Natascha verloor haar zesjarige zoontje: “Je hart blijft hem zoeken in alles”

“Hoe neem je afscheid van je kind?”

“De week van zijn overlijden voelde onwerkelijk. Alsof je in een achtbaan wordt gegooid zonder remmen en zonder tijd om te begrijpen wat er gebeurt. Mensen praten tegen je, regelen dingen en stellen vragen, terwijl jij alleen maar denkt: hoe neem je afscheid van je kind?

Ons kleine jongetje. Mijn babykind. Zes jaar oud. Hij overleed midden in de nacht. Natuurlijk midden in de nacht, alsof hij zelfs dát nog op zijn eigen manier wilde doen. Ik had hem net nog kusjes gegeven en was naast hem op bed gaan liggen. Toen schrok ik wakker van de monitor die zacht piepte. De meiden van het logeerhuis stonden al bij hem. Ik weet nog dat ik heel rustig zei: “Hij is overleden zeker.”

Ik liep meteen naar hem toe, aaide over zijn wangetjes en pakte zijn handje vast. En heel even moest ik zelfs glimlachen om ons ondeugende mannetje. We hadden toch afgesproken dat we dit overdag zouden doen?

“Soms schrik ik wakker omdat ik denk dat ik zijn monitor of voedingspomp hoor piepen. Dan zoek ik direct naar hem, totdat het besef weer binnenkomt dat hij er niet meer is”

Natascha

Een dubbel gevoel

Toen we jaren geleden hoorden dat hij een zeer zeldzaam syndroom had en ernstig meervoudig gehandicapt was, voelde het alsof de grond onder ons vandaan zakte. Later werd hij terminaal verklaard. Maar niets bereidt je voor op het verliezen van je kind. Ik huilde alleen maar. Alles deed pijn. Zelfs praten met de schouwarts lukte bijna niet.

En toch zat er ergens diep tussen al dat verdriet ook een klein stemmetje dat zei dat mijn babykind nu rust heeft. Geen pijn meer, geen strijd meer. Maar dat dubbele gevoel verscheurt je bijna. Je gunt hem die rust met heel je hart, terwijl je hem tegelijkertijd zo graag bij je wilt houden.

Moedergevoel

Sinds zijn overlijden voel ik veel onrust. Soms schrik ik wakker omdat ik denk dat ik zijn monitor of voedingspomp hoor piepen. Dan zoek ik direct naar hem, totdat het besef weer binnenkomt dat hij er niet meer is.

Ruim zes jaar lang stond ik 24 uur per dag aan voor hem. Nu moet ik ineens leren leven zonder alle zorg. En tegelijkertijd probeer ik er volledig te zijn voor onze dochter van acht, die haar broertje ontzettend mist.

Zijn overlijden is nog maar kort geleden, januari 2026. We zitten nog midden in de rauwe rouw. Elke dag huilen we. Gelukkig praten we veel met elkaar en steunen we elkaar. We zijn inmiddels gestart met rouwtherapie, ook voor onze dochter.

“Ondanks alles heeft mijn zoontje mij ook ontzettend veel geleerd. Door hem ben ik anders naar het leven gaan kijken”

Natascha

Leren genieten van de kleine dingen

Ondanks alles heeft mijn zoontje mij ook ontzettend veel geleerd. Door hem ben ik anders naar het leven gaan kijken. Ik ben gaan genieten van kleine dingen. Van een glimlachje, een geluidje of gewoon samen zijn. Wij leerden onze eigen mijlpalen maken. Niet kijken naar wat hoort, maar trots zijn op kleine stapjes die voor ons juist groots waren.

Tegen andere ouders wil ik vooral zeggen: raak elkaar niet kwijt. Blijf praten, blijf samen huilen en zoek hulp als dat nodig is. En hoe moeilijk het misschien ook voelt, maak foto’s. Voor mij zijn die beelden nu ontzettend kostbaar geworden.

Ondanks dat hij maar zes jaar mocht worden, heeft hij een leven vol liefde gehad. En hoe moeilijk dit verlies ook is, heeft hij ons laten zien dat er zelfs in verdriet nog liefde zit.”

Dit is een ingezonden verhaal van Natascha.