Denise werd weggestuurd met zorgen om haar baby, tot het mis bleek

Een zwangerschap vol complicaties

“Ik heb een zwangerschap met complicaties gehad (placenta bilobata, velamenteuze navelstrenginsertie, hoge bloeddruk, polyhydramnion in de laatste weken, overslag hart baby en bloedarmoede). Twee dagen na mijn verlof werd ik overgenomen door het ziekenhuis vanwege mijn bloeddruk en de overslag. Ze waren bang voor pre-eclampsie.

Ik moest twee keer per week naar het ziekenhuis voor controles en CTG’s. In week 36 lag de baby in stuit en met 37 weken kreeg ik een versie, die lukte. Bij 38+2 weken voelde ik de baby ineens niet meer bewegen en gingen we met spoed naar het ziekenhuis. Omdat mijn bloeddruk te hoog bleef, besloten we tot een inleiding.

De bevalling liep anders dan gehoopt. Mijn ontsluiting bleef steken en uiteindelijk kozen we voor een keizersnede. Ze werd geboren, maar huilde niet en was blauw. Na zuurstof kwam ze bij, maar ook daarna bleef het spannend. Op de afdeling was ze misselijk en spuugde ze veel. We bleven een dag langer na aandringen. Die avond stikte ze bijna, dat vergeet ik nooit meer.

“Er werd zelfs gezegd dat ik misschien een postnatale depressie had en dat we mentale ondersteuning moesten zoeken”

Denise

“Er is niks aan de hand”

Mijn man en ik voelden dat er iets niet klopte. Ze sliep veel, viel tijdens het drinken in slaap, spuugde extreem veel en verslikte zich vaak. Toch zeiden het ziekenhuis, het consultatiebureau en de huisarts dat het erbij hoorde en dat we ons niet zo’n zorgen moesten maken.

We bleven terugkomen met dezelfde zorgen. Iedere keer weer uitleggen wat we zagen, iedere keer weer naar huis gestuurd worden met het idee dat we overbezorgd waren. Dat maakte het extra verwarrend, want je gaat bijna aan jezelf twijfelen.

Toen ze 5 weken was, hebben we opnieuw hulp gezocht via de huisarts. Ook daar werd gezegd dat het wel meeviel, maar we werden toch doorgestuurd. Rond zeven weken kwamen we bij de kinderarts. Toen bleek dat ze nog steeds een overslag had. We kregen diezelfde dag nog een CTG en in de weken daarna volgden meerdere onderzoeken.

Eindelijk de diagnose 

Uiteindelijk kregen we de diagnose: drie hartproblemen, waaronder gaatjes in het hart en hartritmestoornissen. Later kwam daar ook een oogprobleem bij.

Toch bleef ons gevoel zeggen dat er meer aan de hand was. We hebben onze zorgen meerdere keren aangekaart, maar bij het consultatiebureau werd gezegd dat het er allemaal bij hoorde. Er werd zelfs gezegd dat ik misschien een postnatale depressie had en dat we mentale ondersteuning moesten zoeken.

Nu is ze drie maanden en blijven de zorgen. Ze spuugt, verslikt zich en heeft moeite met ontlasting. De afgelopen weken is ze ook minder goed aangekomen. Elke dag voelt onzeker, omdat we nog steeds niet precies weten waar alles vandaan komt en wat er nog meer speelt naast haar hart- en oogprobleem. We zijn opnieuw doorverwezen naar de kinderarts, hopelijk komen we nu eindelijk verder en krijgen we duidelijkheid.

“Het moment dat bleek dat we gelijk hadden, vergeet ik nooit. Dat gevoel van, zie je wel”

Denise

Leven onder spanning

Het doet me pijn om mijn baby zo te zien. En vooral de onmacht en boosheid blijven hangen. Dat we niet serieus werden genomen en steeds weer naar huis werden gestuurd. Het moment dat bleek dat we gelijk hadden, vergeet ik nooit. Dat gevoel van, zie je wel.

Ook op mijn werk heeft het invloed. Mijn contract werd niet verlengd, vlak voor mijn verlof. Ik heb inmiddels een nieuwe baan, maar moet constant bereikbaar zijn. Ik weet niet of ik mijn proeftijd haal, maar werken moet. De roze wolk is er nog steeds niet, we hopen dat die nog komt.

Aan alle ouders wil ik meegeven: laat je niet afschepen en blijf doorvechten voor een doorverwijzing. Ik weet nu dat mijn moedergevoel klopt en dat zal ik altijd blijven volgen. Ik heb gevochten voor mijn dochter en daarom voel me als moeder, ondanks alles, sterker dan ooit.”

Dit is een ingezonden verhaal van Denise.