Michelle heeft borstkanker: “Samen met mijn kinderen knipte ik mijn haar eraf”

“Ik kon het niet geloven”

“Vorig jaar augustus voelde ik dat er een bobbel in mijn borst zat die groter leek te worden en ook steeds meer last begon te geven als ik op mijn zij lag te slapen. Na verschillende onderzoeken werd er een biopt genomen en diezelfde middag las ik thuis zelf in mijn online dossier dat het een kwaadaardige tumor was. Ik had borstkanker.

Mijn zoon was op dat moment acht en mijn dochter twee jaar. Het enige waar ik aan kon denken was aan hen. Het heeft een aantal dagen geduurd voordat ik echt besefte dat het om mij ging. Ik was 35 jaar en voelde me topfit. Ik kon niet geloven dat ik kanker had.

“Als moeder denk je direct: hoe ga ik ervoor zorgen dat mijn kinderen zo goed mogelijk door deze periode heen komen?”

Michelle

Een tweede klap

Ik heb daarna verschillende MRI-scans gekregen, maar pas na de operatie, waarbij ook de poortwachtklier (lymfeklier) in mijn oksel werd verwijderd, bleek na pathologisch onderzoek dat daar toch ook een uitzaaiing zat. Dat was voor mij een tweede klap, want dit betekende een ander behandelplan dan we vooraf dachten.

Zorgen om je kinderen

Als moeder denk je direct: hoe ga ik ervoor zorgen dat mijn kinderen zo goed mogelijk door deze periode heen komen? Zeker onze zoon van toen acht jaar wil je overal bij betrekken. Maar je wilt er ook voor zorgen dat ze gewoon kind kunnen zijn. Dat kinderfeestjes en speelafspraken zoveel mogelijk doorgaan. Het is continu afwegen, wat en hoe vertellen we het tegen de kinderen?

Ineens was het echt

Het eraf halen van mijn haar na de tweede chemo is voor ons het meest bijzondere moment geweest. Niet per se verdrietig, maar zodra mijn haar eraf geschoren was, besefte ik dat ik echt ziek was. Toen ik merkte dat mijn haar uit ging vallen, heb ik allemaal kleine staartjes gemaakt en hebben we dit samen met de kinderen er een voor een afgeknipt. We hebben er geen zwaar moment van gemaakt en waren duidelijk dat dit door de medicijnen kwam.

“Als we gezond zijn, beseffen we niet dat de dagelijkse dingen goud waard zijn”

Michelle

Leven in het nu

Ons motto was altijd al: niets uitstellen tot later, je leeft nu. Voordat ik ziek werd, waren we net terug van 3,5 maand reizen door Australië en Azië. We zijn dankbaar dat we die reis als gezin hebben gemaakt.

Ik ben al bijna zes jaar eigen baas van mijn salon. De salon is het afgelopen half jaar dicht geweest, wat ik soms echt vreselijk vond. Maar nu ik ben begonnen met de laatste behandelingen, wil ik alles stap voor stap weer oppakken.

Kijk naar je kind

Aan andere ouders wil ik zeggen: blijf goed kijken en luisteren naar je kind. Ook zij zitten in een rollercoaster bij een kankerdiagnose. Kinderen zeggen niet altijd wat ze nodig hebben, maar als je goed kijkt, zie je het. Blijf eerlijk en duidelijk. Benoem het woord kanker direct. Anders vangen ze het ergens anders op en kan dat juist voor extra schrik zorgen.

Het gewone leven

De kanker heeft mij een grote les geleerd: alles hoeft niet groots te zijn om gelukkig te zijn. Op de dagen dat ik zo ziek was, wilde ik maar één ding: dat alles weer ‘gewoon’ was. Gewoon samen ontbijten met de kinderen. Gewoon een zaterdagmiddag iets leuks doen. Als we gezond zijn, beseffen we niet dat deze dagelijkse dingen goud waard zijn. Sindsdien sta ik daar iedere dag bij stil.”

Dit is een ingezonden verhaal van Michelle.