Opgebiecht: “Ik dacht dat ze meteen Veilig Thuis zouden bellen als ik dit vertelde”

Bijvoorbeeld als ik met haar op de trap loop en ineens erover nadenk om haar expres te laten vallen. Of als ik over een brug wandel en er heel even een beeld door mijn hoofd schiet dat ik haar over de rand gooi. Tijdens het badderen denk ik soms ineens: wat als ik haar onder water houd?

Alleen al het opschrijven maakt me misselijk. Nee, ik wil dit absoluut niet. Nooit. Ik zou mijn dochter nóóit iets aandoen. Ik ben juist doodsbang dat er iets met haar gebeurt. Maar die gedachten komen gewoon uit het niets en ik kan ze niet tegenhouden. Ik dacht eerst echt dat ik gek werd. Ik durfde het ook tegen niemand te vertellen, bang dat iemand gelijk Veilig Thuis zou bellen. Dus ik probeerde het weg te drukken, maar dat werkte totaal niet.

Hoe harder ik probeerde er niet aan te denken, hoe vaker ze kwamen. Daardoor ging ik mezelf steeds meer wantrouwen. Ik durfde soms amper met mijn baby op het balkon te staan of haar alleen in bad te doen. Ik was constant bang voor mijn eigen hoofd.

Het bizarre is dat ik aan de buitenkant gewoon functioneer. Ik zorg goed voor mijn dochter, iedereen vindt me een lieve moeder en niemand merkt iets. Maar vanbinnen ben ik soms compleet uitgeput door die continue angst en schaamte.

Uiteindelijk heb ik het huilend tegen mijn huisarts verteld. Ik dacht serieus dat ze zou schrikken of Jeugdzorg zou bellen. Maar in plaats daarvan zei ze dat dit bij jonge ouders heel vaak voorkomt. En dat het juist betekent dat ik haar niets wil aandoen. Dat was de eerste keer in maanden dat ik me niet meteen een monster voelde.

Ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten, want het blijft een taboe. Ik vertel dit zeker nog niet tegen vriendinnen. Maar ik weet inmiddels dat ik niet de enige ben.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: mijn jongste is stiekem mijn favoriete kind