Opgebiecht: ik heb geen beste vriendin en dat doet eigenlijk best pijn

Ik zie het overal om me heen. Vriendinnen die standaard samen weekendjes weg boeken, elkaars kinderen ophalen van school en precies weten wat er speelt zonder dat het uitgelegd hoeft te worden. Op van die intense vriendschappen kan ik soms echt jaloers zijn. Want dan heb je mij.

Ik ben vaak de gezellige erbij. Ik ben overal welkom, maar volgens mij vindt niemand het echt heel vervelend als ik er niet bij ben. Ik zit niet in de vriendinnengroep-app die ontploft met voiceberichten. Ik ben niet degene die als eerste wordt gevraagd als iemand slecht nieuws heeft. Soms zie ik op Instagram ineens dat vriendinnen samen hebben afgesproken en denk ik: oh… gezellig. Blijkbaar wist ik dit alleen niet.

Ja, ik weet het: ik ben een volwassen vrouw en ik zou hier niet zo onzeker over moeten zijn. Maar toch blijft dat gevoel ergens hangen. Dat iedereen een beste vriendin lijkt te hebben, behalve ik.

En moederschap maakt het soms nog confronterender. Je hebt minder tijd, bent druk met kinderen, werk en alles tussendoor. Vriendschappen veranderen. Ik heb er al veel zien verwateren. Andere blijven oppervlakkig. Van die vriendinnen die je één keer per jaar ziet, elkaar een update geeft over het leven en elkaar vervolgens een jaar later weer spreekt. Dat is toch eigenlijk helemaal niet meer zo leuk? Maar ik wil ze ook weer niet helemaal kwijt.

Ik denk dat ik ook een beetje ben verleerd hoe je echt dichtbij iemand komt. Ik kan me dat helemaal niet meer voorstellen: om zoveel met iemand buiten mijn gezin te delen. Maar ik mis het ook, misschien nog wel meer dan ik wil toegeven.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.