Beeld: Canva
Opgebiecht: “Je ziet er goed uit”, zei mijn man. Als hij eens wist wat ik écht had gedaan…
Het zat hem in de kleine dingen. Dat ik in de spiegel keek s ochtends. Of dat er een foto werd gemaakt en dat ik dacht: ben ik dit? En die voorhoofdrimpel die maar niet weg leek te gaan. Ik herkende mezelf steeds minder. Ik voelde me wel moeder, maar steeds minder vrouw.
“Maar mijn man liet meteen weten dat hij daar een harde mening over had. ‘Zoiets doe je jezelf toch niet aan? Je hele gezicht verbouwen. Je moet blij zijn met wat je hebt'”
En toen kwam die gedachte steeds vaker. Misschien moet ik er gewoon iets aan laten doen. Thuis gooide ik het een paar keer voorzichtig op tafel. Alsof het een grap was. “Misschien botox?” Maar mijn man liet meteen weten dat hij daar een harde mening over had. “Zoiets doe je jezelf toch niet aan? Je hele gezicht verbouwen. Je moet blij zijn met wat je hebt.”
En ik weet dat hij dat meent. Maar ergens voelde het alsof we het niet over hetzelfde hadden. Want dit ging niet over mooi zijn voor hem, maar over hoe ik me voel als ik mezelf zie. Dus ik liet het weer los. Of nou ja… dat dacht ik.
Tot ik op een dinsdagochtend ineens die afspraak maakte. Zonder er nog met iemand over te praten. De dagen ervoor voelde ik me zenuwachtig, alsof ik iets deed wat niet helemaal mocht. In de kliniek zat ik tussen andere vrouwen. Geen perfecte types, gewoon mensen. Misschien ook op zoek naar dat ene kleine zetje om zich weer iets meer zichzelf te voelen.
De behandeling zelf was zo voorbij. Maar de dagen daarna waren totaal anders. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaker in de spiegel keek. Mijn gezicht leek rustiger en liever. Die boze frons trok steeds meer weg. En ik voelde me ook zo. En daar kwam ook dat knagende gevoel.
Toen hij laatst zei: “Je ziet er goed uit de laatste tijd,” voelde ik me schuldig. “Heb je iets anders gedaan?” Ik zei dat ik misschien beter had geslapen. Ik heb gewoon geen zin in zijn mening. Blijkaar begrijpt hij het niet. Ik ben trots dat ik iets heb gedaan waar ik al zo lang over nadacht. En ik ben er blij mee. Maar aan de andere kant durf ik het niet hardop uit te spreken.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: Ik wilde door de grond zakken toen de tandarts dit over mijn kind zei
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Opgebiecht: “Wat begon als een grapje na mijn scheiding, liep compleet uit de hand”
Het Huishoudboekje van Danique (36): “Sinds ik in de ziektewet zit, moeten we echt op alles letten”
Opgebiecht: ik ben zwanger, maar vooral omdat mijn partner zo graag vader wil worden
It’s hard to come by well-informed people on this topic, however, you seem like you know what
you’re talking about! Thanks
Great wordpress blog here.. It’s hard to find quality writing like yours these days. I really appreciate people like you! take care
I want to express some thanks to the writer for bailing me out of this particular instance. Because of browsing through the the web and finding notions which were not helpful, I believed my entire life was gone. Living without the presence of strategies to the difficulties you have solved by way of your entire blog post is a serious case, and the ones that would have in a negative way affected my entire career if I hadn’t come across the blog. The ability and kindness in taking care of a lot of stuff was valuable. I’m not sure what I would have done if I hadn’t come across such a stuff like this. It’s possible to at this time look forward to my future. Thanks so much for this high quality and sensible guide. I won’t think twice to refer the website to any person who will need guidance about this problem.