Beeld: Canva

Nova Mulder

Redacteur

Mijn zoon van acht ging na school spelen bij een klasgenootje. Ze zitten al twee jaar bij elkaar in de klas en kunnen het ontzettend goed vinden. Hij was er al vaker geweest en ik kende zijn ouders inmiddels ook een beetje. Niet heel goed, maar goed genoeg om hem met een gerust hart daar een middag te laten spelen. Tot ik iets vreemds vond in zijn jaszak…

Een vreemde vondst in de jas van mijn zoon

Het was zo’n doodgewone woensdag. Ze zouden eerst thuis spelen en daarna misschien nog even naar het speeltuintje om de hoek of een potje voetballen op het veldje. Ik wenste hem veel plezier en dacht er verder eigenlijk niet meer over na.

Aan het einde van de middag haalde ik hem weer op. Hij stapte lachend de auto in en vertelde enthousiast over de hut die ze hadden gebouwd, het voetballen en de ijsjes die ze onderweg hadden gekregen. Alles leek een gezellige middag te zijn geweest.

Eenmaal thuis hielp ik hem zijn jas uit te trekken. Terwijl ik die wilde ophangen, voelde ik iets hards in de binnenzak. Ik dacht eerst dat hij een steentje, Pokémonkaart of ander klein speelgoedje had meegenomen. Dat gebeurt wel vaker.

Maar toen ik het eruit haalde, keek ik verbaasd naar een klein, rond wit apparaatje. Ik had geen idee wat het was.

Die stop ik altijd even in de jas van kinderen die hier komen spelen als we naar buiten gaan.

Vader van speelvriendje

“Dat is een AirTag, die stop ik altijd bij logeetjes”

Ik maakte een foto en stuurde die naar de vader van zijn vriendje. “Volgens mij is dit van jullie?”

Zijn reactie kwam vrijwel meteen. “Ja klopt! Dat is een AirTag.”

Ik verwachtte dat hij zou zeggen dat hij hem per ongeluk in de verkeerde jas had gestopt of dat zijn zoon ermee had gespeeld. Maar dat was niet het geval.

“Die stop ik altijd even in de jas van kinderen die hier komen spelen als we naar buiten gaan.” Ik las het bericht drie keer opnieuw.

Hij vertelde dat hij het prettig vond om te weten waar alle kinderen waren als ze buiten speelden. Volgens hem hoefde hij daardoor niet steeds te roepen of achter ze aan te lopen. Hij kon gewoon even op zijn telefoon kijken als ze naar het voetbalveld of het speeltuintje waren gelopen.

Hij sloot zijn bericht zelfs af met: “Geeft mij gewoon een veilig gevoel.” Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik moest antwoorden.

Aan de ene kant snap ik dat je verantwoordelijk bent voor kinderen die bij jou spelen. Ik zou het verschrikkelijk vinden als er iets met een vriendje van mijn zoon zou gebeuren terwijl hij bij ons was. Maar aan de andere kant voelde dit totaal niet oké.

Lees ook

Bonje: “Één blik op mijn dochter en ik dacht: dit kan mijn ex toch niet maken?”

Ik voelde me als moeder compleet buitenspel gezet

Wat mij vooral dwarszat, was dat hij het niet even had gevraagd.

Niet vooraf. Niet achteraf. Helemaal niet.

Hij had simpelweg besloten dat mijn zoon gevolgd zou worden en ging ervan uit dat iedere ouder dat wel prima zou vinden. Ik vroeg hem waarom hij daar niets over had gezegd. Zijn antwoord maakte het eigenlijk alleen maar erger.

“Als ik het vooraf vraag, gaan ouders erover nadenken. Terwijl het alleen maar voor de veiligheid is.”

Daar schrok ik misschien nog wel het meest van. Hij wist dus dat niet iedere ouder hiermee akkoord zou gaan. Daarom besloot hij het gewoon niet te vertellen.

Voor mij ging het op dat moment niet eens meer over die AirTag zelf. Het ging over toestemming. Over vertrouwen. En over het idee dat iemand zonder mijn medeweten de locatie van mijn kind kon volgen.

Ik had geen controle meer over wie die gegevens kon zien, hoe lang hij dat deed en of hij het apparaatje misschien een volgende keer weer in zijn jas zou stoppen. Dat voelde als een grens die voor mij heel duidelijk was overschreden.

Als er iets was gebeurd, was jij juist blij geweest dat ik wist waar hij was.

Vader van speelvriendje

We kwamen er samen niet uit

Ik besloot hem te bellen, omdat appen alleen maar voor misverstanden zou zorgen.

Hij bleef rustig en zei dat hij echt niet begreep waarom ik er zo boos over was. Volgens hem doen ouders tegenwoordig alles om hun kinderen veilig te houden. Hij wees erop dat veel ouders zelf ook een AirTag in de rugzak of jas van hun kind stoppen.

Dat klopt ook. Maar dat is een keuze die je als ouder voor je eigen kind maakt. Niet voor dat van iemand anders.

Ik vertelde hem dat ik het fijn had gevonden als hij het gewoon vooraf had gevraagd. Dan had ik zelf kunnen beslissen of ik dat wel of niet wilde.

Hij vond dat onzin. “Als er iets was gebeurd, was jij juist blij geweest dat ik wist waar hij was.” Misschien heeft hij daar ergens een punt. Misschien ook niet.

Ik weet alleen dat ik mijn zoon voorlopig niet meer zonder nadenken daar laat spelen. Niet omdat ik denk dat deze vader slechte bedoelingen heeft, integendeel zelfs. Ik geloof oprecht dat hij dit uit zorg deed.

Maar juist omdat hij het zo normaal vindt om zonder toestemming een kind te volgen, voelt het voor mij alsof we heel anders denken over waar veiligheid ophoudt en privacy begint.

Wat vind jij? Had deze vader een goed punt omdat hij de kinderen veilig wilde houden, of is het zonder toestemming volgen van een speelafspraak een grens die je nooit mag overschrijden?