Beeld: Canva
“Mijn zoon blijft twee keer per week over op school. Vorige week kwam hij thuis en vertelde hij tijdens het avondeten dat hij zijn broodje op de grond had laten vallen…
“Hij zei dat hij geen keuze had”
Ik zei nog: ‘Ach joh, dat kan gebeuren.’ Maar toen vertelde hij dat de overblijfmoeder had gezegd dat hij het broodje gewoon moest opeten.
Eerst dacht ik dat hij het verkeerd had begrepen. Hij is tenslotte pas zes. Maar hoe meer hij vertelde, hoe bozer ik werd. Volgens hem had hij gezegd dat het broodje vies was geworden. De overblijfmoeder zou daarop hebben gezegd dat hij beter moest opletten en dat eten niet wordt weggegooid.
Hij zei letterlijk tegen mij: ‘Mama, ik wilde het niet eten, maar ik moest.’
Dat brak echt mijn hart. Niet eens alleen vanwege dat broodje, maar omdat hij zich blijkbaar niet veilig genoeg voelde om nee te zeggen.”
“We hebben het niet over een broodje op onze keukenvloer”
“De volgende ochtend ben ik naar school gegaan om verhaal te halen. Ik wilde eerst horen wat er precies gebeurd was voordat ik conclusies trok.
De overblijfmoeder vertelde eigenlijk meteen dat het klopte. Volgens haar had het broodje maar heel kort op de grond gelegen en was er niets aan de hand. Ze vond het belangrijk om kinderen te leren dat eten niet zomaar wordt weggegooid.
Op zich snap ik die gedachte wel. Ook bij ons thuis gooien we niet zomaar eten weg. Maar kom op zeg. We hebben het hier niet over een broodje dat op onze schone keukenvloer is gevallen.
Het gaat om een schoolvloer waar honderden kinderen met schoenen overheen lopen. Er wordt gerend, gespeeld, geknoeid en van alles naar binnen gelopen. Ik vind het gewoon niet hygiënisch.
Toen ik zei dat ik niet wilde dat iemand mijn zoon dwingt om iets van de grond te eten, merkte ik meteen dat ze geïrriteerd raakte.”
Bonje: “Na dat ene bericht in de klassenapp keek iedereen me anders aan”
De ouders van tegenwoordig
“Het gesprek werd steeds vervelender. Ze zei dat ouders tegenwoordig overal een probleem van maken en dat kinderen veel te beschermd worden opgevoed.
Daar ging bij mij echt het licht uit.
Ik vind mezelf helemaal geen overbeschermende moeder. Mijn zoon klimt in bomen, komt regelmatig thuis met vieze knieën en ik ben echt niet bang voor een beetje zand of modder.
Maar een kind verplichten om eten van de grond te eten vind ik iets totaal anders.
Het voelde alsof mijn bezwaar helemaal werd weggewuifd. Alsof ik een hysterische moeder was die zich druk maakt om niks.
Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ik niet wil dat dit ooit nog gebeurt. Punt.”
Ongemakkelijkheid op het schoolplein
“Sinds dat gesprek is de sfeer behoorlijk veranderd. Als ik haar zie, zegt ze nauwelijks nog iets. Ik heb ook het idee dat ze me ziet als die lastige moeder die overal een probleem van maakt.
Mijn man vindt eerlijk gezegd dat ik er te zwaar aan til. Hij zegt dat onze zoon niet ziek is geworden en dat er vroeger ook weleens een broodje van de grond werd gegeten.
Maar voor mij gaat het allang niet meer over dat broodje.
Het gaat erom dat een kind van zes zich gedwongen voelde om iets te eten wat hij niet wilde eten. En dat een volwassene die verantwoordelijk is voor kinderen dat blijkbaar normaal vond.
Misschien ben ik ouderwets. Misschien ben ik te beschermend. Maar ik vind nog steeds dat een gevallen boterham in de prullenbak hoort en niet in de mond van een kind.”
Heb jij ook weleens bonje gehad op school? Mail ons jouw verhaal via info@mamaplaats.nl.
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Nova Mulder
Content Redacteur bij Mamaplaats
Maak er niet zo’n drama van afpoetsen en eten dat is gewoon hysterisch hoe se rrageert
Zelfs als het broodje niet op de grond was gevallen… Wat is toch die ziekelijke neiging van sommige volwassenen om kinderen te dwingen hun bord (of broodtrommel) leeg te eten? Het broodje had (schoon of vies) in de broodtrommel mee terug naar huis gekund. Kinderen voelen zelf prima aan wanneer ze genoeg hebben gegeten, zo zonde om ze die skill af te leren.
De moeder heeft grootste gelijk moet eten van de groond
Van de grond te eten is echt wat anders dan een broodje dat op de grond is gevallen oppakken en opeten.
Ik ben het volledig met de overblijfjuf eens: gewoon opeten.
Ik vind dat je een drama om niks hebt gemaakt. Besef je je wel dat je jouw kind niet helpt door je zo op te stellen bij de overblijfjuf. Wat vind je erger: dat jouw kind een opgeraapt broodje heeft opgegeten, of dat hij nu mosschien wordt gezien als kind met die zeikmoeder? Heb je er nooit over gedacht dat overblijfjuffen andere normen en waarden zullen hebben dan jij hebt? Er zijn heel veel mensen die in armoede leven en aangewezen zijn op de voedselbank. Die mensen gooien waarschijnlijk minder snel een broodje weg dan jij. Je helpt jouw kind meer door hem dat uit te leggen, dan je zo gedragen tegen een overblijfjuf. Er zijn op de wereld zoveel mensen die anders zijn dan jij/jullie. Leer je kind daar mee om te gaan, daar heeft hij tenminste echt wat aan.
Moeder heeft gelijk maar vraag in voorkomende gevallen aan de overblijfjuf om het broodje mee naar huis te geven. Niet gedwongen op laten eten
Wat ik me afvraag is, als zij dat zo belangrijk vind waarom heeft zijzelf het broodje niet opgegeten inplaars van een kind te dwingen? Of vond ze dat toch te vies?