Vijf weken na de geboorte van hun dochter verloor Sarah de liefde van haar leven

De wereld zakte onder onze voeten vandaan

“Het zou de mooiste periode van ons leven moeten zijn: de geboorte van onze dochter. Maar niets was minder waar. Ik verloor mijn man Thijs vijf weken na de geboorte van onze dochter. De wolk was niet roze, maar gitzwart.

Tijdens mijn zwangerschap kwamen we erachter dat Thijs een zeer zeldzame ziekte had gekregen en ernstig ziek was. Ongeneeslijk ziek. Toen we dat hoorden, zakte de wereld letterlijk onder onze voeten vandaan. Ik kon alleen maar denken: dit is niet echt, dit is een nachtmerrie.

We wisten niet hoeveel tijd er nog was. Maar al snel sloeg de ziekte in een razend tempo om zich heen. Elke dag zag ik Thijs zieker worden, terwijl mijn buik met de dag groter werd.

“In mijn hoofd speelde zich een film af van mooie momenten uit ons leven, waarin onze dochter de kers op de taart was. Ik kon alleen maar denken: hij gaat ons toch niet achterlaten?”

Sarah

Hij gaat ons toch niet achterlaten?

Op 15 mei 2025 werd onze dochter geboren via een keizersnede. Terwijl onze dochter uit mijn buik werd gehaald, bleven mijn tranen stromen. Ik zag Thijs naast mij in een rolstoel en we hielden elkaars hand vast.

In mijn hoofd speelde zich een film af van mooie momenten uit ons leven, waarin onze dochter de kers op de taart was. Ik kon alleen maar denken: hij gaat ons toch niet achterlaten?

Later vertelde Thijs me hoe bijzonder dat moment voor hem was geweest. Hij zei: ‘Toen ze haar uit jouw buik haalden, vergat ik even dat ik ziek was. Het leek wel alsof ik aan het zweven was.’

Onze slaapkamer stond vol ambulancepersoneel

De eerste tien dagen na mijn bevalling bleef ik met onze dochter in het ziekenhuis, zodat we dicht bij Thijs konden zijn. Toen hij even mee naar huis mocht en zijn bloedwaardes verbeterden, durfde ik weer te hopen. Toch ging het na enkele dagen thuis gruwelijk mis.

Het was 16 juni, half twaalf ’s avonds. We lagen in bed, klaar om te gaan slapen, met onze dochter slapend naast mij in de co-sleeper. Thijs kreeg op dat moment een hartstilstand.

Ik kan nog steeds niet beschrijven wat je voelt als je dit voor je ogen ziet gebeuren met de liefde van je leven. Terwijl ik contact had met de alarmcentrale, ben ik gaan reanimeren. Na een paar minuten stond onze slaapkamer vol ambulancepersoneel en de straat stond blauw van de sirenes. Ondertussen lag onze dochter nog steeds vredig te slapen. Het contrast kon niet groter.

Thijs kwam weer bij en werd meegenomen naar het ziekenhuis. Ik ging met hem mee, waarna ik moest toezien hoe hij opnieuw een hartstilstand kreeg. Nog nooit had ik zoveel artsen in één kamer gezien.

De laatste nacht samen

Thijs raakte in coma en belandde op de intensive care. Die nacht bereidden de artsen ons erop voor dat hij waarschijnlijk niet meer wakker zou worden. Maar Thijs was een strijder. De volgende ochtend opende hij toch zijn ogen.

De hoop duurde alleen niet lang. Zijn hart was zo ernstig beschadigd dat artsen hem bij een volgende hartstilstand niet meer zouden reanimeren. Ik weet nog dat ik zei: ‘Dus jullie laten hem gewoon doodgaan?!’

Die nacht mocht ik bij hem blijven slapen op de intensive care. Wat zeg je dan tegen elkaar? Hoe neem je afscheid van de persoon die voelt als jouw thuis? We hebben gehuild, elkaar recht in de ogen gekeken, onze favoriete liedjes geluisterd en gepraat over de toekomst. Af en toe gaf Thijs me een opdracht mee voor de toekomst of vertelde hij wat hij wilde voor zijn uitvaart.

De volgende dag, een kwartier nadat mijn ouders onze dochter hadden opgehaald, is Thijs in mijn armen heengegaan.

“Ik probeer kracht uit mijn dochter te halen. Soms denk ik dat zij is gestuurd om mij overeind te houden”

Sarah

Thijs leeft in haar

Terwijl ik dit schrijf, voelt dit nog steeds niet als mijn verhaal. Het besef dat mijn dochter haar vader nooit zal kennen, is ondraaglijk. Het voelt als een slechte film die ik niet kan uitzetten. Het ziekbed is traumatisch verlopen en ik kamp nog dagelijks met de gevolgen hiervan. Hoe combineer je gevoelens van intense blijdschap om de geboorte van je kind terwijl je in diepe rouw bent?

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en nog steeds voelt elke dag als een uitdaging, alsof ik elke dag een marathon moet rennen. Ik probeer kracht uit mijn dochter te halen. Soms denk ik dat zij is gestuurd om mij overeind te houden. Ik zie haar echt als mijn redding. Ik heb hele donkere gedachten gehad waarvan ik niet weet wat ik ermee had gedaan als ik mijn dochter niet had. Zij is elke dag mijn doel om op te staan. Ik wil haar liefde geven voor twee en zorgen dat ze nooit iets tekort zal komen.

Ik werd op mijn 28ste weduwe en alleenstaande moeder. Het verlies van Thijs heeft mijn leven voorgoed veranderd. Maar als ik naar onze dochter kijk, voel ik me trots en zie ik de ondeugende glimlach van Thijs. Thijs leeft in haar.”

Dit is een ingezonden verhaal.