Tina: “Na één speelafspraak besloot ik dat mijn zoon daar nooit meer naartoe gaat”

Geen zorgen

Mijn zoon is zes en speelt sinds kort veel met een jongen uit zijn klas. Een hartstikke leuk ventje. Zijn moeder kende ik niet heel goed, maar ze kwam vriendelijk over. Toen hij voor het eerst daar ging spelen, maakte ik me dan ook nergens zorgen over.

Aan het einde van de middag haalde ik hem op. Hij stapte vrolijk de auto in en vertelde enthousiast over de trampoline, de chips die ze hadden gegeten en het verstoppertje dat ze hadden gespeeld. Het leek een geslaagde middag. Tot we thuis waren.

“Dat zegt de papa van Finn ook”

Ik vroeg hem zijn schoenen uit te trekken, omdat hij weer eens met modder door de gang liep. Toen zei hij doodleuk: “Teringlijer.” Ik dacht eerst dat ik het verkeerd had verstaan. Ik schrok me echt rot. Dat soort taal hoort hij thuis absoluut niet. We schelden niet en als er per ongeluk een krachtterm uitflapt, bieden we daar juist onze excuses voor aan.

Ik vroeg waar hij dat had gehoord. Zijn antwoord kwam zonder enige aarzeling. “Dat zegt de papa van Finn ook altijd. Tegen mama. En soms ook tegen Finn.” Mijn maag draaide zich om.

Confrontatie

Een paar dagen later bracht ik het voorzichtig ter sprake bij zijn moeder. Ik wilde haar niet aanvallen, maar ik vond wel dat ze moest weten dat mijn zoon ermee thuiskwam.

Haar reactie verraste me. Ze begon te lachen. “Ach, het zijn maar woorden. Dat zeggen we hier thuis weleens. De kinderen weten echt wel dat ze dat niet overal mogen zeggen.” Maar dat was nou precies mijn punt. Mijn zoon wist dat helemaal niet. Hij dacht juist dat het normaal was.

De boeman

Toen mijn zoon weer vroeg of hij bij Finn mocht spelen, heb ik nee gezegd. Ik heb uitgelegd dat Finn voorlopig hier mag komen spelen, maar dat ik mijn zoon daar niet meer alleen naartoe laat gaan.

Mijn man vindt dat ik overdrijf. Maar ik vind ook dat kinderen leren door wat ze zien en horen. Als volwassenen elkaar voortdurend uitschelden, nemen kinderen dat over. Dat bleek bij mijn zoon al na één middag.

Sindsdien ben ik volgens mijn man en volgens de andere ouders de boeman. Daar kan ik prima mee leven. Ik wil niet bepalen hoe een ander zijn kinderen opvoedt. Maar ik mag wel bepalen welke omgeving ik prettig vind voor mijn eigen zoon.

Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.