschien ook op zoek naar dat ene kleine zetje om zich weer iets meer zichzelf te voelen.
De behandeling zelf was zo voorbij. Maar de dagen daarna waren totaal anders. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaker in de spiegel keek. Mijn gezicht leek rustiger en liever. Die boze frons trok steeds meer weg. En ik voelde me ook zo. En daar kwam ook dat knagende gevoel.
Toen hij laatst zei: “Je ziet er goed uit de laatste tijd,” voelde ik me schuldig. “Heb je iets anders gedaan?” Ik zei dat ik misschien beter had geslapen. Ik heb gewoon geen zin in zijn mening. Blijkaar begrijpt hij het niet. Ik ben trots dat ik iets heb gedaan waar ik al zo lang over nadacht. En ik ben er blij mee. Maar aan de andere kant durf ik het niet hardop uit te spreken.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: Ik wilde door de grond zakken toen de tandarts dit over mijn kind zei
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Opgebiecht: “Ik begin te denken dat mijn man de reden is dat we geen kinderen krijgen”
Het Huishoudboekje van Nina: “Bijna mijn hele salaris gaat naar de kinderopvang”
Tussen de Lakens met Naomi (34): “Soms swingen we met vrienden”
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.