Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

Je denkt dat het moeilijkste achter de rug is na een scheiding. Tot je je kinderen weer uit handen moet geven en ergens diep vanbinnen voelt dat het niet goed zit. Dat knagende gevoel waar je niks mee kunt, maar wat ook niet weggaat.

Als ze daar zijn, ben ik allesbehalve rustig

“We hebben een prima regeling op papier. Om het weekend en een doordeweekse dag. Eerlijk verdeeld, zou je zeggen. Maar elke keer als ze bij hem zijn, voel ik spanning. Niet omdat ik hem hun vader niet gun, maar omdat ik zie wat er gebeurt. Of juist niet gebeurt.

Ze komen terug moe, ongepoetst, soms nog in dezelfde kleren. Bedtijden lijken niet te bestaan en schermtijd al helemaal niet. En eten… laten we zeggen dat het gemak vaak wint. Ik probeer mezelf gerust te stellen. Dat het anders is bij hem. Dat kinderen heus wel tegen een rommelig weekend kunnen. Maar mijn gevoel zegt iets anders.

Wanneer is ‘anders’ gewoon niet goed genoeg?

Ik wil niet die moeder zijn die alles controleert. Maar ik wil ook niet degene zijn die wegkijkt. Dus stel ik vragen. Misschien te veel. Hebben jullie geslapen? Wat hebben jullie gegeten? Zijn jullie naar buiten geweest?

Als ik er iets van zeg tegen mijn ex, krijg ik standaard hetzelfde terug. Dat ik me aanstel. Dat het zijn tijd is en hij het op zijn manier doet. Maar wat als die manier gewoon niet voldoende is?

Want het gaat me niet om perfectie. Het gaat om basisdingen. Rust. Aandacht. Structuur. Dingen waarvan ik dacht dat we het erover eens waren dat ze belangrijk zijn.

Liefde is er, maar is het genoeg?

Wat het extra ingewikkeld maakt: de kinderen zijn gek op hem. Ze rennen blij naar hem toe, vertellen enthousiast over wat ze hebben gedaan. En ergens gun ik ze dat ook. Die band. Die vrijheid.

Maar laatst zei mijn zoon: “Bij papa mag alles.” En hij lachte erbij, trots bijna. Terwijl ik alleen maar dacht: maar hoort dat zo?

Ik twijfel constant. Zie ik het te zwart? Of negeer ik iets wat eigenlijk niet oké is? Ik wil geen strijd, maar ik wil ook niet dat mijn kinderen iets tekortkomen.

En dus zit ik hier. Tussen loslaten en ingrijpen. Tussen vertrouwen en buikpijn.

En eerlijk? Ik weet nog steeds niet wat het juiste is.”