“Niemand wil me hebben”: de pijnlijke gevolgen van twee jaar thuiszitten

Een schim van zichzelf

“Onze zoon is 9 jaar, ultra hoogbegaafd en zit inmiddels al twee jaar thuis vanwege niet-passend onderwijs. Hij heeft op drie verschillende basisscholen gezeten voordat het echt niet meer ging. Inmiddels zien we hem weer opbloeien en groeien en geeft hij zelf aan dat hij graag weer naar school wil. Maar die weg terug blijkt ontzettend moeilijk.

Veel mensen denken dat hoogbegaafdheid alleen betekent dat je slim bent en sneller door de lesstof gaat. Maar dat dekt de lading totaal niet. Onze zoon ervaart alles veel intenser. Geluiden, geuren, mensen, stemmingen en indrukken komen veel harder binnen. Een grote school of volle klas kan daardoor enorm overweldigend zijn.

“Hij kreeg steeds meer lichamelijke klachten door alle stress en spanning en viel zelfs volledig terug in zijn zindelijkheid”

Nicole

Toen het niet meer ging 

Het moment waarop we beseften dat school echt niet meer ging, was niet één gebeurtenis. Het was een geleidelijk proces. We zagen hem steeds verder wegzakken. Hij kreeg steeds meer lichamelijke klachten door alle stress en spanning en viel zelfs volledig terug in zijn zindelijkheid. Dat was voor ons een heel duidelijk signaal.

We hebben hem laten toetsen om te kijken welke lesstof hij nog nodig had op de basisschool. Die toetsen werden afgenomen door iemand met wie hij een enorme klik had. Toch vertelde zij ons dat hij huilend onder de tafel zat tijdens het maken van opdrachten. Kort daarna hebben we besloten hem thuis te houden. Hij was nog maar een schim van zichzelf.

Depressieve klachten

De eerste periode thuis was zwaar. Bij jonge kinderen spreken ze niet van een depressie, maar van depressieve klachten. Dat was precies wat wij zagen. Hij kreeg weinig voor elkaar. Spelen lukte nauwelijks. Het liefst zat hij dicht bij mij of achter de computer.

Pas later, toen hij zich langzaam beter begon te voelen, kwam er weer ruimte voor andere dingen. We gingen naar het strand, het bos, de bibliotheek of maakten samen iets lekkers in de keuken. Ook heeft hij een online club met andere thuiszittende UHB-kinderen, waarmee hij gamet en contact heeft.

Je kind staat op nummer één

Toen het zo slecht ging met onze zoon, hebben we in één avond besloten dat ik mijn baan zou opgeven. Iemand moest thuis zijn voor hem en de ander moest fulltime blijven werken om de vaste lasten te kunnen betalen. Dat voelde als moeder heel vanzelfsprekend. Je kind staat op nummer één.

Toch vond ik het lastig. Ik heb altijd gewerkt en mijn eigen inkomen gehad. Ineens werd ik financieel afhankelijk van mijn partner. Daarnaast werd het financieel behoorlijk krap toen we van twee inkomens naar één gingen.

“Elke keer als een school afhaakt, voelt het alsof hij opnieuw wordt afgewezen”

Nicole

“Niemand wil me hebben”

Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind, is wat de zoektocht naar onderwijs met onze zoon doet. Nu hij weer graag naar school wil, proberen wij contact te leggen met scholen om hem stap voor stap terug het onderwijs in te krijgen. Gelukkig weet ik door mijn eigen achtergrond wel welke ingangen er zijn, maar zelfs dan lopen we regelmatig tegen gesloten deuren aan.

Elke keer als een school afhaakt, voelt het alsof hij opnieuw wordt afgewezen. Laatst leek een school positief, maar uiteindelijk zagen ze het toch niet zitten. Onze zoon was kapot van verdriet. We hebben hem echt weer bij elkaar moeten vegen. Hij zegt regelmatig dat niemand hem wil hebben. Sinds die afwijzingen slaapt hij weer slechter, heeft hij een korter lontje en is hij soms ontzettend emotioneel.

Blijven vechten

Toch krijgen we nog regelmatig te horen dat hij zich maar moet aanpassen. Dat voelt voor ons alsof je tegen iemand met een gemiddelde intelligentie zegt dat die zich maar moet aanpassen aan een totaal ander niveau. 

Soms word ik moedeloos, verdrietig en gefrustreerd. Maar opgeven is geen optie. Elke afwijzing maakt ook iets anders in mij los: de drang om nog harder voor hem te vechten. Ik wist al dat ik geen opgever was. Nu weet ik dat nog veel zekerder. Alles voor onze prachtige jongen.”

Dit is een ingezonden verhaal van Nicole.