Opgebiecht: de kinderen van mijn vriend bepalen alles in huis en ik trek het niet meer

Ze zal nooit alleen een zusje zijn

De twee kinderen van mijn vriend zijn gek op elkaar en trekken enorm naar elkaar toe. Dat is natuurlijk fijn, maar sinds de geboorte van onze dochter maakt het me ook onzeker.

Ik ben bang dat zij altijd een beetje het buitenbeentje zal zijn. Haar broer en zus zijn ouder, hebben dezelfde moeder en zijn een groot deel van de tijd samen op een plek waar mijn dochter niet is. Zij zal nooit een broer of zus hebben die altijd bij haar thuis is.

Mijn vriend heeft inmiddels drie kinderen en voor hem voelt ons gezin compleet. Toch denk ik soms: waarom kreeg hij twee kinderen met iemand anders en maar één met mij?

Ik wil dit niet voor mijn dochter

Daarnaast heb ik moeite met de opvoeding van zijn andere kinderen. Het zijn echt lieve kinderen, maar ik zie gedrag waarvan ik niet wil dat mijn dochter straks denkt dat het normaal is. Ze waren gewend uren achter een tablet te zitten, laat naar bed te gaan en zijn behoorlijk kieskeurig met eten. Ook grenzen accepteren vinden ze lastig.

Hij is bang dat ze niet meer naar hem willen komen als hij strenger is, omdat er bij hun moeder meer mag. Ik begrijp die angst ergens, maar kinderen hebben in mijn ogen ook grenzen nodig.

Sinds de baby er is

Sinds onze dochter is geboren, raakt het me nog meer. Zo bleven de kinderen een keer hard roepen naast de kinderwagen terwijl de baby sliep, tot ze wakker werd.

Ook kan zijn dochter rustig tientallen keren “papa” roepen terwijl wij in gesprek zijn. Mijn vriend laat dan uiteindelijk alles vallen om te reageren. Soms voelt het alsof ík degene ben die basisregels en manieren moet aanleren, terwijl ik niet hun moeder ben.

Ik heb gedacht aan vertrekken

We hebben hier al vaak discussies over gehad. Mijn vriend begrijpt mijn punt meestal wel, maar zodra zijn kinderen er zijn, vindt hij grenzen stellen moeilijk. Op sommige momenten heb ik zelfs gedacht: misschien moet ik met mijn dochter vertrekken. Niet omdat ik zijn kinderen niet mag. Juist dat maakt het zo ingewikkeld. Zij hebben er ook niet om gevraagd dat volwassenen bepaalde dingen jarenlang hebben toegestaan.

Soms wou ik dat hij alleen van mij was

En dan is er nog iets waar ik me misschien wel het meest voor schaam. Soms wou ik dat mijn vriend alleen met mij een gezin had gesticht. Soms voelt het oneerlijk dat ik iedere dag met de gevolgen van zijn verleden te maken heb. Dan word ik onzeker. Waarom wilde hij met haar twee kinderen en met mij niet? Ben ik wel echt de liefde van zijn leven? En gaat dit alles geen invloed hebben op onze dochter?

Ik weet dat zijn kinderen niets afdoen aan zijn liefde voor mij of onze baby. Toch lukt het me niet altijd om dat ook zo te voelen. We blijven erover praten en proberen duidelijke afspraken te maken. Ik wil niet de boze stiefmoeder zijn en zijn kinderen moeten zich hier altijd welkom voelen. Maar ik wil mijn eigen grenzen en de opvoeding van mijn dochter ook niet voortdurend opzijzetten. Soms wou ik gewoon dat ons gezin een stuk minder ingewikkeld was.

Gedoe met kinderen die niet van jezelf zijn, kan behoorlijk ingewikkeld worden. Deze moeder heeft bijvoorbeeld grote moeite met het beste vriendje van haar zoon. Sterker nog: ze vindt hem een verwend rotkind.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.