Jarenlang gebroken nachten met een slechte slaper: Robin dacht soms dat ze gek werd

Steeds weer een fase

“Vanaf de kraamweek sliep mijn dochter slecht. In het begin dacht ik nog dat het erbij hoorde. Misschien was het een fase, zoals zoveel mensen zeiden. Maar na elke fase leek er weer een nieuwe te komen.

Toen ze vier of vijf maanden oud was, merkte ik al dat ze anders sliep dan veel baby’s om ons heen. Ze deed alleen hazenslaapjes, sliep alleen op mij en zodra ik haar weglegde, was ze weer wakker. Andere baby’s leken dat veel minder te hebben. Rond de zeven of acht maanden begon ik echt te denken: ze slaapt gewoon lastiger dan andere kindjes. En toen het met een jaar nog steeds niet beter was, terwijl ik juist dacht dat het dan wel makkelijker zou worden, wist ik dat dit geen gewone fase meer was. Of in ieder geval een hele lange fase van een paar jaar.

“Ik dacht dat ik me niet moest aanstellen. ‘Ja, het was zwaar, maar het is nu eenmaal zo.'”

Robin

Eindeloze nachten

We hadden regelmatig splitnachten. Dan was mijn dochter uren achter elkaar wakker. Niet omdat ze aan het huilen of keten was, maar omdat ze niet in een diepe slaap kwam. Ze was onrustig, maakte geluidjes, huilde en bleef friemelen. Andere nachten werd ze gerust tien keer wakker. Dat waren helaas geen uitzonderingen, maar eerder de norm.

Als ik erop terugkijk, vraag ik me echt af hoe ik dat heb volgehouden. Ik ging gewoon door met werken en probeerde alles draaiende te houden. Ik dacht dat ik me niet moest aanstellen. “Ja, het was zwaar, maar het is nu eenmaal zo.”
Mijn man was doordeweeks vaak weg voor zijn werk, waardoor ik vier nachten per week alleen deed. Af en toe sliep mijn dochter een nachtje bij oma, zodat ik kon bijslapen. Toen ze zeven maanden was, is een vriendin zelfs een nacht komen slapen om het van me over te nemen. Dat hielp enorm, maar structurele hulp was er eigenlijk niet, terwijl ik structureel veel te weinig sliep.

Ongevraagde adviezen

Het moeilijkst vond ik misschien nog wel alle ongevraagde adviezen. Als ik vertelde hoe slecht mijn dochter sliep, kwamen mensen meteen met oplossingen. En als ik zei dat we dat al hadden geprobeerd, kreeg ik weleens te horen: “Ja, maar je moet er wel voor openstaan.”

Dat deed pijn. Mensen hadden geen idee hoeveel we al geprobeerd hadden en hoeveel energie dat kostte. Ik had helemaal geen behoefte aan nog een lijstje met tips. Ik wilde gewoon dat iemand zei: “Wat is dit ongelooflijk zwaar. Kan ik iets voor je doen?” De opmerkingen gaven me vaak het gevoel dat ik iets verkeerd deed, alsof het mijn eigen schuld was dat we zo weinig sliepen.

“Ik voelde me vaak eenzaam. Alsof ik aan het verdrinken was en mensen vanaf de kant riepen: ‘Kom hierheen, dan help ik je.'”

Robin

Alsof ik aan het verdrinken was

Het slaaptekort heeft mentaal ontzettend veel met me gedaan. Ik voelde me tekortschieten op alle vlakken. Naar mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden en op mijn werk. Ik zette mijn werk op een lager pitje, maar dat betekende ook dat we minder inkomen hadden. Mijn man zei weleens dat ik misschien weer wat meer moest gaan werken, maar ik wist simpelweg niet hoe. Ik was op.

Achteraf denk ik dat deze zware periode ook invloed heeft gehad op onze relatie. Het was niet de enige reden dat die uiteindelijk stukliep, maar ik geloof wel dat het heeft meegespeeld.
Ik voelde me vaak eenzaam. Alsof ik aan het verdrinken was en mensen vanaf de kant riepen: “Kom hierheen, dan help ik je.” Maar ik kon helemaal niet naar de kant zwemmen.

Een luisterend oor

Als ik nu iets zou willen zeggen tegen ouders die hetzelfde meemaken, dan is het dit: vraag om een luisterend oor in plaats van nóg meer tips. Vraag ook meer hulp dan je denkt nodig te hebben. Niet alleen om het slapen van je kindje op te lossen, maar juist om voor jezelf te zorgen. Zoek ouders bij wie je eerlijk kunt vertellen hoe zwaar het is en vertrouw op je eigen gevoel. Laat los wat anderen zeggen over wat je je kindje wel of niet zou aanleren. Sommige kinderen hebben nu eenmaal meer nabijheid nodig en dat is heel normaal.

Wees lief voor jezelf en maak het jezelf makkelijker waar dat kan. Het boek Zachte Nachten is trouwens echt een aanrader. Ik had gewild dat ik het al in de kraamweek had gelezen. En misschien wel het belangrijkste: geef jezelf toestemming om andere dingen op een lager pitje te zetten. Dit is echt overleven.”

Dit is een ingezonden verhaal van Robin.