Bonje: “Toen ik hoorde waarom de juf mijn dochter straf gaf, wist ik niet wat ik hoorde”

“Ik moest gewoon”

Ze vertelde wat er was gebeurd. Ze had tijdens de uitleg gevraagd of ze naar het toilet mocht. Volgens haar had de juf nee gezegd. Mijn dochter moest echter zo nodig dat ze toch was gegaan. Ik begreep haar volledig.

Als een kind moet plassen, dan moet een kind plassen. Ik zou zelf ook niet willen dat mijn dochter met buikpijn of een natte broek in de klas zit omdat ze geen toestemming krijgt om naar het toilet te gaan. Dus toen ik hoorde dat ze daarvoor straf had gekregen, wist ik niet wat ik hoorde.

Het verhaal van de juf

De volgende dag besloot ik de juf aan te spreken. Ik verwachtte eerlijk gezegd dat er sprake was van een misverstand. Maar volgens de juf lag het anders.

Ze vertelde dat mijn dochter die week al meerdere keren tijdens instructiemomenten was opgestaan. Niet alleen om naar het toilet te gaan, maar ook om haar drinkfles te vullen en spullen te pakken. Volgens haar miste mijn dochter daardoor belangrijke uitleg en begonnen andere kinderen hetzelfde gedrag over te nemen.

De straf ging volgens de juf daarom niet over het toiletbezoek zelf, maar over het weglopen tijdens een instructiemoment nadat er duidelijk nee was gezegd. Ik begreep haar uitleg ergens wel, maar toch hield ik er een naar gevoel aan over.

Wie heeft er gelijk?

Thuis bleef mijn dochter erbij dat ze echt nodig moest plassen. De juf bleef erbij dat de regels voor iedereen gelden. En daar zat ik dan tussenin.

Natuurlijk wil ik dat mijn dochter leert luisteren naar haar leerkracht. Maar ik vind ook dat een kind naar het toilet moet kunnen als dat nodig is. Mijn partner vond dat ik er te zwaar aan tilde. “Het is maar een straf”, zei hij. Maar voor mij voelde het als een principekwestie. Want waar ligt de grens?

Heb je zelf ook een bonje waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.