Beeld: Nora

Redactie Mamaplaats

Drie jaar geleden nam Nora (35) een besluit dat haar leven volledig op z’n kop zette. Ze verliet de vader van haar dochters, na jaren van pieken en diepe dalen. Wat volgde was een periode van verdriet, schuldgevoel en overleven, maar ook van groei, kracht en opnieuw leren leven.

Als exen onder één dak, ik raad het niemand aan. Het was een hel

Nora (35)

Alles geprobeerd

“Drie jaar geleden nam ik het besluit om weg te gaan bij de vader van mijn dochtertjes. Die keuze kwam niet zomaar. We waren bijna acht jaar samen en in die tijd is er veel gebeurd. Mooie momenten, maar ook dingen die je het liefst zo snel mogelijk vergeet. Na de geboorte van onze tweede dochter kwam ik erachter dat hij verslaafd was. En dat… dat is kapotmakend.

Voordat ik besloot om de relatie te beëindigen, heb ik heel lang geprobeerd om het voor de kindjes goed te krijgen. Ook toen hij in een traject zat om clean te worden. Maar er was bij mij al zoveel beschadigd dat ik er zelf doodongelukkig van werd. Ik besloot een huisje te zoeken en vond dat gelukkig snel. Door omstandigheden bleef ik nog een halfjaar bij hem wonen. Als exen onder één dak, ik raad het niemand aan. Het was een hel.

Uiteindelijk ben ik na een grote ruzie gegaan. Het kon gewoon niet meer. Maar mijn dochtertjes wilden niet mee. Ze wilden blijven wonen waar ze woonden. Ik heb dat niet gepusht. Ik begreep het ook. We hebben het rustig opgebouwd en uiteindelijk kwam het goed.

Alleen, op en kapot vanbinnen

Toen ik echt alleen was, besefte ik hoe op ik was. Het verdriet kwam eruit. Ik kon mijn werk niet meer uitvoeren, alles was te veel. Ik raakte in een depressie en kreeg medicatie om weer een beetje te kunnen lachen. Tegelijkertijd moest ik er zijn voor mijn twee meisjes. En dat deed ik. Hoe zwaar het ook was, ik bleef opstaan. Zij waren mijn drijfveer.

Ik voelde me lang verloren. En ik leefde met schuld. Schuld omdat ik wegging, omdat mijn kinderen niet meer met mama en papa samen woonden. Ik moest helemaal opnieuw beginnen, alleen, met twee kindjes.

Het dieptepunt

Een moment dat me altijd bijblijft, is dat mijn meisjes niet met me mee wilden en ik echt alleen zat. Ik dacht: dit komt niet goed, wat heb ik gedaan? Maar ook het moment dat ze voor het eerst bij mij waren en het mijn huis hun thuis noemden… dat vergeet ik nooit meer. Daar deed ik het allemaal voor.

De afgelopen drie jaar waren zwaar. Mijn ex accepteerde de situatie niet, wat zorgde voor veel ruzies. Situaties waar mijn kinderen in terechtkwamen en waar ik ze niet altijd tegen kon beschermen. Ook Veilig Thuis was betrokken. Dat heeft veel impact gehad, vooral op mijn oudste dochter. Het maakte alles nog zwaarder. Ik werkte twee jaar lang maar voor de helft, zat in therapie, slikte antidepressiva en kreeg lichamelijke klachten van de stress.

Mijn kinderen vragen soms of papa nog terugkomt. Dan ben ik eerlijk: dat gaat niet gebeuren

Nora (35)

Van overleven naar weer leven

Nu zijn we drie jaar verder. Ik heb hard aan mezelf gewerkt, voor mij en voor mijn dochtertjes. Ik ben uit therapie, slik geen medicatie meer, sport en kan weer genieten van het leven. De littekens blijven, maar ik kijk vooruit.

Ik geloof nu dat een gelukkig gezin niet per se uit mama en papa hoeft te bestaan. Een mama met twee kindjes kan ook een gelukkig gezin zijn. En dat zijn wij. Als er ooit nog een bonuspapa komt, dan zien we dat wel. Het is welkom, maar niet nodig.

Mijn kinderen vragen soms of papa nog terugkomt. Dan ben ik eerlijk: dat gaat niet gebeuren. Hoe moeilijk dat ook is. Er is nu een omgangsregeling en dat valt met momenten ook erg zwaar. Maar zolang de kindjes blij zijn, ben ik dat ook!

Sterker dan ik ooit dacht

Het was zwaar, pijnlijk en eenzaam, maar ik heb het overleefd. Het heeft me sterker gemaakt en me teruggebracht naar wie ik ben. Ik weet nu dat ik alles aankan voor mijn kinderen.

Aan andere moeders wil ik zeggen: je bent sterker dan je denkt. Je kunt meer dan je gelooft. Toegeven dat iets zwaar is, maakt je niet zwak. Weggaan uit een ongezonde situatie is geen falen, maar kracht.”

Dit is een ingezonden verhaal van Nora.