Beeld: Persoonlijk
Wat ik mijn zoontje leer
Soms zit ik naast mijn zoon en kijk ik hoe hij speelt, en dan denk ik: de wereld kan hard zijn. Vol druk, verwachtingen, en ideeën over hoe je moet zijn. Het voelt alsof je altijd te weinig bent, of juist te veel. Maar ik wil dat mijn zoon weet dat hij zich niet hoeft te verstoppen of kleiner te maken. Dat hij zichzelf mag zijn, volledig en vrij, precies zoals hij is.
Hij mag huilen, want jongens huilen óók.
Hij mag diep voelen, want zijn gevoelens doen ertoe.
Hij mag vragen stellen en om hulp vragen, want nieuwsgierigheid en moed zijn krachten.
Hij mag fouten maken, want van elke fout leer je iets nieuws.
Hij leert dat moedig zijn ook betekent toegeven dat je het mis had. Dat waar je je aandacht op richt, groeit. Dat je het goede kunt zien, ook op moeilijke dagen. En dat je je niet hoeft aan te passen om erbij te horen.
Hij leert te staan voor wat hij gelooft. Altijd kiezen voor integriteit, zelfs als niemand kijkt. En dat vriendelijkheid zijn kracht is.
Hij leert nieuwsgierig te zijn naar het leven, niet bang voor het onbekende.
Hij leert dankbaar te zijn en de kleine momenten te zien en te waarderen.
Hij leert dat zijn woorden kracht hebben, en dat hij ze kan gebruiken om zichzelf en anderen te versterken.
Ik wil dat hij weet dat jongens en meisjes gelijk zijn. Dat emoties tonen geen zwakte is. Dat het helemaal oké is om zichzelf te laten zien. Hij hoeft niet harder te zijn, sterker te lijken of zich kleiner te maken om ergens bij te horen.
Wat ik mijn zoontje probeer mee te geven, is misschien simpel, maar het is alles: gewoon zichzelf zijn is het meest bijzondere wat hij ooit kan zijn.
Wat wil jij dat jouw zoontje altijd mag voelen en weten over zichzelf? 🤍
Het overbelaste zenuwstelsel van moeders: waarom we altijd ‘aan’ staan
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Michelle Dogan
Serie Blogger
Littekens op mijn borst, kinderen op mijn schoot, woorden in mijn hoofd. Ik ben moeder van twee, overlever van borstkanker – en ik deel het echte leven: de schuldgevoelens, de liefde, de angsten én het mooie daartussen.
Tijdens haar zwangerschap kreeg Angela een diagnose die haar hele toekomst op zijn kop zette
Met een drieling en een zoon liet ik alles achter voor een nieuw leven in Amerika
Iedereen zei dat Emily overdreef, tot artsen haar na drie jaar eindelijk gelijk gaven
Reacties
Heb jij hier iets over te zeggen? Deel het hieronder.