Mamavan1meteenwensvoor2: “Ben je er nu nog niet overheen?”

Tot de echo met een mooi kloppend hartje. Zou het dan toch nog goed komen? Het bloedverlies werd steeds meer, waardoor ik lichamelijk na tweeënhalve week ook wel op was. Twee dagen na het kloppende hartje begonnen de weeën en de volgende dag verloren we ons kindje bij acht weken zwangerschap. Helaas werd het bloeden alleen maar meer en eindigde het een dag later in het ziekenhuis, waar ze zeiden dat ze de “resten” weg gingen halen.

Ik vond het ziekenhuis een vrij nare ervaring. Ik snap dat ze dit elke dag meemaken, maar de meelevendheid was koeler dan een vrieskist. De arts zei alleen dat ze resten gingen weghalen. Resten. Het was ons kindje. En een arts die alleen maar blijft bellen en opgepiept wordt en niet met je communiceert terwijl je daar op je kwetsbaarst ligt en veel pijn hebt, maakt de hartpijn alleen maar groter. Ik voelde me geen mens, maar een ding.

Nu, vijf jaar later, bleek dit het begin van een lange reis voor een tweede kindje. Ik hoopte door door te gaan dat het verlies wel over zou gaan, want anderen deden er zo luchtig over en dat is eigenlijk wat het verlies nog veel erger heeft gemaakt voor mij. De scherpe randjes van het verlies zelf worden minder, maar de boosheid over hoe ermee omgegaan wordt groter.

Het begin was: een miskraam is een zware menstruatie, slik maar paracetamol. Had ik toen maar geweten hoe het ook kon gaan. De enorme onzekerheid over mijn lijf, want de pijn was ontzettend heftig en het bloeden was een menstruatie keer twintig. Ik durfde geen hulp te vragen, want ik moest me niet aanstellen van mezelf, maar ik werd enorm onzeker dat het zo afweek van wat mij verteld was. Had ik maar geweten dat het ook zo kon gaan, dat had mij zoveel angst en onzekerheid bespaard.

En dan vertel je aan een paar mensen om je heen dat je zwanger was en dat het fout is gegaan, op zoek naar steun, een knuffel, een schouder om op uit te huilen. En wat krijg je? Mensen die zeggen: volgende keer beter, je hebt er toch al een, beter nu dan later, je bent nog jong, de natuur heeft het zo gewild. Deze opmerkingen hebben het verlies nog veel erger gemaakt. Het was ons kindje. Het had een hartje.

Elk jaar rond de dag van het verlies maak ik iets moois om erbij stil te staan, om even te mogen voelen, het een plekje te geven. Maar wat doet het pijn om het dan te moeten verstoppen omdat ik opmerkingen krijg als: “Ben je er nu nog niet overheen?” Het verdriet slijt langzaam, af en toe komt het terug, maar het helpt mij niet om het te moeten verstoppen, zoals zoveel vrouwen het verstoppen. Nog zo’n groot taboe, terwijl vrouwen die zoiets meemaken alle steun en liefde kunnen gebruiken in plaats van lijden in stilte.

Pas vertellen na twaalf weken dat je zwanger bent, want daarvoor kan het nog goed fout gaan. Dat zegt zoiets als: je mag blijdschap wel delen, maar verdriet niet.

Ik hoop dat het taboe meer doorbroken wordt. Dat vrouwen durven delen in plaats van lijden in stilte. Dat ze gesteund worden, ook door mensen die het niet hebben meegemaakt, in plaats van rotopmerkingen te krijgen waardoor ze zich nog rotter gaan voelen. En dat ook de medische wereld zich menselijker gaat opstellen, zodat vrouwen beter weten wat er kan gaan gebeuren — of niet — in plaats van het klein te maken.

Het is meer dan alleen wetenschappelijk. Elk lijf is anders, elke miskraam is anders, elke emotie is anders. Maar ik hoop dat er begrip en steun komt voor vrouwen die dit meemaken en dat ze niet hoeven te zwijgen en zich te verstoppen.”